Warszawa 2026-01-30

Linia kolejowa Nr 3 Warszawa Zachodnia – Kunowice. 2026r.

Linia kolejowa Nr 3 to jest jedna z najważniejszych i najdłuższych tras kolejowych w Polsce, o dużym znaczeniu zarówno krajowym, jak i międzynarodowym. Szlak ten czasami jest określany jako linia Warszawa – Berlin. Ale ewidentnie nie jest to szlak przyjaźni, tylko symbol próby dominacji germańców nad Narodem Polskim. W transporcie międzynarodowym LK Nr 3 jest określana jako część międzynarodowej trasy E 20 i to trasa E20 jest trasą Paneuropejskiego Korytarza Transportowego łączącego Berlin i Moskwę, czyli odwiecznych braci. Bo dlaczego linia E20 nie jest na przykład linią Paryż – Moskwa. Linia ma długość 475,583 km i ma standardowy rozstaw torów 1435 mm. Linia jest całkowicie dwutorowa i jest zelektryfikowana prądem elektrycznym 3 kV DC. Prędkość maksymalna wynosi 160 km/h. Linia jest zarządzana przez PKP Polskie Linie Kolejowe. 

LK Nr 3 przebiega równoleżnikowo, z niewielkimi odstępstwami, na przykład w Sochaczewie. LK Nr 3 przebiega przez województwa: Województwo Mazowieckie rozpoczynając się na stacji Warszawa Zachodnia i przechodzi przez Sochaczew i Łowicz. Województwo Łódzkie i przechodzi przez obszar w pobliżu Kutna. Województwo Wielkopolskie i przechodzi przez Konin i Poznań. Województwo Lubuskie i przechodzi przez Zbąszynek i Rzepin. Linia kończy się przy zachodniej granicy Rzeczypospolitej w Kunowicach, gdzie łączy się z germańską siecią kolejową w kierunku Frankfurtu nad Odrą i Berlina. 

Linia obsługuje dalekobieżne pociągi pasażerskie międzynarodowe i krajowe, które łączą Warszawę z innymi ośrodkami takimi jak Poznań, Sochaczew, Konin. Kursują także pociągi regionalne pasażerskie. Na przykład w obrębie Warszawy kursują pociągi KM (Koleje Mazowieckie) linii R3 do Sochaczewa i Łowicza oraz Koleje Wielkopolskie, rejon Poznania. Po szlaku poruszają się także pociągi towarowe, które łączą Warszawę z centralą i zachodnią Polską. 

Linia powstała w drugiej połowie XIX wieku, a poszczególne jej odcinki były budowane w różnym okresie w czasach zaborów Rzeczypospolitej i w wolnej Polsce. Linia nie stanowiła jednolitego planu, ale zrodziła się w wyniku zmian granic w wyniku wielkiej wojny światowej oraz drugiej wojny światowej. Obie wojny rozpoczęła jedna germańska nacja. Powstawanie linii, idąc za kilometrażem trasy, było nastepujące; Odcinek Warszawa Zachodnia – Warszawa Gołąbki zbudowana przez PKP uruchomiona w dniu 22 października 1932 roku. Odcinek Warszawa Gołąbki – Bednary (WKŻD, Warszawa Dworzec Kaliski – Kalisz) uruchomiona w dniu 14 stycznia 1903 roku. Odcinek Łowicz Główny – Kutno (WBŻD) uruchomiony w dniu 1 grudnia 1861 roku. Odcinek Kutno – Strzałkowo (PKP) uruchomiony w dniu 1 listopada 1921 roku. Gutowo Małe – Strzałkowo (KPStE Września – Strzałkowo) uruchomiony w dniu 1 stycznia 1888 roku. Odcinek Gutowo Małe – Podstolice (PKP) uruchomiony w dniu 31 grudnia 1977 roku. Odcinek Podstolice – Poznań Wschód (KPStE Poznań Wschód – Września) uruchomiony w dniu 1 września 1887 roku. Odcinek Poznań Wschód – Poznań Główny (ODEG) uruchomiony w dniu 26 maja 1872 roku. Odcinek Poznań Górczyn – Miejsce Historyczne 3/5 (MPE, Frankfurt nad Odrą – Poznań Główny) uruchomiony 26 czerwca 1870 roku. Odcinek nowego przebiegu linii Chlastawa – Dąbrówka Zbąska (DRG) uruchomiony w dniu 14 sierpnia 1930 roku. Odcinek Miejsce Historyczne 3/6 – granica państwa (MPE, Frankfurt nad Odrą – Poznań Główny) uruchomiony w dniu 26 czerwca 1870 roku. 

