Karczmiska 2026-07-06

Nadwiślańska Kolej Wąskotorowa.

Nadwiślańska Kolejka Wąskotorowa była poprzednio nazwana Nałęczowska Kolej Dojazdowa. Jest to zabytkowa kolej wąskotorowa, o rozstawie szyn 750 mm, która jest zlokalizowana w zachodniej części województwa lubelskiego, w powiatach opolskim i puławskim. Jest to jedyna czynna kolejka wąskotorowa w województwie lubelskim. Nadwiślańska Kolejka Wąskotorowa jest obecnie cenioną atrakcją turystyczną w województwie lubelskim. Trasa kolejki przebiega przez najbardziej urokliwe i ciekawe miejsca tej części województwa. Pociąg regularnie pokonuje trasę Karczmiska – Opole Lubelskie oraz Karczmiska – Polanówka. Nadwiślańska Kolejka Wąskotorowa powstała w 1892 roku, w majątku rodziny Kleniewskich.

Obecnie (2026 rok) operatorem kolejki jest Zarząd Dróg Powiatowych w Opolu Lubelskim, oddział w Poniatowej. Dostępnych jest 18,80 km linii. Rozstaw szyn wynosi 750 mm. Centralną stacją kolejki jest stacja Karczmiska. Znajduje się tutaj także zaplecze techniczne. Na stacji Nałęczów Wąskotorowy znajduje się połączenie Nadwiślańskiej Kolejki Wąskotorowej z siecią kolei normalnotorowej, na odcinku Dęblin – Lublin; LK Nr 7.

Kotlina Chodelska.

Obszar na którym znajduje się Nałęczowska Kolejka, a obecnie Nadwiślańska Kolejka Wąskotorowa to jest Kotlina Chodelska. Kotlina Chodelska to jeden z mezoregionów; Wyżyna Lubelska, położony w zachodniej części województwa lubelskiego. Mimo nazwy kotlina nie jest to głęboka niecka, lecz szerokie, łagodne obniżenie otoczone wyżej położonymi płaskowyżami lessowymi. Kotlina Chodelska leży pomiędzy: Płaskowyż Nałęczowski na północy, Równina Bełżycka na północnym wschodzie, Wzniesienia Urzędowskie na południu, Małopolski Przełom Wisły na zachodzie. Najważniejszym miastem regionu jest Opole Lubelskie. Krajobraz regionu charakteryzuje się: Wysokościami od około 120 m. w pobliżu Wisły do około 180–200 m na obrzeżach. Łagodnie pofałdowanym terenem. Bardzo żyznymi glebami lessowymi. Licznymi dolinami i niewielkimi wąwozami. Przez kotlinę przepływa rzeka Chodelka, od której pochodzi nazwa regionu. Jest ona prawym dopływem Wisły. Kotlina Chodelska należy do najżyźniejszych obszarów Polski. Rozwinęły się tu: sadownictwo (jabłonie, wiśnie, czereśnie, śliwy), uprawa malin i porzeczek, chmielarstwo, uprawa zbóż i buraków cukrowych. Okolice Opola Lubelskiego i Poniatowej są jednymi z największych zagłębi sadowniczych w kraju. Od średniowiecza region należał do ważnych obszarów rolniczych Małopolski. Bliskość Wisły sprzyjała handlowi zbożem i drewnem. W XIX i XX wieku, duże znaczenie miała również Kolej Wąskotorowa, która łączyła Opole Lubelskie, Karczmiska, Poniatową i Nałęczów z doliną Wisły, przewożąc głównie płody rolne, buraki cukrowe i owoce. Region słynie z: rozległych sadów kwitnących wiosną, spokojnego i rolniczego krajobrazu, bliskości Kazimierz Dolny i doliny Wisły, zabytkowego układu urbanistycznego miasta Opole Lubelskie, zachowanej infrastruktury Nadwiślańskiej Kolei Wąskotorowej w Karczmiskach. Kotlina Chodelska jest mniej znana od sąsiedniego Płaskowyżu Nałęczowskiego, ale stanowi jeden z najbardziej urodzajnych i charakterystycznych krajobrazowo regionów Lubelszczyzny. 

