Kraków 07-01-2026r.
Linia kolejowa Nr 12 Skierniewice – Łuków. Linia S-Ł „Esełka”.
LK Nr 12 Skierniewice – Łuków, zna jest także Towarową Obwodnicą Warszawy. Linia jest zelektryfikowana prądem 3 kV DC, dwutorowa, ma długość 161,567 km. Łączy stację Skierniewice ze stacją Łuków, w środkowo – wschodniej części kraju. Linia, popularnie jest zwana „S-Ł” lub „Esełka”, przebiega przez obszar województwa łódzkiego, województwa mazowieckiego i województwa lubelskiego. Linia przebiega południkowo. Linia jest linią zaliczoną do linii o znaczeniu państwowym i międzynarodowym, należącą do sieci międzynarodowych linii transportu kombinowanego AGTC, jako korytarz transportowy linii C-E 20. Obecnie linia wykorzystywana jest praktycznie wyłącznie do ruchu towarowego, jako południowa obwodnica Warszawskiego Węzła Kolejowego. Linia stanowi kolej obwodową Warszawy, przeznaczoną dla kolejowego transportu towarowego.
Linia kolejowa Nr 12 została uruchomiona: Odcinek Skierniewice – Pilawa w dniu 3 października 1954 rok. Odcinek Pilawa – Łuków w dniu 23 maja 1954 rok. Uruchomienie drugiego toru nastąpiło w okresie 1956-1962. Elektryfikacja odcinka Skierniewice – Pilawa nastąpiła w dniu 22 grudnia 1970 rok, a odcinka Pilawa – Łuków w dniu 15 grudnia 1971 rok. Szerokość toru 1435 mm.
Kolej linii S-Ł to jest szlak kolejowy towarowy o znaczeniu państwowym. Budowa linii była wyraźnie dostosowana do potrzeb militarnych i co istotne nie dla Wojska Polskiego, tylko sowietów. Miała zapewnić transport na linii wschód-zachód z ominięciem zatłoczonego węzła warszawskiego. Zależność od Moskwy oznaczała konieczność realizacji projektów, które nie zaspakajały rzeczywistych potrzeb gospodarczych Polski, lecz militarne cele państwa moskiewskiego. Po drugiej wojnie światowej głównym celem PKP było odtworzenie istniejącej już sieci kolejowej, a budowa nowych linii była drugoplanowa. Przykładem jest odtworzenie mostów kolejowych w Tczewie, po zniszczeniach wojennych, które nastąpiło dopiero w 1958 roku, a jest to bardzo ważna trasa kolejowa Warszawa-Porty. W okresie 40/50-lat, w rejonie Łukowa, czyli wschodniej Polski, nie poczyniono żadnych nowych inwestycji, które by rozwinęły sieć kolejową. LK Skierniewice – Łuków jest najkrótszym równoleżnikowym połączeniem Skierniewic i Łukowa, a wraz z przedłużeniami w kierunku zachodnim do; Łowicza, Kutna, Poznania, Słubic. Jest to najkrótszą droga kolejowa przez terytorium Polski. Dlatego dla celów wojskowych linia była wysoko użyteczna i miała strategiczne znaczenie na kierunku wschód-zachód. Linię wykonano w sposób oszczędny i w krótkim czasie. Linia była prowizorycznie przejezdna już w 1952 roku, kiedy tylko został ukończony most na rzece Wisła w Górze Kalwaria. Pamietajmy, że inwestycje wykonano na polecenie najwyższych władz wojskowych, czyli na rozkaz, funkcjonującego wówczas Ministerstwa Kolei. Fakty te można łączyć z odległym od Polski konfliktem zbrojnym w Korei. Linia nie była magistralna z uwagi na brak odpowiednich parametrów i niewielkiej przepustowości. Posłużyła jednak do prowadzenia masowych przewozów oraz transportów wojskowych na kierunku równoleżnikowym.