Uruchomienie drugiego toru: Odcinek Warszawa Zachodnia – Warszawa Gołąbki (PKP) uruchomiony w dniu 22 październik 1932 roku. Odcinek Warszawa Gołąbki – Łowicz Główny (M-GdE) uruchomiony około 1916 roku. Odcinek Gutowo Małe – Podstolice (PKP) uruchomiony w dniu 31 grudnia 1977 roku. Odcinek Poznań Wschód – Poznań Główny (KPStE) uruchomiony w 1897 roku. Odcinek Miejsce Historyczne 3/4 – Miejsce Historyczne 3/5 (KPStE) uruchomiony w dniu 20 września 1898 roku. Odcinek Miejsce Historyczne 3/6 – Świebodzin (KPStE) uruchomiony w dniu 20 września 1898 roku. Odcinek Świebodzin – Rzepin (KPStE) uruchomiony w dniu 20 października 1989 roku. Odcinek Rzepin – granica państwa (KPStE) uruchomiony w dniu 13 kwietnia 1899 roku. 

Cała linia była elektryfikowana etapami od 50-lat do 80-lat XX wieku. Elektryfikacje przeprowadziło PKP. Etapy elektryfikacji: Odcinek Warszawa Zachodnia – Błonie w dniu 14 marca 1952 roku. Odcinek Błonie – Sochaczew w dniu 15 marca 1959 roku. Odcinek Sochaczew – Kutno w dniu 22 marca 1961 roku. Odcinek Kutno – Konin w dniu 29 września 1962 roku. Odcinek Konin – Gutowo Małe w dniu 14 maja 1964 roku. Odcinek Gutowo Małe – Podstolice w dniu 31 grudnia 1977 roku. Odcinek Podstolice – Swarzędz w dniu 14 maja 1964 roku. Odcinek Swarzędz – Poznań Główny w dniu 6 czerwca 1964 roku. Odcinek Poznań Główny – Poznań Górczyn w dniu 31 grudnia 1970 roku. Odcinek Poznań Górczyn – Zbąszynek w dniu 20 grudnia 1979 roku. Odcinek Zbąszynek – Szczaniec w dniu 27 maja 1983 roku. Odcinek Szczaniec – Rzepin w dniu 31 maja 1984 roku. Odcinek Rzepin – granica państwa w dniu 28 maja 1988 roku.

Historia LK Nr 3.

Projekt połączenia kolejowego Frankfurt nad Odrą – Poznań był już rozpatrywany w 40-latach XIX wieku. W 1842 roku, włodarze miasta Poznania wystosowali odezwę do mieszczan i ziemian wielkopolskich o poparcie tej inicjatywy. Powołano specjalną komisje, a gazety opisywały możliwy przebieg szlaku i korzyści z jego powstania. Oczywiście wystosowano stosowane pisma do rządu pruskiego, ale pruski rząd stale odsuwał projekt na dalsze lata. 

Około 1845 roku, trwały prace projektowe dla budowy mostu kolejowo-drogowego przez rzekę Odra w okolicach Frankfurtu. Było to w ramach budowy linii kolejowej Berlin – Wrocław, a ściślej odcinka Frankfurt – Rzepin. Coraz częściej mówiono także o budowie kolejnej linii z Rzepina do Świebodzina, a więc w kierunku Poznania. W dniu 20 kwietnia 1964 roku, pruski król Wilhelm I udzielił koncesji na budowę linii kolejowej przez miasto Frankfurt i mostu na Odrze. Następnie wydano kolejne koncesje. Do miejscowości Mostki koło Świebodzina i kolejną w lutym 1868 roku, Mostki – Zbąszyń. Pociągi do miejscowości  Zbąszyń zaczęły dojeżdżać w 1870 rok, a oficjalne otwarcie szlaku nastąpiło w dniu 25 czerwca 1870 roku. W 1871 roku, oddano do eksploatacji wspomniany most na Odrze, który był przewidziany dla dwóch torów. Pierwotnie szlak był jednotorowy, a drugi tor ułożono w 1899 roku. W dniu 26 czerwca 1870 roku,  pociągi zaczęły przyjeżdżać do Poznania. 

