W 50-latach elektryfikacja głównych węzłów kolejowych była już zapanowana i realizowana. Myślano już wówczas o elektrycznych składach pasażerskich podmiejskich. Dodatkowo był problem, że stacje główne miały wysokie perony (40 – 50 cm od główki szyny). Natomiast stacje podrzędne miały niskie perony, czasami o wysokości krawężnika. Dlatego przyszłe pociągi osobowe powinny obsługiwać wszystkie perony.