Nie jest znana data koncepcji połączenia Łuków – Skierniewice. W 1880 roku, istniejące linie kolejowe kierowały się przez Warszawę. Połączenie Kolei Wiedeńskiej i Kolei Terespolskiej było naturalną konsekwencją. W dodatku były to koleje o różnym rozstawie torów. Jednak niechęć sowietów do tworzenia nowych połączeń była duża. Przykładem jest niezrealizowane połączenie Warszawa – Wrocław, intensywnie lobbowane przez germańców. W dodatku, państwo moskiewskie skupiało się, w tamtym okresie, na budowie połączeń kolejowych na Syberii, z zamiarem połączenia do Oceanu Spokojnego. Logiczne jest twierdzenie, że koncepcje realizacji linii S-Ł pojawiły się tuż przed wielką wojną światową. Związane było to z dużym obciążeniem węzła warszawskiego i ograniczonymi możliwościami jego usprawnienia. Pamietajmy, że znawcy tematu, podają daty 1894 i 1897, kiedy nastąpił kolejowy paraliż w Warszawie. Trudno obecnie stwierdzić, jak bardzo były zaawansowane prace koncepcyjne i projektowe nad nowym połączeniem. Na pewno w planach musiała być stacja styczna, z dwoma szerokościami torów. A także koncepcja przekucia Kolei Warszawsko – Wiedeńskiej na szeroki tor, co niektórzy badacze podają, że zaczęto już realizować. Jednak do wybuchu wielkiej wojny światowej linii S-Ł nie zaczęto realizować. W Drugiej Rzeczypospolitej było kilka nowych, istotnych dla gospodarki narodowej projektów, które trzeba było zrealizować; linia węglowa Zagłębie Dąbrowskie – Gdynia, czy Tarnowskie Góry – Wieluń – Kępno. Na Mazowszu w pierwszej kolejności, zbudowano linię Legionowo – Wieliszew – Tłuszcz. Ważną inwestycją była budowa linii Nasielsk – Wieliszew – Legionowo, która strategicznie omijała most kolejowy na rzece Narew w Modlinie. Inwestycję tę oddano do użytku w dniu 21 lutego 1939 roku.
W dniu 23 lutego 1939 roku, Sejm Rzeczypospolitej uchwali ustawę o budowie LK S-Ł. Pozwoliło to na rozpoczęcie prac projektowych i zaciągnięcie kredytów na jej budowę. Niektórzy znawcy tematu twierdzą, że była to decyzja zaskakująca. Prawdopodobnie decydujący głos miało Wojsko Polskie, a w sytuacji rosnącego zagrożenia ze strony germańców i moskali, decyzja wydaje się uzasadniona. Wybuch wojny był raczej przesadzony, choć każdy odsuwał od siebie tę możliwość. Pamietajmy, że głupi malarz, był już niepohamowany w swoich dążeniach, a układ między braćmi, podpisany w Rapallo, w dniu 16 kwietnia 1922 roku, był realizowany. Ustawa Polskiego Sejmu mówiła o linii S-Ł o długości 166 km. Prace nad linią rozpoczęto jeszcze przed wybuchem drugiej wojny światowej. Zakończono procedury przetargowe i wyłoniono wykonawców.
W początkowym okresie okupacji Polski przez germańców, nie kontynuowali oni tej inwestycji. Skupili się na istniejących już szlakach i budowie obwodnic towarowych, na przykład Krakowa. Do koncepcji linii S-Ł powrócono po drugiej wojnie światowej. W 1949 roku, podjęto decyzję o budowie i rozpoczęto ją w dużym tempie. Prace prowadziła Dyrekcja Budowy Kolei Państwowych w Warszawie. Wykonawcą robót było Przesiębiorstwo Robót Kolejowych Nr 1. Głównym inżynierem budowy był magister inżynier Zygmunt Piskorski. Pracował on między innymi na linii Kalety – Podzamcze. Inni inżynierowie to: Bolesław Chwaściński i Komosiński.