Na odcinku Warszawa – Łowicz Główny, otwartej w okresie 1902-1903, był tor szeroki (1524 mm), a na pozostałym odcinku 1435 mm. Jednak w czasie Wielkiej Wojny Światowej germańcy przekuli szerokotorowy odcinek na tor normalny. W 1914 roku, germańcy rozpoczęli wielką wojnę światową. Po traktacie wersalskim, który został podpisany  w dniu 28 czerwca 1919 roku, została określona granica pomiędzy odrodzoną Rzeczypospolita, a germanami. Stacja Zbąszyń (Bentschen) została przydzielona w granice Polski. Władze germańskie zostały zmuszone do zbudowania własnej stacji o nazwie Zbąszynek i całego miasteczka. Początkowo stacje nazwano Neo Bentschen, czyli Nowy Zbąszyń, a obecnie jest to Zbąszynek. W okresie 1925–1930, germańcy zmienili przebieg linii kolejowych w rejonie Zbąszynka. Było to związane między innymi z budową nowej linii Zbąszynek – Międzyrzecz – Skwierzyna – Gorzów Wielkopolski. W dniu 14 września 1930 roku, germańcy wznowili bezpośrednie połączenie Zbąszynek – Berlin.

Odcinek Kutno – Konin – Strzałkowo w pobliżu miejscowości Września (PKP), uruchomiony został w dniu 1 listopada 1921 roku. Odcinek ten ma długość 111 km i pozwolił znacznie skrócić dystans pomiędzy Poznaniem i Warszawą. Pierwsze pociągi ruszyły nową trasą z początkiem 1922 roku. Do tej pory pociągi jeździły szlakiem: Warszawa – Kutno – Włocławek – Toruń – Inowrocław – Gniezno – Poznań. Ale nie było bezpośredniego połączenia i była przesiadka w Toruniu. W dniu 15 maja 1930 roku, PKP uruchomiło bezpośrednie połączenie Warszawa – Poznań. 

W okresie międzywojennym, duże zmiany nastąpiły w węźle poznańskim. W 1919 roku, oddano do eksploatacji stację towarową Poznań Główny Towarowy. Stacja powstała na szlaku z Wrocławia przed stacją Poznań Główny Osobowy. Od stacji Poznań Górczyn poprowadzono nową łącznicę, po nasypie i wiaduktach, bezpośrednio do stacji towarowej. Stacja towarowa została zlikwidowana w 1997 roku. Zbudowano także inne łącznice: Luboń koło Poznania – Poznań Starołęka. 

W 1939 roku, gerameńcy rozpoczęli drugą wojnę światową. Linia była bardzo przeciążona.  Transportowano nią wojsko, sprzęt i zaopatrzenie, a w druga stronę łupy wojenne oraz jeńców do niewolniczej pracy lub obozów zagłady na terenie rajchu. Dochodziło do wielu wypadków kolejowych. Między innymi w Świebodzicach, pociąg pospieszny najechał na tył pociągu z cysternami. Cysterny zapaliły się. Było wielu zabitych i rannych. Germańcy podczas wojny próbowali udrażniać szlak poprzez budowanie kolejnych torów stacyjnych i ich wydłużanie. Podjęli prace w celu rozbudowy węzła Kutno i rozbudowę lokomotywowni wachlarzowej Kutno Azory. Ale nie podjęli się budowy linii Nr 12 Skierniewice – Łuków S-Ł „Esełka”, omijającej węzeł Warszawski. 