Rzeka Chodelka (spotykane są również nazwy; Chodelica, Chodlik lub Chodel) jest niewielką, ale bardzo malowniczą rzeką Lubelszczyzny. Stanowi prawy dopływ Wisły i nawadnia niemal całą Kotlinę Chodelską. Podstawowe informacje; Długość: 49,3 km. Powierzchnia dorzecza: 566,3 km kwadratowych. Źródła znajdują się w okolicach Kłodnicy Górnej, na północnym skraju Wzniesień Urzędowskich. Ujście do Wisły znajduje się w pobliżu Podgórza, na południe od miasta Kazimierz Dolny. Rzeka Chodelka płynie przez jedne z najbardziej urodzajnych terenów Lubelszczyzny. Przepływa między innymi przez: Chodel, Opole Lubelskie oraz okolice Karczmisk i Wilkowa. W końcowym biegu wpływa do szerokiej doliny Wisły. Mimo że leży na nizinach, w górnym biegu Chodelka ma miejscami charakter rzeki podgórskiej: płynie wartkim nurtem, ma liczne źródła i wypływy wód podziemnych, dno jest miejscami żwirowe i kamieniste. Niżej nurt rzeki zwalnia, a rzeka silnie meandruje. Dolny odcinek został częściowo przekształcony przez system stawów rybnych i kanałów melioracyjnych. Podczas wysokich stanów Wisły jej wody mogą cofać się w górę Chodelki nawet na kilka kilometrów. Dolina Chodelki należy do najcenniejszych przyrodniczo obszarów zachodniej Lubelszczyzny. Występują tu: łęgi i podmokłe łąki, torfowiska, liczne źródła, siedliska bobrów, wydr i wielu gatunków ptaków. Znaczna część doliny rzeki .znajduje się w Chodelskim Obszarze Chronionego Krajobrazu. Wody Chodelki są na tyle czyste, że od dawna występowały w niej raki, uznawane za wskaźnik dobrej jakości wody. Od wieków Chodelka zasilała: młyny wodne, stawy rybne, urządzenia nawadniające sady i pola Kotliny Chodelskiej. Dziś jest ceniona przede wszystkim jako rzeka o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Wzdłuż jej doliny wytyczono szlaki piesze i rowerowe.

Historia kolejki.

Historia kolejki rozpoczyna się od kolejki cukrowni (inaczej cukrowej lub cukrownianej), której zadaniem był tani transport buraków cukrowych z pól do zakładów. Inicjatorem budowy kolejki był Jan Kleniewski, miejscowy ziemianin i przemysłowiec, właściciel między innymi cukrowni Zagłoba. Pierwsza linia powstała właśnie do obsługi tej cukrowni. W okresie 1892–1893, przez krótki czas działała prowizoryczna kolejka z drewnianymi szynami, pomiędzy folwarkiem Polanówka a cukrownią Zagłoba. Miała ona trakcję konną. Wagoniki były o masie brutto 5 000 – 6 000 kg. W 1900 roku, powstała kolej żelazna pomiędzy cukrownią Zagłobaą i folwarkiem w Brzozowej, a przystanią wodną w Kępie Choteckiej. Zastosowano rozstaw szyn 750 mm. Do 1914 roku, systematycznie rozbudowywano kolejkę. W 1911 roku, powstał odcinek Zagłoba – Wymysłów, z odgałęzieniem Szczekarków – Wilków – Urządków – brzeg rzeki Wisły. Początkowo wykorzystywano tam trakcję konną. Tabor składał się wówczas z 10 wagoników, 2 platform i kilku koni. Pierwsze parowozy kupiono w 1912 roku. 

Równolegle organizowano oddzielną kolejkę do obsługi cukrowni Opole Lubelskie. W 1908 roku, powstała linia pomiędzy tą cukrownią a kopalnią torfu w Łaziskach. Natomiast w okresie 1911-1913, wybudowano odcinek do portu rzecznego w Piotrawinie. Było to drugie doprowadzenia kolejki do rzeki Wisła. 

Latem 1915 roku, wycofujący się moskale zniszczyli zarówno cukrownie, jak i ich kolejki wąskotorowe. Tory rozebrali i wywieźli na wschód, a tabor wrzucili do rzeki Wisła. Podczas wielkiej wojny światowej, po wycofaniu się moskali, teren Kotliny Chodelskiej, znalazł się pod okupacją austriacką. Rodzina Kleniewskich odbudowała niektóre odcinki kolei. 

W dniu 1 października 1916 roku, otwarto nowy odcinek do stacji Wąwolnica i dalej stacji Nałęczów, gdzie kolejka wąskotorowa połączyła się z linią normalnotorową. Na szlaku Nałęczów – Opole Lubelskie wprowadzono regularny ruch pasażerski. 

