Rzepin 2026-01-31

Linia kolejowa Nr 364 Rzepin – Wierzbno. 2026r.

Linia kolejowa Nr 364 Rzepin – Wierzbno

Linia kolejowa Nr 364 Rzepin – Wierzbno jest linią jednotorową, o długości 88,992 km. Całkowita długość linii wynosi 90,718 km. Linia jest niezelektryfikowana. Ruch osobowy na tej linii wstrzymano w 1995 roku. Ruch osobowy na trasie Rzepin – Międzyrzecz, wznowiono w dniu 9 grudnia 2007 roku. Trasę obsługiwały autobusy szynowe. Ruch ten zawieszano i przywracano kilkukrotnie. Ostatnie zamknięcie ruchu nastąpiło w dniu 15 grudnia 2013 roku. Obecnie szlak obsługuje tylko pociągi towarowe. Prędkość maksymalna biegu pociągu to 80 km/h.

Historycznie LK Nr 364 była uruchamiana odcinkami. W dniu 1 grudnia 1887 roku, został otwarty odcinek Wierzbno – Międzyrzecz przez KPStE, kiedy te tereny należały do germańców. W dniu 1 czerwca 1892 roku, został otwarty odcinek Międzyrzecz – Sulęcin także KPStE. W dniu 1 listopada 1890 roku, otwarto odcinek Sulęcin – Rzepin także KPStE (Königlich Preußische Staatseisenbahnen, czyli Królewskie Pruskie Koleje Państwowe. Celem budowy linii było połączenie małych ośrodków przemysłowych i rolniczych z linią Nadodrzańską. W dniu 1 września 1939 roku, germańcy rozpoczęli drugą wojnę światową i ponownie stracili dużo terytorium, na rzecz Rzeczypospolitej. Cała linia została włączona w tak zwane ziemie odzyskane, a następnie do województwa poznańskiego. W okresie 1975-1999, były to województwa zielonogórskie i gorzowskie, a obecnie jest to województwo lubuskie. W 1945 roku, został zniszczony most na rzece Obra. Most został naprawiony w 1949 roku i na całej linii ruch został przywrócony. 