Nie wykonano wszystkich koniecznych prac geologicznych, co w trakcie budowy utrudniało wykonanie przekopów i prac melioracyjnych. Prace wykonywano głównie siłą mięśni ludzkich, około 2 000 robotników. Wykorzystywano tymczasową kolejkę wąskotorową z wagonikami typu koleba. Ziemię i materiał skalny na budowę nasypu przy Górze Kalwaria, sprowadzano z odległości około 10 km. Do odwadniania wkopów używano pomp spalinowych. Na terenach torfowiskowych, przy pomocy ładunków wybuchowych robiono doły, które wypełniano materiałem skalnym. Cała budowa trwała 5 lat, choć już w 1952 roku, linia była prowizorycznie przejezdna. Kolej normalnotorową wykorzystano do sprowadzenia kruszywa z kamieniołomów w Sudetach. Największym wyzwaniem było przekroczenie Wisły, gdzie z powodów geologicznych musiano znacznie poszerzyć zakres prac. W okolicach miejscowości Tarczyn zmieniono przebieg linii i pociągnięto ją przy korycie rzeki Tarczynka, co znacznie zmniejszyło ilość prac ziemnych. Zmieniono także układ torowy w miejscowości Pilawa, aby nie budować nowej stacji kolejowej. Większość budowli inżynieryjnych wykonano tylko pod jeden tor. Budowle przeznaczone dla dwóch torów oddawano do eksploatacji w dwóch terminach, dla każdego toru osobno. Dwa wiadukty kolejowe dla S-Ł, pod linią Kolei Nadwiślańskich, wykonano po 1953 roku. Także roboty wykończeniowe; brukowanie przejazdów kolejowo-drogowych, perony, dodatkowe bocznice na stacjach; wykonano w późniejszym okresie.
W październiku 1954 roku, na stacji Pilawa odbyło się uroczyste otwarcie linii S-Ł „Esełka”. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele władz partyjnych i państwowych z Warszawy i Piławy. Minister kolei Ryszard Strzelecki wręczył odznaczenia państwowe. Odbył się także przejazd „pierwszym” pociągiem. Uroczystość była połączona z rocznicą sowieckiej Rewolucji Październikowej i realizacji „Planu 6-letniego”. W rzeczywistości, prace budowlane jeszcze w tym czasie trwały. W 1954 roku, tylko odcinek Mszczonów – Tarczyn był dwutorowy. Na pozostałym odcinku, drugi tor dobudowano z początkiem 60-lat. Około 1965 roku, zbudowano jednotorową łącznicę, obok Pilawy; Jaźwiny – posterunek odgałęźny Żołnierka.
W 60-latach, ruch osobowy na szlaku S-Ł był niewielki, jak i w całej historii. Był prowadzony głównie wagonami motorowymi serii SN52, a później SN61. Po elektryfikacji ruch osobowy przejęły EZT serii EN57.
Z początkiem 1972 roku, został zelektryfikowany odcinek Pilawa – Łuków. W dniu 12 grudnia 1972 roku, zakończono elektryfikacje całej linii S-Ł „Esełka”, włącznie z łącznicami. Elektryfikacja skróciła czas przejazdu na całej linii pociągiem osobowym o godzinę i zwiększyła się także ogólną przepustowość szlaku. Zbudowano także dodatkowe posterunki odstępowe, co także zwiększyło przepustowość. Wymieniono wszystkie semafory kształt, na semafory świetlne. Elektryfikacja spowodowała wycofanie trakcji parowej i spalinowej w węźle skierniewickim i pilawskim.