Kiedy front przesuwał się na zachód do pracy zabrali się moskale. Przekuwali ważne szlaki kolejowe na szeroki tor 1524 mm, a linie kolejowe, dla nich zbędne, rozbierali i wywozili do Moskwy. Nieprawdą jest, że moskale szeroki tor układali obok toru normalnego. Tor szeroki omijał Poznań od strony południowej i prowadził do Berlina. Na stacji Krzesiny bocznica szerokotorowa wiodła na lotnisko Krzesiny. Szeroki tor przechodził przez stacja: Poznań Starołęka, rzekę Warta, Dębiec, Poznań Górczyn i dalej na zachód. Szeroki tor zrobiono także w innych częściach Polski; Lwów – Górny Śląsk, a także na północy Polski; Chojnice – Szczecinek – Stargard. 

W okresie 1945-1994, LK Nr 3 była główną linią transportową łączącą CCCP – NRD. Była wykorzystywana do regularnego transportu międzynarodowego. Ale nie jedyną. Sowieci wykorzystywali także LK: Nr 12, Nr 203, a także linie kolejowe prowadzące do Legnicy, ich bazy nazwanej Mała Moskwa. 

W 1977 roku, dokonano kolejnej przebudowy węzła Września. Dobudowano odcinek Sokołowo Wrzesińskie – Podstolice i skierowano ruch tranzytowy z pominięciem stacji Września. Teraz ruch tranzytowy jest kierowany maksymalnie prosto przez nowy most nad Zalewem Wrzesińskim. 

Na odcinku Rzepin – Granica Państwa w okresie 2000-2004, trwały prace modernizacyjne na odcinku o długości 15 km. Prace zakończono w czerwcu 2004 roku.

W okresie 2020-2025, całkowicie przebudowano stację Warszawa Zachodnia. Prace wykonała firma Budimex. W ramach prac całkowicie przebudowano stacje, perony, układ torowy, trakcje elektryczną, infrastrukturę podziemną i nadziemną. Cała równia stacyjna została zadaszona. Prace były możliwe dzięki rządom Zjednoczonej Prawicy i dobrej kondycji gospodarki narodowej. Z uwagi na dojście do władzy folksdojczów, masonów i komunistów, niewielki zakres prac nie został wykonany, w tym nowy układ skomunikowania stacji z miastem. W dniu 28 listopada 2025 roku, stacja została oficjalnie oddana do eksploatacji. 

Na linii zamontowano urządzenia systemu SHP. Zamontowano dwukierunkową samoczynną blokadę liniową, która na odcinku Warszawa Zachodnia – Warszawa Gołąbki jest trzy-stawna, a na odcinku Warszawa Gołąbki – Kunowice (granica państwa) jest cztero-stawna. Prędkość maksymalna na linii wynosi 160 km/h, ale są krótkie odcinki o prędkości 60, 80, 100, 120 km/h. Prędkość maksymalna pociągów towarowych wynosi 120 km/h. Na linii, w porze nocnej (około 4 godziny) są prowadzone prace konserwacyjne i remontowe w zależności od potrzeby. Na linii systematycznie jest wprowadzane komputerowe sterowanie ruchem kolejowym, prowadzone przez LCS (Lokalne Centra Sterowania). Na LK Nr 3 znajdują się 92 różne punkty eksploatacyjne, w tym 35 stacji kolejowych, 48 przystanków i 9 posterunków odgałęźnych. Kolejne modernizacje linii doprowadziły do uzyskania wartości nacisku na oś 225 kN.

PKP zostało zmuszone do przestrzegania standardów unijnych i wymogów umów AGC (Umowa europejska o głównych międzynarodowych liniach kolejowych) i AGTC (Europejska umowa o głównych międzynarodowych liniach transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących).

Przebieg LK Nr 3.