LK Nr 364 Rzepin – Wierzbno rozpoczyna się na stacji Rzepin przy Peronie 2 i wiedzie w kierunku wschodnim. Jest przejazd; DW Nr 139, ulica Juliusza Słowackiego. Linia skręca w kierunku północnym. Następnie jest przejazd; ulica Elizy Orzeszkowej. Linia biegnie wzdłuż DW Nr 134, która jest po stronie wschodniej. Linia biegnie wśród lasów. Jest kolejny przejazd; droga leśna i następny przejazd. DW Nr 134 odchodzi od linii w kierunku wschodnim. Linia dołem przechodzi pod DW Nr 137. Jest stacja Ośno Lubuskie. Są dwa przejazdy drogowe; ulica Bolesława Chrobrego i ulica Sulęcińska. Następnie linia skręcając na wschód i przechodzi pod DW Nr 134. Linia ponownie wchodzi w las i biegnie wzdłuż DW Nr 137, która jest po stronie południowej. Następnie jest przejazd; DW Nr 137, która przechodzi na stronę północną linii. Linia skręca na południe. Jest przystanek Smogory, mała wieś. Linia skręca na wschód. Przystanek Długoszyn. Linia przekracza lokalną drogę i DW Nr 137, 138. Linia przekracza rzekę Postomia. Jest stacja Sulęcin. Linia kilkakrotnie zmienia kierunek, ale generalnie kieruje się na wschód. Są przejazdy; ulica Lipowa Boczna, ulica Lipowa. Linia ponownie wchodzi w las. Linia przechodzi przez Rezerwat Dolina Czerwonego Potoku. Linia po stronie północnej mija Jezioro Postomsko. Jest przejazd; DW Nr 136. Jest stacja Trzemeszno Lubuskie. Za stacją jest przejazd; DW Nr 137, ulica Poznańska. Są dwa przejazdy. Są tereny rolnicze i nieużytki. Linia ponownie wchodzi w las. Niedaleko, po północnej stronie, jest DW Nr 137. Linia przekracza DW Nr 137. Jest przystanek osobowy Templewo. Przed peronem jest przejazd lokalnej drogi. Przystanek osobowy Kursko. Przy przystanku jest przejazd lokalnej drogi. Dalej linia przechodzi pod lokalną drogą. Ponownie linia wchodzi w las i omija liczne jeziora. Górzyca przystanek osobowy w środku lasu. Linia przekracza rzekę Obra. Linia wchodzi w terem miasta Międzyrzecz. Jest kilka przejazdów i linia przechodzi pod autostradą S3. Do linii dochodzi linia kolejowa z Gorzowa Wielkopolskiego, od strony północnej. Linia przekracza rzekę Obra. Międzyrzecz to duża stacja węzłowa. Są tutaj trzy perony i pięć krawędzi peronowych. Za stacją linia przekracza przejazdem DW Nr 137 i rozdziela się w trzech kierunkach. Linia biegnie w kierunku wschodnim. Dalej jest przejazd lokalnej drogi. Za miastem jest przejazd; DW Nr 137. Przystanek osobowy Bobrowicko. Obok jest przejazd lokalnej drogi. Bobrowicko to mała wioska. Ponownie linia wchodzi w las. Policko przystanek osobowy. Policko to mała wioska. Linia ponownie przekracza rzekę Obra. Linia po raz kolejny wchodzi w las. Pszczew przystanek osobowy, była stacja. Przszczew to jest mała wioska między jeziorami i lasami, znana z Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Linia przekracza trzy lokalne ulice. Linia skręca w kierunku północnym. Są pola uprawne, łąki i lasy. Zielomyśl były przystanek osobowy. Z zachodu do linii dochodzi jednotorowa linia ze Skwierzyny. Wierzbno stacja. Za stacją linia przekracza DK Nr 24, a nieco dalej Terminal Ekspedycyjny Wierzbno PGNiG i koniec linii. Dawniej linia prowadziła do miejscowości Międzychód. 

Kilometraż linii; Wierzbowo stacja, nastawnia „Wi” (0,00 km, elewacja 67 m). LK Nr 363. Zielomyśl przystanek osobowy (4,39 km, elewacja 67 m). Pszczew przystanek i ładownia (8,79 km, elewacja 62 m). Policko przystanek osobowy (15,64 km, elewacja 53 m). Bobowicko przystanek osobowy (19,13 km, elewacja 55 m). Obrzyce bocznica do ciepłowni (21,64 km, elewacja 51 m). Międzyrzecz stacja węzłowa, nastawnia „Mi” (22,88 km, elewacja 50 m). LK Nr 367, 375. Suszarnia Międzyrzecz, zakłady spożywcze bocznica (24,31 km, elewacja 51 m). Gorzyca przystanek osobowy (30,29 km, elewacja 63 m). Kursko przystanek osobowy i bocznica LK Nr 375a, nastawnia „Ko” (34,23 km, elewacja 85 m). Templewo przystanek osobowy (37,24 km, elewacja 93 m). Trzemeszno Lubuskie przystanek osobowy i ładownia (48,00 km, elewacja 136 m). Wędrzyn przystanek osobowy (51,60 km, elewacja 111 m). Kniazin posterunek odgałęźny LK Nr 414a i mijanka (55,00 km, elewacja 118 m). Sulęcin przystanek i ładownia, nastawnia „Su” (58,79 km, elewacja 72 m). Długoszyn przystanek osobowy (63,51 km, elewacja 131 m). Smogory przystanek i ładownia, nastania „Sm” (67,17 km, elewacja 92 m). Trześniów przystanek osobowy (70,74 km, elewacja 116 m). Ośno Lubuskie przystanek i ładownia, nastania „OL”  (76,47 km, elewacja 47 m). Lubiechnia Mała przystanek osobowy (82,61 km, elewacja 60 m). Rzepin stacja, nastania „Rz” (88,99 km, elewacja 67 m). LK Nr 3, 821, 822, 822a. 