Po wielkiej wojnie światowej, Polska odzyskała niepodległość. Całkowita długość linii kolejki wynosiła wówczas 54 km. Kolejka została przejęta przez Ministerstwo Kolei Żelaznych. Nieco później część linii kolejki wróciła pod zarząd prywatny. W 1928 roku, państwo posiadało w zarządzie 43 km szlaków. W 20-latach XX wieku, PKP posiadało linię Nałęczów – Opole Lubelskie oraz odgałęzienie Karczmiska – Rybaki, obecnie rejon stacji Polanówka. Po drugiej wojnie światowej, przystanek Rybaki został zlikwidowany. W tym czasie, 20-lata, utrzymywano rozkładowe pociągi pasażerskie na trasie Nałęczów – Opole Lubelskie. Pociągi składały się z lokomotywy parowej i wagonów osobowych, ewentualnie wagonami spalinowymi. Także wykonywano przewozy turystyczne na trasie Piotrawin – Nałęczów. W drugiej połowie 30-lat, kolejka została włączona do systemu komunikacji Centralnego Okręgu Przemysłowego. Uruchomiono połączenie kolejowe do zakładów elektrotechnicznych w Poniatowej. 

Ruch kolejowy prowadzony był parowozami kupionymi w Kołomyńskiej Fabryce Parowozów na terenie państwa moskiewskiego. Lokomotywy gwarowo nazywano kołomyjkami lub samowarkami. Parowozy te kursowały do 50-lat. W 20-latach, kupiono wagony towarowe o ładowności 8 000 kg i 15 000 kg. W 30-latach, kupiono jeszcze jeden Polski parowóz Px29. 

Polska lokomotywa parowa Px29. Do 1945 roku, lokomotywa była oznaczona Wp29, oraz nazywano ją Wilno. Lokomotywy te były produkowane w 1929 roku. Układ osi „D”. Masa służbowa lokomotywy wynosiła 21 800 kg, plus do tego tender. Długość lokomotywy 7,00 m, a razem z tendrem 12,805 m. Pojemność skrzyni węglowej 4 m sześcienne. Pojemność wody 6 m sześciennych. Prędkość konstrukcyjna 35 km/h. Budowano lokomotywy na tor 750 mm oraz 760 mm. Parowóz Wp29 został skonstruowany w Warszawskiej Spółce Akcyjnej Budowy Parowozów, na zlecenie Ministerstwa Kolei Żelaznych. Parowóz ten okazał się udaną konstrukcją. Był lubiany za równą jazdę i łatwość obsługi. Zbudowano 21 egzemplarzy. Parowóz Px29 mógł ciągnąć pociąg o masie 300 ton, z prędkością 25 km/h i wpisywał się w łuki o promieniu 35 m. Eksploatowane były do 1978 roku. 

Oprócz linii PKP Nałęczów – Opole Lubelskie w okresie międzywojennym funkcjonowały także kolejki Cukrowni Opole. Była linia do Piotrawina i jej bocznice z trakcją konną. Wybudowano także nowy odcinek do Świdna (Opole Lubelskie – Świdno) z trakcją parową, o długości 13 km. Na terenie samej cukrowni Opole Lubelskie były też tory dla ręcznych wagoników. Na sieci kolejki wąskotorowej jeździły pociągi towarowe, pociągi osobowe, a także specjalne, na przykład z dziećmi kolonijnymi lub wycieczkowe. 

Odbudowano także linię Szczekarków – Urządków – Wilków – brzeg Wisły. Odcinek do samej rzeki Wisła został rozebrany jako pierwszy. Funkcjonowała także linia Niezabitów – Łubki, o długości 5 km. Była to prywatna linia z trakcją konną. Linia ta została rozebrana prawdopodobnie około 1948 roku. 

W czasie drugiej wojny światowej, trwała okupacja germańska i wszystkie koleje wąskotorowe były wykorzystywane na potrzeby okupantów. W Poniatowej germańcy urządzili obóz dla jeńców żydowskich i swoich braci moskali. Koleją dowozili jeńców do obozu. W 1942 roku, ponownie wybudowano linię Zagłoba – Kępa Chotecka, o długości 3 km. Nieco później, w Bełżycach powstała kolejka wąskotorowa, gospodarcza, którą planowano połączyć z pozostałą siecią, ale tego nigdy nie zrealizowano. 

W sierpniu 1944 roku, kiedy się zbliżał front sowiecki, germańcy sprawny tabor wywieźli na zachód, a uszkodzony wrzucili do rzeki Wisła. Polskim kolejarzom udało się niewielką część taboru ukryć w lasach. Po wojnie, wagony motorowe odnaleziono we Wrocławiu. 