Powstała w 70-latach, Centralna Magistrala Kolejowa przecięła szlak S-Ł, w odległości około 2 km, na zachód od Mszczonowa. W dniu 30 czerwca 1977 roku, oddano do użytku jednotorową łącznicę Szeligi – Marków. Było to spowodowane brakiem odcinka CMK z Szelig do Grodziska Mazowieckiego, który był jeszcze w budowie. W takim układzie, pociągi ze Śląska do Warszawy mogły jechać tylko przez S-Ł, a następnie przez LK Nr 8 Warka – Warszawa. Były to pociągi o trakcji spalinowej, bo łącznicą została zelektryfikowana w dniu 23 grudnia 1977 roku. W rejonie Mszczonowa nie zrealizowano pozostałych łącznic pomiędzy S-Ł „Esełka” a CMK.
W dniu 29 stycznia 1976 roku, w Warszówce koło Osiecka, doszło do wypadku kolejowego. Pociąg osobowy relacji Łuków – Skierniewice, obsługiwany przez EZT EN57-1049 najechał na pociąg towarowy. Nikt nie zginął, a 16 osób było rannych. W dniu 4 czerwca 1981 roku, doszło do katastrofy kolejowej. Pociąg osobowy relacji Skierniewice – Łuków, obsługiwany EZT serii EN57-1231, obok Osiecka, zderzył się czołowo z pociągiem towarowym. Zginęło 25 osób, a 8 było rannych.
W 70-latach, konieczna okazała się wymiana torowiska. Prace torowe trwały w okresie 1978-1991. Już od połowy 80-lat, ograniczano ilość pociągów osobowych. W 2001 roku, na szlak wyruszył ostatni pociąg pasażerski, relacji Skierniewice – Łuków. W dniu 2 kwietnia 2000 roku, wstrzymano ruch osobowy na odcinku. W dniu 3 sierpnia 2004 roku, wstrzymano ruch pociągów przewoźnika PKP na odcinki Pilawa – Łuków. W dniu 12 grudnia 2008 roku, wstrzymano ruch pociągów Kolei Mazowieckich na odcinku Pilawa – Łuków. W dniu 1 czerwca 2010 roku, wstrzymano ruch pociągów Kolei Mazowieckich na odcinku Góra Kalwaria – Pilawa. Od tej pory na szlaku są tylko pociągi towarowe. Pociągi osobowe relacji Łuków – Pilawa – Łuków, na krótko wróciły w rozkładzie 2007-2008, a połączenia realizowano SZT serii SA134. Ponadto w okresie 2011-2015 jeździł pociąg Vltava Bis. We wrześniu 2014 roku, poprowadzono tędy pociąg interREGIO „Bug”, relacji Poznań Główny – Terespol, który kursował w piątki i niedziele. Po kilku tygodniach pociąg ten skierowano na LK Nr 2 i opuścił linie S-Ł.
W 1989 roku, w Polsce nastąpiły przemiany społeczno-gospodarcze. W efekcie Układ Warszawski został rozwiązany. Znaczenie szlaku S-Ł, jako szlaku militarnego CCCP-NRD, straciło na znaczeniu w 1992 roku, kiedy wojska państwa moskiewskiego zostały wycofane z NRD i Polski.
W kolejnych latach nie udało się wykonać kilku istotnych inwestycji. Nie zbudowano drugiego mostu przez rzekę Wisła, dla drugiego toru. Pogorszył się stan drugiego toru na odcinku Puszcza Mariańska – Mszczonów i ruch prowadzony jest tylko jednym torem. Zaczęto likwidować nastawnie wykonawcze i posterunki odstępowe. Posterunki odstępowe zlikwidowano w lokalizacjach: Gąski, Grzegorzewice, Grabce, Kamion, a na początku 2000 roku, w lokalizacji Prażmów i Jeżewice. W 2007 roku, stacja Jedlanka stała się przystankiem osobowym, a w 2008 roku, to samo zrobiono ze stacją Czachówek Wschodni.