Dyrektor Generalny PKP wydał obwieszczenie Nr KHT2-900/77/93 z dnia 15 grudnia 1993 roku, w którym podał do wiadomości decyzję o całkowitym wstrzymaniu przewozów towarów, od dnia 1 stycznia 1994 roku, na odcinku Wierzbno – Międzyrzecz. Potem nastąpiły kolejne obwieszczenia o zawieszeniu ruchu osobowego lub towarowego na innych odcinkach. Były także obwieszczenia o chwilowym uruchomieniu ruchu pociągów z ograniczeniami prędkości. Był to okres likwidowania linii kolejowych z powodu złego zarządzania gospodarką narodową przez komunistów, folksdojczów i masonów. Dopiero w 2006 roku, przyszła refleksja i podjęto program o zapobieganiu wykluczeniom społecznych małych miejscowości, które poprzednio miały komunikacje kolejową. Niestety, w 2023 roku, do władzy powrócił najsłynniejszy folksdojcz i na nowo ruszyła likwidacja Polskiej Gospodarki, w tym kolei. Szczytem hipokryzji było kupno starych germańskich wagonów, pochodzących z 70/80-lat XX wieku i włączenie ich do składów pociągów InterCity. 

Historia eksploatacji LK Nr 364: W 1995 roku, zamknięto ruch osobowy. W dniu 28 czerwca 2001 roku, zamknięto ruch towarowy na odcinku Trzemeszno Lubuskie – Sulęcin. W lipcu 2001 roku, zamknięto ruch towarowy na odcinku Sulęcin – Rzepin. W maju 2005 roku, otwarto ruch towarowy na odcinku Sulęcin – Rzepin. W listopadzie 2005 roku, zamknięto ruch towarowy na odcinku Gorzyca – Rzepin. W lutym 2007 roku, otwarto ruch towarowy na odcinku Sulęcin – Rzepin. W grudniu 2007 roku, otwarto ruch pasażerski na odcinku Międzyrzecz – Rzepin. W grudniu 2010 roku, zamknięto ruch osobowy na odcinku Międzyrzecz – Rzepin. W Maju 2011 roku, otwarto ruch osobowy na odcinku Międzyrzecz – Rzepin. W grudniu 2013 roku, zamknięto ruch osobowy na odcinku Międzyrzecz – Rzepin. W 2015 roku, otwarto ruch towarowy na odcinku Gorzyca – Trzemeszno Lubuskie. W 2021 roku, zamknięto ruch towarowy na odcinku Sulęcin – Rzepin. W 2023 roku, otwarto ruch pasażerski sezonowy na odcinku Wierzbno – Międzyrzecz. Obecnie (2026 rok) najgorszy stan torowiska jest na odcinku Rzepin – Wędrzyn. Torowisko w wielu miejscach jest zarośnięte, a bywa że na torach leżą złamane drzewa. Ale tory są na całej długości.