Warszawa Zachodnia stacja (3,08 km, elewacja 113 m). Inne linie: 1, 2, 8, 20, 23, 42, 46, 445, 447, 448, 508, 919. Linia rozpoczyna się na stacji Warszawa Zachodnia, jako jednotorowa. Przechodzi koło przedwojennej nastawni. Przechodzi przy peronie 5. Następnie nad tunelem Alei Prymasa Tysiąclecia. Po stronie południowej jest zakład; Sekcja Napraw i Eksploatacji Taboru Warszawa Ochota – Koleje Mazowieckie. Od linii odgałęzia się linia kolejowa Warszawa Zachodnia – Warszawa Czyste T201, 2S, która przechodzi pod linią. Wiktoryn były posterunek odstępowy (4,90 km, elewacja 113 m). Linia przechodzi nad ulicą; Sympatyczna oraz Globusowa. Warszawa Włochy posterunek odgałęźny (6,85 km, elewacja 111 m) Inne linie; 1, 447, 457. Linia przechodzi obok przystanku osobowego Warszawa Włochy. Linia przechodzi przez peron 2 torem 2Ł na przystanku Warszawa Włochy. Na rozjeździe Nr 21 bieg rozpoczyna tor nieparzysty linii i od tego miejsca linia jest dwutorowa. Linia łukiem skręca w kierunku północno-zachodnim i przechodzi nad torami LK Nr 1, 447. Po północnej stronie linia przechodzi nad ulicami: Świerszcza, Aleja 4 czerwca 1989 roku.

Warszawa Ursus Północny przystanek osobowy (9,09 km, elewacja 109 m). Za przystankiem linia ponownie skręca w lewo na zachód. Między przystankami Warszawa Ursus Północny i Warszawa Gołąbki linia przebiega wiaduktem nad linią kolejową Warszawa Główna Towarowa – Józefinów oraz torem linii kolejowej Warszawa Główna Towarowa – Warszawa Gołąbki. Po stronie północnej jest stacja techniczna Karolin oraz Stacja Energetyczna Mory. Linia przechodzi pod ulicą Kazimierza Gierdziejewskiego.

Warszawa Gołąbki stacja (10,71 km, elewacja 109 m). Inne linie: 3a, 507. Linia przechodzi obok jedynego peronu wyspowego. Linia kieruje się na zachód i przechodzi pod autostradą S8. Następnie przechodzi pod ulicą Piastowska. Przed stacją Ożarów Mazowiecki jest przejazd w ciągu ulicy Ożarowska. 

Ożarów Mazowiecki stacja (15,38 km, elewacja 101 m). Na stacji są 2 perony wyspowe i 4 krawędzie peronowe. Za peronami jest przejazd; ulica Adama Mickiewicza. I kolejny przejazd DW Nr 718, ulica Ceramiczna. Do stacji Sochaczew linia kilkakrotnie lekko zmienia kierunek biegu. Jest przejazd; ulica Gołaszewska. Płochocin Polmos były posterunek bocznicowy linii 1a (21,36 km, elewacja 92 m). 

Płochocin przystanek osobowy (21,97 km, elewacja 90 m). Są dwa perony jednokrawędziowe, ustawione na mijankę. Jest budynek dworca. Za przystankiem jest przejazd; DW Nr 700, ulica Fabryczna. Linia przekracza rzekę Utrata. 

Błonie Rokitno przystanek osobowy (26,47 km, elewacja 90 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione naprzeciwko siebie. Przed peronami jest przejazd; DW Nr 720, ulica Grzegorza Nowakowskiego. Za peronami linia przekracza rzekę Rokitnica. Jest przejazd; ulica Księcia Józefa Poniatowskiego. I następny przejazd; DW Nr 579, ulica Grodziska. 

Błonie stacja (28,68 km, elewacja 90 m). Są dwa perony i cztery krawędzie. Są bocznice do zakładów przemysłowych. 

Witanów przystanek osobowy (31,11 km, elewacja 91 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd; ulica Błońska. Dalej jest przejazd; Stanisława Purzyckiego. 

Boża Wola przystanek osobowy (34,31 km, elewacja 93 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd; ulica Długa. Żaby to były posterunek odstępowy (35,90 km, elewacja 91 m). Dalej są dwa przejazdy lokalnych dróg.

Seroki przystanek osobowy (38,53 km, elewacja 91 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd; ulica Pałacowa.