Po drugiej wojnie światowej, wszystkie linie kolei wąskotorowej włączono do PKP. W rejonie Nadwiślańskiej Kolejki do PKP włączono ostatni odcinek do Piotrawina. Planowano połączenie przez Wisłę ze Starachowicami. Niestety, wybudowano tylko krótki odcinek Starachowice – Iłża, bo tutaj postawiono na tory o normalnym rozstawie szyn. Z końcem 40-lat, znacznie zwiększono ilość połączeń osobowych. W rozkładach jazdy umieszczono Poniatową, Wilkowa oraz inne. Pociągi osobowe do Wilkowa wstrzymano około 1965 roku.   

W 50-latach, podstawową była lokomotywa parowa Px48 oraz typu Las. Px48 to najbardziej znany Polski parowóz wąskotorowy, który był produkowany w okresie 1949-1955, w Fabryce Fablok w Chrzanowie. Typ Las to Polski parowóz przemysłowy wąskotorowy, przeznaczony przede wszystkim do pracy na kolejach leśnych, cukrowniczych, cegielnianych i kopalnianych. Produkowano go w zakładach Fablok w Chrzanowie od końca 40-lat XX wieku. Powstało około 640 egzemplarzy, z których część wyeksportowano do Rumunii, Bułgarii i Albanii. Potem wprowadzono lokomotywy spalinowe; rumuńskie Lxd2, Polskie Lyd1, Polskie WLs150 i WLs180.

Na cukrowej linii Opole Lubelskie – Piotrawin, ze względu na zagrożenie pożarowe, które stwarzały lokomotywy parowe, w 1959 roku, zbudowano obwodnicę omijającą wieś Niezdów. W 60-latach XX wieku, z kolejki korzystały zakłady Elektromaszynowe „EDA” w Poniatowej oraz Cukrownia Opole w Opolu Lubelskim. Bezpośrednio przy obsłudze kolejki pracowało około 300 pracowników.

Około 1966 roku, cukrownia zlikwidowała swoją sieć kolejową. W 1968 roku, rozebrano tory do Piotrawina, a w 1970 roku, do Świdna. Do likwidacji cukrowni istniał układ torowy na terenie zakładu. Także z końcem 60-lat, rozebrano tory do Kępy Choteckiej przez ZPOW „Zagłoba”. W pierwszym etapie rozebrano odcinek Brzozowa – Kępa Chotecka, w drugim resztę. 

Mimo wszystko, PKP inwestowało w utrzymanie infrastruktury i taboru. Wymieniano szyny na cięższe. W 1968 roku, kupiono w Rumunii lokomotywy spalinowe Lxd2. Powoli likwidowano lokomotywy parowe. Ostatni parowóz Px48 skreślono ze stanu w 1980 roku. W 70-latach, wprowadzono do eksploatacji transportery wagonów normalnotorowych. W 1988 roku, wprowadzono nowe wagony osobowe Bxhpi, również produkcji rumuńskiej. W 1990 roku, kolejka zatrudniała około 250 pracowników. 

Nie udało się połączyć Nadwiślańskiej Kolejki Wąskotorowej ze stacją normalnotorową Kraśnik. Odcinek Świdno – Kraśnik miałby długość 20 km. Ta inwestycja ożywiłaby transport w Kotlinie Chodelskiej. Także nie zbudowano żadnego mostu przez rzekę Wisła, a były trzy możliwe takie miejsca; Piotrowin, Kępa Chodecka, Wilków. Mogłoby to ożywić południowe Mazowsze, po lewej stronie Wisły. 

Po przemianach społeczno-gospodarczych w 1989 roku, odnotowano gwałtowny spadek przewozów pasażerskich i towarowych. W 1991 roku, zlikwidowano pociągi osobowe do Poniatowej. W 1995 roku, zlikwidowano ostatnie połączenie pasażerskie do Opola Lubelskiego. W tym czasie, wprowadzono pierwsze pociągi turystyczne, wycieczkowe. W 1994 roku, z 35 pociągów wycieczkowych skorzystało około 3 400 osób. W 1998 roku, było 187 pociągów wycieczkowych, które przewiozły ponad 17 000 pasażerów. Pociągi towarowe przewoziły głównie płody rolne, drewno i miał węglowy. 