Obecnie (styczeń 2026 rok) pociągi osobowe dojeżdżają tylko do stacji: Góry Kalwaria (Koleje Mazowieckie, do Warszawy, 15 par w ciągu doby). Stacja kolejowa Pilawa (W dniu 2 stycznia 2026 roku, ze stacji Pilawa odjechało 79 pociągów do stacji: Bydgoszcz Główna, Chełm, Dęblin, Frankfurt/Oder, Gorzów Wielkopolski, Grodzisk Mazowiecki, Hrubieszów Miasto, Jagodin, Kołobrzeg, Lublin Główny, Piła Główna, Poznań Główny, Rava Ruskaia I, Rzeszów Główny, Sobolew, Sochaczew, Szczecin Główny, Świnoujście, Warszawa Zachodnia, Zielona Góra Główna, Żyrardów). Stacja kolejowa Łuków (W dniu 2 stycznia 2026 roku, ze stacji Łuków odjechało 45 pociągów do stacji: Chełm, Lublin Główny, Siedlce, Terespol, Warszawa Służewiec, Warszawa Wschodnia, Warszawa Zachodnia, Żyrardów). Na szlaku Łuków – Pilawa nie kursuje żaden pociąg osobowy, a z jednego miasta do drugiego można dojechać tylko z przesiadkami. Obecnie (2026 rok) na całej długości linii kolejowej Nr 12 Skierniewice – Łuków nie kursują regularne pociągi osobowe.
Linia kolejowa Nr 12 Skierniewice – Łuków.
Skierniewice stacja (0,00 km, elewacja 124 m). Inne LK Nr 1, 11, 529, 558. Lokalne Centrum Sterowania. Nad peronami przechodzi wiadukt DK Nr 70. Skierniewice rozjazd R402, LK Nr 558. Linia mija przejazd ulicy Bohaterów Westerplatte, następnie przejazd ulicy pilota Romualda Sumińskiego. Linia mostem kratownicowym przekracza rzekę Rawka. Jest tutaj granica miasta Skierniewice. Linia przebiega przez lasy. Jest leśny przejazd kolejowy. Linia przekracza granicę województw łódzkie-mazowieckie. Jest kolejny leśny przejazd kolejowy.
Linia przebiega przez tereny rolnicze. Jest przejazd kolejowy lokalnej drogi. Był tu przystanek kolejowy. Długokąty były przystanek osobowy (10,04 km, elewacja 124 m). Puszcza Mariańska stacja (13,73 km, elewacja 135 m). Obok stacji jest czynny skład opału. Za stacją linia przebiega pod DW Nr 719. Dalej jest przejazd kolejowy, ulica Króla Jana Sobieskiego. Jest przejazd drogi leśnej. Kolejny przejazd w miejscowości Nowa Huta, a następny w miejscowości Wólka Więcka. Miejscowość Grabce Wręckie; tutaj linia przebiega pod ulicą Pałacowa. Grabce były przystanek osobowy (19,86 km, elewacja 158 m). Następnie jest przejazd, ulica Brzozowa. Linia Nr 12 przechodzi górą nad CMK. Marków posterunek odgałęźny (24,65 km, elewacja 171 m), linia Nr 575 m. Linia przechodzi pod autostradą S8, a następnie pod lokalną drogą; ulica Rawska. Następna ulica Piekarska przechodzi pod torami. Mszczonów stacja (26,19 km, elewacja 172 m). Na stacji Mszczonów jest 6 torów przelotowych, duży plac składowy. Peron wyspowy jest zarośnięty trawą. Za stacją jest wiadukt ulicy Grójecka, a także były dwie bocznice, w kierunku północnym do zakładów przemysłowych. Dalej jest przejazd kolejowy w ciągu ulicy Lipowa i kolejny w ciągu ulicy Brzozowa. W tym miejscu jest rozjazd bocznicy w kierunku północnym, do ogromnego stoku samochodów osobowych, firma CAT Mosolf Polska w miejscowości Ciemno Gnojna. W kierunku południowym od szlaku