Linia kolejowa Nr 364 jest położona na terenach które zostały ukształtowane w wyniku aktywności lodowcowej podczas ostatniego zlodowacenia plejstoceńskiego; zlodowacenie bałtyckie. Rzeźba terenu jest pofałdowana, z wieloma pagórkami i obniżeniami, a także niewysokimi wzniesieniami, które nie przekraczają elewacji 250 m. Elewacja wynosi od 40 do 240 m. Tereny te są silnie zalesione. Są to głównie bory sosnowe i lasy mieszane. Przeważa sosna zwyczajna, ale także są dęby, buki, brzozy i graby. Główną rzeką regionu jest rzeka Obra, która jest prawym dopływem Warty. Obra ma długość około 170 km. Jest to typowa rzeka nizinno-pojezierna o spokojnym charakterze. Dolina Obry jest szeroka, płaska i podmokła, z łąkami, torfowiskami i starorzeczami. Z tego powodu LK Nr 364 nie należy do łatwych. Często zmienia kierunek, aby łatwiej pokonać wzniesienia i wąwozy oraz obszary bagienne. Różnica wysokości (elewacja) na linii wynosi od 47 m do 136 m. Budowa linii kolejowej Rzepin – Wietrzno nie była łatwa, bo przebiegała przez teren dość trudne technicznie. Najważniejsze trudności, z jakimi mierzyli się budowniczy, to; Podmokły teren i wysoki poziom wód gruntowych. Linia przechodziła przez dolinę rzeki Obry i jej dopływów oraz obszary bagienne i torfowiska. Grunty były niestabilne, co wymagało: wzmacniania podłoża, nasypów kolejowych, systemów odwodnienia; rowy, przepusty. Obszar był mocno zalesiony. Przed budową trzeba było: wykarczować szeroki pas terenu, usunąć pnie i systemy korzeniowe, przygotować podłoże pod nasypy. Obszar był słabo zurbanizowany drogowo. Były trudności z dowozem materiałów, daltego wykorzystywano czasową kolejkę wąskotorową. Większość robót ziemnych wykonywano ręcznie lub przy pomocy koni. Pierwszy tabor pochodził z fabryk: firma Henschel & Sohn (Kassel) to był jeden z największych producentów lokomotyw w germani, firma Borsig (Berlin) to był bardzo popularny dostawca taboru dla kolei pruskich oraz firma Schwartzkopff (Berlin). 

Na linii zbudowano dwa wiadukty dla dróg przechodzących pod linią. Wiadukty są zbudowane z żółtej cegły, a ich sklepienia są łukowate. Największy jest jednak ceglany most; Źródła Czerwonego Potoku. Na linii są także betonowe wiadukty. Na przykład nad ulicą Lipową w Sulęcinie. Są także wiadukty betonowe nad linią na remontowanych drogach, na przykład DW Nr 137.

Na linii zbudowano trzy mosty nad rzeką Obra, którą linia przekracza trzykrotnie. Jeden z trzech mostów na linii nad rzeką Obra jest największą budowlą inżynieryjną i nosi imię Święty Wojciech. Most jest kratownicowy, z jezdną umieszczoną na górze i przęsło ma długość 41 m. Linia kolejowa przekracza także rzekę Postomia.

Przy linii zbudowano budynki dworcowe według zbliżonych wzorców, ale nie jednakowe. Większość budynków dworcowych zbudowano z żółtej cegły z dodatkiem cegły czerwonej dla ozdobienia elewacji. Większość budynków jest dwukondygnacyjna z zagospodarowanym poddaszem. Dachy są dwuspadowe o średnim spadku. Początkowo pokryte blachą. Prawie wszystkie historyczne dworce są zamieszkałe. 

Dworzec na stacji Wierzbno został zbudowany z żółtej cegły z dodatkiem cegły czerwonej. Jest dwukondygnacyjny z gankiem od strony równi stacyjnej. Górne piętro to mieszkanie dla zwiadowcy. Na dole była kasa biletowo-bagażowa, poczekalnia, nastawnia i centrala telefoniczna. Poddasze było użytkowe, choć niewysokie, z dwuspadowym dachem o średnim spadku. Budynek ma sześć osi. Do budynku dworca dobudowano magazyn kolejowy. Budynek istnieje do chwili obecnej i jest zasiedlony. Jest w nim smażalnia ryb. Dla sterowania ruchem kolejowym zamontowano semafory kształtowe, które działają do chwili obecnej. Na stacji są trzy tory. Szyny są ułożone na drewnianych lub żelbetonowych podkładach. 