Mimo wszystko, kolejka była nierentowna. Dlatego z końcem 2001 roku, zarząd PKP wstrzymał całkowicie ruch kolejowy. Transport przejęły autobusy i samochody ciężarowe. W dodatku, w 1999 roku, samochód ciężarowy uszkodził wiadukt kolejowy w miejscowości Mareczki, w ciągu drogi wojewódzkiej Nr 830.

W wyniku toczonych rozmów, firma PKP całą kolejkę przekazała starostwu powiatowemu w Opolu Lubelskim. W dniu 10 września 2008 roku, został podpisany akt notarialny, na mocy którego Powiat przejął od PKP majątek Nałęczowskiej Kolejki Dojazdowej. W 2002 roku, przekazany został tabor i tory, a w 2008 roku, ostatecznie grunty i budynki. W grudniu 2002 roku, prawo użytkowania kolejki uzyskała firma SKPL; Stowarzyszeniem Kolejowych Przewozów Lokalnych” z Kalisza. Wybrano nowy podmiot, który był operatorem kolejki z ramienia powiatu; Stowarzyszenie Kolejowych Przewozów Lokalnych. Organ ten prowadził ruch kolejowy w okresie 2003-2008. Prowadzono regularne przejazdy pociągu turystycznego „Nadwiślanin”; w wybrane niedziele, w sezonie od kwietnia do października, na trasie Nałęczów Wąskotorowy – Karczmiska Polana. A także, raz w roku, we wrześniu, był pociąg pielgrzymkowy na trasie; Opole Wąskotorowe – Wąwolnica – Nałęczów Wąskotorowy. W 2008 roku, z powodu uszkodzenia wiaduktu w miejscowości Mareczki, trasa została skrócona do stacji Wąwolnica. Było to drugie uszkodzenie tego wiaduktu. Organizowano także indywidualne przewozy na dostępnych szlakach, zwykle dla zakładów pracy. W tym okresie, próbowano reaktywować transport towarów. Jednak został wykonany tylko jeden kurs w 2003 roku. 

W 2008 roku, z funkcji operatora wycofała się spółka SKPL. Nowym operatorem został Zarząd Dróg Powiatowych w Opolu Lubelskim. Latem 2011 roku, nowy operator wznowił przejazdy turystyczne, pod nazwą „Nadwiślańska Kolejka Wąskotorowa”. 

W sezonie 2012 roku, kolejka przewiozła ponad 13 000 turystów. Były realizowane przejazdy na trasie; Karczmiska – Polanówka, Karczmiska – Opole Lubelskie oraz na zamówienie Karczmiska – Poniatowa. Po odbudowie uszkodzonego wiaduktu w miejscowości Mareczki i remoncie odcinka Karczmiska – Nałęczów, zaplanowano wznowienie ruchu na tym odcinku w 2020 roku. Koszt całej inwestycji wyniósł 8,5 miliona złotych. Planowano kolejne inwestycje, ale nie podano konkretnych terminów. W 2018 roku, kolejka przewiozła 19 800 turystów. W tym czasie, ruch prowadzono na dystansie 20 km. 

W okresie 2020-2021 roku, z powodu pandemii chińskiego wirusa, kolejka nie funkcjonowała. W 2022 roku, kolejka przewiozła. 13 000 osób, a w 2023 roku, 16 600 osób. Dysponowano wówczas dystansem 18,600 km. W dniu 4 lipca 2021 roku, uruchomiono nową atrakcje; drezyny rowerowe. 

W 2024 roku, sezon rozpoczęto w dniu 1 maja. Oferowano przejazdy na dwóch trasach; Karczmisk – Polanówka oraz Karczmisk – Poniatowa. Postoje na stacjach końcowych trwały 20-30 minut. Można było skorzystać z zaplecza gastronomicznego i kiosków z pamiątkami, w wyremontowanym budynku dworcowym w Poniatowej. Zorganizowano tutaj także hotel i restaurację. Drezyny rowerowe kursowały na trasie do Pustelni. W 2025 roku, planowano remont 4 mostów na trasie kolejki, by uzyskać przejezdność do Opola Lubelskiego. W 2026 roku, kolejka może się poszczycić 17 000 przewiezionych turystów w sezonie, 64 km linii kolejowych, pięcioma stacjami i 7 wagonami turystycznymi.

Wiadukt kolejowy Nadwiślańskiej Kolei Wąskotorowej w Mareczkach.