jest zakład Grupa Pekabex, który produkuje prefabrykaty betonowe. Linia przechodzi pod DK Nr 50. Dalej linia przekracza rzekę Pisia. Są trzy przejazdy dróg leśnych. Następnie linia przebiega pod wiaduktem ulicy Słoneczna. Grzegorzewice były przystanek osobowy (34,58 km, elewacja 172 m). W tym miejscu, jest przejazd w ciągu ulicy Mszczonowska; DW Nr 876. Następnie jest przejazd ulicy Piaskowa. Następnie linia przechodzi pod ulicą Przejazdowa. Jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Jest przejazd w ciągu ulicy Graniczna, przy fabryce rusztowań SIGMA. Następnie jest przejazd w ciągu ulicy Długa, następnie kolejny przejazd; ulica Wspólna. Jeżewice były przystanek osobowy (41,59 km, elewacja 174 m). Przy przystanku jest przejazd w ciągu ulicy Szkolna. Dalej jest przejazd ulicy Kolejowa. Tutaj są tereny rolnicze. Linia skręca lekko w prawo (południowy-wschód) i ponownie wchodzi w lasy. Lina przechodzi nad ulicą Wspólna/Dolna. Linia przekracza rzekę Tarczynka. Jest przejazd drogi leśnej, ulica Warszawska. Linia przechodzi nad leśną drogą; ulica Spacerowa. Linia lekko skręca w lewo (kierunek północno-wschodni). Linia przechodzi nad ulicą Wiaduktowa.
Tarczyn stacja (47,96 km, elewacja 153 m). Jest tutaj 7 torów przelotowych. Wyspowy peron jest zarośnięty. Dworzec parterowy z użytkowym poddaszem jest w dobrym stanie. Za stacją linia przechodzi pod DK Nr 7. Linia ponownie lekkim łukiem skręca w prawo (kierunek południowo-wschodni). Jest przejazd w ciągu lokalnej drogi; ulica Leśna. Po stronie północnej jest betoniarnia. Linia przebiega nad autostradą S7. Jest przejazd w ciągu ulicy Południowa. Gąski były przystanek osobowy (52,57 km, elewacja 135 m). Jest tutaj przejazd w ciągu ulicy Kolejowa. Linia przechodzi przez pola, nieużytki i lasy. Jest przejazd w ciągu leśnej drogi; ulica Główna. Linia przekracza rzekę Jeziorka. Prażmów były przystanek osobowy (58,26 km, elewacja 124 m). Linia przekracza dołem DW Nr 722; ulica Główna. Jest przejazd w ciągu ulicy Leśna, a potem jest przejazd ulica Główna oraz DW Nr 683 (ulica Główna). Ponownie linia lekko skręca w lewo. Jest przejazd kolejowy DW Nr 683. Czachówek Zachodni posterunek odgałęźny (64,34 km, elewacja 114 m), linie kolejowe Nr 526, 528. Czachówek Środkowy przystanek osobowy (65,26 km, elewacja 114 m), skrzyżowanie z LK Nr 8. LK Nr 12 przechodzi pod LK Nr 8. Obie linie mają wszystkie cztery łącznice, które umożliwiają jazdę w dowolnym kierunku. Linia przekracza rzekę Czarna. Czachówek Wschodni posterunek odgałęźny i przystanek osobowy (67,12 km, elewacja 115 m), linie kolejowe Nr 525, 527. Obecnie 2026 rok, przystanek jest obsługiwany przez Koleje Mazowieckie na kierunku Warszawa Gdańska – Czachówek Wschodni – Góra Kalwaria. Jest tutaj 13 par pociągów w ciągu doby. Na przystanku jest peron wyspowy. Przed peronem lokalna droga przechodzi pod torami. Za stacją linia przechodzi pod ulica Szkolna. Dalej linia przechodzi pod DK Nr 79. Przed wiaduktem jest zlikwidowany przejazd kolejowo-drogowy.