Stacja Pszczew ma także budynek dworcowy zbudowany z żółtej cegły z dodatkiem czerwonej. Są dwie kondygnacje i użytkowe poddasze. Budynek jest czteroosiowy i zamieszkały. Jest ustawiony krótszą ścianą do torów. Obok stoi budynek magazynu kolejowego. Na bocznicy stacji Pszczew stoją wagony towarowe zaadoptowane na domki wypoczynkowe. 

Policko to obecnie przystanek osobowy, ale była to mała stacja z ładownią. Budynek zbudowany z żółtej cegły, czteroosiowy dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Jest ustawiony krótszą ścianą do torów tak jak dworzec na stacji Pszczew. Jest przyległy budynek gospodarczy i magazyn. Dworzec jest zamieszkały.

Dworzec w Miedzyrzeczu jest zbudowany w podobnym stylu co poprzednie, ale jest dużo większy. Ma 11-osi, wystającą murowaną klatkę schodową, reprezentacyjne wejście z holem i tarasem nad wejściem. Dolne okna i drzwi są zakończone półokręgiem. Kilka lat temu rozebrano parterową przybudówkę po zachodniej stronie. Przybudówka po stronie wschodniej pozostała. Stacja ma trzy perony, pięć krawędzi peronowych i tunel pod torami dla podróżnych. Na stacji zachowały się dwie wieże wodne. Most kolejowy nad rzeką Obra ma trzy tory. Jest to jeden z trzech mostów na linii nad rzeką Obra i jest największą budowlą inżynieryjną i nosi imię Święty Wojciech. Jest kratownicowy, z jezdną umieszczoną na górze i przęsło ma długość 41 m.

Dworzec kolejowy Gorzyca. Na budynku widnieje napis Gorzyca Wielkopolska. Budynek został zbudowany w takim samym stylu jak poprzednie, ale jest najmniejszy; 4 na 2-osie. Poddasze jest użytkowe. Budynek jest zamieszkały. Do budynku przylega magazyn kolejowy. 

Kursko mimo, że jest przystankiem także ma budynek dworcowy. Budynek jest taki sam duży jak w miejscowości Gorzyca. Także przylega do niego magazyn kolejowy, który jednak został zbudowany z pruskiego muru. 

Templewo to była stacja. Ma budynek dworcowy zbudowany w tym samym stylu, ale jest większy. Ma 4 osie na 3 osie i zagospodarowane poddasze. Budynek jest zamieszkały. Jest ośmioboczna wieża wodna zbudowana również z żółtej cegły. 

Stacja Trzemeszno Lubuskie nie ma już oryginalnego dworca. Został on rozebrany. Jeden z obiektów, mały barak, pozbawiony okien był wiatą przystankową. Na budynku jest jedyne miejsce z nazwą stacji; Trzemeszno Lubuskie. Pozostały jeszcze trzy małe budynki kolejowe, ale opuszczone. Na stacji są trzy tory. Ze stacji odchodzi bocznica do obiektu wojskowego; Garnizon Wędrzyn.

W Sulęcinie zachowała się wieża wodna. Obiekty lokomotywowni zostały opuszczone. Opuszczony jest także magazyn. W bardzo dobrym stanie są dwa bloki mieszkalne, zasiedlone. Jeden z nich był budynkiem dworcowym. 

Smogory to przystanek osobowy i była ładownia. Zachował się budynek dworca z nastawnią, który został zbudowany z czerwonej cegły z wykorzystaniem cegły żółtej, jako ozdoba elewacji. Budynek jest mały, parterowy z użytkowym poddaszem. Budynek jest opuszczony. Okna zostały zabite płytami OSB. 

Ośno Lubuskie to były przystanek osobowy i ładownia. Zachował się budynek dworca z przyległym magazynem i przybudówką. Budynek jest wielobryłowy, otynkowany na szaro i zamieszkały. Zachowały się także inne obiekty kolejowe.

Lubiechnia Mała to były przystanek osobowy na którym jest niewielki budynek dworca. Dworzec jest parterowy ze strychem. Budynek nie pełni funkcji kolejowej, ale jest zamieszkały.

Opracował Karol Placha Hetman