Wiadukt kolejowy w Mareczkach jest często określany także, jako wiadukt w Rogalowie, od pobliskiej miejscowości. Wiadukt jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów inżynierskich dawnej Nałęczowskiej Kolei Dojazdowej, obecnie Nadwiślańskiej Kolei Wąskotorowej. Obiekt powstał w okresie 1917–1918, równocześnie z budową odcinka Nałęczów Wąskotorowy – Karczmiska, o rozstawie toru 750 mm. Wiadukt przerzucono nad obecną drogą wojewódzką Nr 830 Lublin – Nałęczów – Bochotnica, aby wyeliminować przejazd kolejowo-drogowy i zapewnić bezpieczny ruch pociągów oraz pojazdów. 

Obiekt jest stalowym wiaduktem belkowym opartym na żelbetowych przyczółkach i dodatkowym środkowym filarem, który dziel jezdnie na lewą i prawą stronę. Dopuszczalna wysokość pojazdów samochodowych to jest 3,30 m, na obu jezdniach. W chwili budowy należał do najważniejszych obiektów inżynieryjnych całej kolei. Tor przebiega nad drogą na wysokości około 4 metrów, a sam wiadukt znajduje się w 6,371 km linii kolejowej. Przez kilkadziesiąt lat przejeżdżały tędy: Pociągi pasażerskie z Nałęczowa do Opola Lubelskiego i Karczmisk. Składy przewożące buraki cukrowe, zboże, owoce z sadów Kotliny Chodelskiej. Przewożono także wagony normalnotorowe przewożone na transporterach. Był to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów na trasie kolejki. 

W 2008 roku, wiadukt został uszkodzony przez samochód o wysokości przekraczającej dopuszczalną skrajnię. Uszkodzeniu uległa jedna z głównych belek nośnych, co spowodowało natychmiastowe zamknięcie ruchu kolejowego na tym odcinku. 

Przez kilka lat uniemożliwiało to dojazd pociągów turystycznych do Nałęczowa. Kursy kończyły się w Karczmiskach. Po przejęciu kolejki przez Powiat Opolski rozpoczęto przygotowania do remontu. Opracowano dokumentację techniczną zakładającą zachowanie zabytkowego charakteru obiektu przy jednoczesnym dostosowaniu go do współczesnych wymagań bezpieczeństwa. W kolejnych latach wiadukt został wyremontowany, co umożliwiło ponowne prowadzenie pociągów turystycznych na całej trasie do Nałęczowa.

Stacja Karczmiska.

Stacja Kolejowa imieniem Jana Kleniewskiego. Nadwiślańska Kolejka Wąskotorowa. Adres; 24-310 Karczmiska, ulica Opolska 2. Operator; Zarząd Dróg Powiatowych w Opolu Lubelskim z/s w Poniatowej. Adres; 24-320 Poniatowa, ulica Młodzieżowa 6. Współrzędne geograficzne: 51.216N 21.997E. Elewacja 165 m.

Stacja powstała w 1911 roku. Ruch kolejowy osobowy był obsługiwany do 1993 roku, natomiast ruch towarowy był prowadzony do 2001 roku. Od 1994 roku, z przerwami jest obsługiwany ruch turystyczny, sezonowy w okresie od 1 maja do końca września. W dniu 3 lipca 2022 roku, odsłonięto pomnik, który upamiętnia 130-lecie istnienia kolejki.

Kolejka funkcjonuje sezonowo od maja do września. Trasa kolejki przebiega przez bardzo urokliwe i ciekawe miejsca tej części województwa. Pociąg regularnie pokonuje trasę Karczmiska – Opole Lubelskie oraz Karczmiska – Polanówka. W ostatnich latach koleja została wyremontowana i odnowiona i zachęca do podróży. Można także skorzystać z drezyn rowerowych. Dla miłośników kolejnictwa udostępniono zwiedzanie kompleksu stacyjnego i Muzeum Kolejki w Karczmiskach. Dużą atrakcją jest wejście na wieżę widokową, w której na każdym piętrze zaprezentowano przedruki starych zdjęć na płótnach. Całość wieńczy taras widokowy, z którego przez lunetę można podziwiać panoramę okolicy, aż po horyzont. Nadwiślańskie Drezyny Rowerowe kursują na trasach: Karczmiska – Pustelnia – Karczmiska, Karczmiska – Poniatowa – Karczmiska, Karczmiska – Polanówka.

Stacja początkowa znajduje się w Karczmiskach. Odległość drogą kołową do Nałęczowa wynosi 20 km, do Puław wynosi 24 km, do Lublina wynosi 45 km, do Ostrowca Świętokrzyskiego wynosi 67 km, do Radomia wynosi 80 km, do Warszawy wynosi 150 km. 

Opracował Karol Placha Hetman