Góra Kalwaria stacja (73,51 km, elewacja 105 m). Góra Kalwaria to jest mała stacja z peronem wyspowym. Stacja porządkuje ruch przed wjazdem pociągów na jednotorowy most kolejowy przez Wisłę. Linia przechodzi pod ulicą Pijarska. Następnie linia przechodzi pod ulicą Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jest też ulica Lipkowska, która przechodzi pod torem. Most kolejowy przez Wisłę, ma 6 przęseł kratownicowych oraz krótkie przęsło na prawym brzegu nad lokalną drogą. Filary mostu są przystosowane do położenia kolejnych przęseł dla drugiego toru. Przęsła są stalowe, nitowane. Na prawym brzegu jest Kępa Gliniecka posterunek odgałęźny (76,50 km, elewacja 95 m). Tutaj ponownie jeden tor rozjazdem staje się dwutorowy. Jednocześnie linia łukiem w prawo kieruje się dokładnie na wschód. Linia przechodzi nad DK Nr 50. Linia biegnie wsród pól uprawnych. Jest przejazd w ciągu DW Nr 801. Jest przejazd w ciągu lokalnej drogi i kolejny w wsi Warszówka. Warszówka były przystanek osobowy (81,66 km, elewacja 94 m). Linia wkracza w lasy. Linia wiaduktem przechodzi nad leśną piaszczystą drogą. Linia przechodzi pod DW Nr 862, ulica Przemysłowa. Jest kolejny przejazd w ciągu lokalnej drogi. Osieck stacja (89,02 km, elewacja 122 m). Jest to niewielka stacja towarowa, z zarośniętym peronem wyspowym. Dworzec to jest budynek parterowy z użytkowym poddaszem. Są 4 tory przelotowe, ale było ich więcej. Za stacją jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Linia przechodzi pod lokalną drogą. Obok wiaduktu jest DW Nr 805 i jest Pomnik Ofiar Katastrofy Kolejowej pod Osieckiem. Jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Linia przechodzi pod lokalną drogą. Jest kolejny wiadukt w ciągu lokalnej drogi, który ze względu na zły stan techniczny jest zamknięty szlabanami. Dalej jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Jaźwiny nieczynny przystanek osobowy (95,54 km, elewacja 145 m). Jaźwiny posterunek odgałęźny (96,40 km, elewacja 146 m), linia Nr 524. Jeden tor skręca w kierunku północnym, a dwa kolejne tory skręcają w kierunku południowym, do stacji Pilawa. Wszystkie te tory przechodzą pod inną linią kolejową, dwutorową. Dwa tory LK Nr 12 dochodzą do jednotorowej linii, która biegnie z kierunku północnego. Jest przejazd lokalnej drogi, już w granicach miasta Pilawa.
Pilawa stacja (99,28 km, elewacja 151 m), inne linie Nr 7, 13. Stacja Pilawa to ważny węzeł kolejowy, który łączy linie kolejowe z 5 kierunków. Już za granicą miasta LK Nr 12 z kierunku północnego skręca w lewo w kierunku wschodnim. Tory mają podkłady betonowe ale ich stan jest średni. Linia ponownie wchodzi w lasy. Linia górą przechodzi nad autostradą S17. Dalej jest przejazd ulica Stacyjna i następnie są kolejne trzy przejazd. Huta Czechy były przystanek osobowy (104,62 km, elewacja 150 m). Linia lekko skręca w lewo. Parysów były przystanek osobowy i była stacja (110,66 km, elewacja 154 m). Stacja miała cztery tory przelotowe. Peron wyspowy jest zarośnięty. Zachował się budynek dworca, parterowy z użytkowym poddaszem. Za stacją Parysów jest przejazd DW Nr 805. Linia ponownie lekko skręca w prawo na kierunek wschodni. Nadal linia wiedzie wsród lasów i nieużytków. Dalej jest przejazd drogi leśnej i kolejny przejazd ulica Biela i kolejny ulica Waltera Nurzyńskiego, wieś Jaźwiny. Jest kolejny przejazd lokalnej drogi. Chromin były przystanek osobowy (118,23 km, elewacja 155 m). Dwa perony jednokrawędziowe są zarośnięte. Jest kolejny przejazd lokalnej drogi, między peronami. Dalej pod linią przechodzi lokalna droga. Linia przekracza lokalną rzekę. Dalej jest przejazd lokalnej drogi. Linia wchodzi w pola uprawne. Jest kolejny przejazd. Dalej linia przechodzi pod lokalną drogą. Linia wchodzi w las i jest lekki łuk w prawo. Iwowe były przystanek osobowy (124,18 km, elewacja 178 m). Zachowały się dwa jednokrawędziowe perony, zarośnięta. Jest przejazd kolejowy i byłe zabudowania kolejowe.
Linia przekracza granicę: województwo mazowieckie – województwo lubelskie. Linia przekracza dołem lokalną drogę, a dalej górą przekracza drogę gruntową. Stoczek Łukowski stacja towarowa (130,13 km, elewacja 180 m). Stacja znajduje się około 800 m, w kierunku południowym od centrum miejscowości. Obecnie stacja ma cztery tory przelotowe i peron wyspowy. Budynek dworca parterowy jest nieczynny. Nieruchomość jest do wynajęcia. Na peronie zachowały się latarnie. Jest nastawnia, magazyn, rampa i plac składowy. Za stacją, pod torami przechodzi ulica Generała Dwernickiego. Dalej linia przechodzi przez lasy i lekko skręca w prawo. Pod linią przechodzi ulica Wiejska i rzeka Świder. Wiadukt niedawno został wyremontowany. Następnie jest przejazd przecznicy DK Nr 76 ulica Piłsudskiego. Linia lekko skręca w lewo i wchodzi w pola uprawne. Są trzy przejazdy dla dróg polnych. Kobiałki były przystanek osobowy (136,16 km, elewacja 174 m). Zachowały się perony i przejazd kolejowy drogi polnej. Stoi także budynek mieszkalny, przypuszczalnie były budynek kolejowy. Dalej linia przekracza rzekę Świder. Następnie linia przechodzi pod DK Nr 67. W tym miejscu linia lekko skręca w lewo i w prawo. Następnie jest przejazd, ulica Chrusty. Są dwa przejazd drogi gruntowej. Jedlanka były przystanek osobowy, była stacja (141,66 km, elewacja 176 m). Dworzec to budynek jednopiętrowy z zagospodarowanym poddaszem jest przeznaczony na wynajem. Są tutaj rozjazdy i nie używane boczne tory. Peron wyspowy został rozebrany. Za stacją jest przejazd w ciągu drogi leśnej, w niewielkim lesie. Dalej są trzy przejazdy dróg polnych. Żdżary były przystanek osobowy (147,94 km, elewacja 170 m). Są zarośnięte perony, przejazd oraz budynki mieszkalne i gospodarcze, przypuszczalnie byłe budynki kolejowe. Dalej jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Krzna były przystanek osobowy (153,78 km, elewacja 165 m). Zachowały się; perony, przejazd kolejowy, opuszczony były budynek dworca z 70-lat XX wieku. Dalej są trzy przejazdy kolejowe dróg lokalnych. Zimna Woda rozjazd i przejazd w ciągu ulicy Szlak Powstańców Styczniowych. Tutaj odchodzi łącznicą w lewo w kierunku północnym do LK Nr 2 Warszawa Zachodnia – Terespol. Dzięki tej łącznicy pociągi mogą ominąć stację Łuków i skierować się do Warszawy. Łuków stacja (160,10 km, elewacja 166 m), inne linie kolejowe Nr 2, 26, 30, 523.
Opracował Karol Placha Hetman