Teresin Niepokalanów stacja (41,94 km, elewacja 90 m). Przed stacją powstaje tunel dla ulicy Ojca Maksymiliana Kolbę. Na stacji są dwa perony i trzy krawędzie peronowe. Stacja ma 6 torów przelotowych i bocznice do zakładów: Polskie Młyny – Zakład Szymanów oraz do firmy ProLogis Park Teresin. Dalej jest przejazd; ulica Aleja XX-lecia.

Piasecznica przystanek osobowy (47,00 km, elewacja 94 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi.

Sochaczew stacja (54,31 km, elewacja 91 m). Przed stacją linia przechodzi pod DK Nr 92. Dalej linia skręca w lewo w kierunku południowo-zachodnim. Jest zakład kolejowy napraw i przeglądów, PKP Energetyka i bocznica do firmy Prologis Park Sochaczew. Dalej linia przechodzi pod DW Nr 705, ulica Licealna. Na stacji są dwa perony i trzy krawędzie peronowe. Jest kolejowa wieża wodna. W pobliżu jest Muzeum Kolei Wąskotorowej. Jest także bocznica do Zakładów Boryszew. Linia biegnie w kierunku południowym i przekracza rzekę Pisia. Dalej jest przejazd; ulica Boryszewska.

Kornelin przystanek osobowy (58,72 km, elewacja 94 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd; ulica Kwiatowa. Linia skręca w kierunku południowo-zachodnim. Jest przejazd; DW Nr 705. Są dwa kolejne przejazdy lokalnych dróg, a między nimi linia przekracza rzekę Sucha.

Nowa Sucha przystanek osobowy (62,07 km, elewacja 85 m). Są dwa perony jednokrawędziowe naprzeciw siebie. Dalej linia przekracza jedną lokalną ulicę. Granica województwo mazowieckie – łódzkie (63,54 km). 

Kęszyce przystanek osobowy (65,15 km, elewacja 90 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Dalej linia przekracza rzekę Rawka.

Jasionna Łowicka przystanek osobowy (67,47 km, elewacja 87 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Dalej są dwa przejazd lokalnej drogi.

Bednary stacja (72,32 km, elewacja 89 m). LK Nr 15, na stacji Bednary odgałęzia się linia kolejowa Bednary – Łódź Kaliska. Na stacji są dwa perony wyspowe i cztery krawędzie. Jest dworzec. Za peronami jest przejazd; ulica Aleja Legionów Polskich. Ze stacji biegną trzy tory. Jeden tor to LK Nr 15, po stronie południowej. Są dwa przejazdy lokalnych dróg.

Mysłaków przystanek osobowy (75,62 km, elewacja 92 m). Są dwa perony jednokrawędziowe dla LK Nr 3. Dalej linia przekracza rzekę Skierniewka. Jest przejazd; DK Nr 70. Przy nastawni „ŁG11” jest rozjazd na kierunek Skierniewice i Łowicz Przedmieście. LK Nr 3 skręca w kierunku północnym. Są rozjazdy z możliwością jazdy w kierunku stacji Łowicz Przedmieście. 

Łowicz Główny stacja (80,64 km, elewacja 89 m). LK Nr 11, 531, 532. Na stacji Łowicz Główny, dochodzą linie kolejowe Łowicz Główny ŁG1 – Łowicz Przedmieście oraz linia kolejowa Skierniewice – Łowicz Główny. Na stacji są dwa perony i cztery krawędzie. Za peronami nad torami przechodzi wiadukt ulicy Generał Tadeusz Rozwadowski. Linia przekracza rzekę Bzura. Jest przejazd; ulica Józefa Chełmońskiego. Następnie linia przechodzi pod DK Nr 92, ulica Poznańska. Jest przejazd; ulica Seminaryjna i następny przejazd; DW Nr 584, ulica Płocka. Są dwa kolejne przejazdy lokalnych dróg.

Niedźwiada Łowicka przystanek osobowy (86,93 km, elewacja 87 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Dalej linia przekracza rzekę Słudwia. Jest przejazd lokalnej drogi. Słudźwia były posterunek odstępowy (87,80 km, elewacja 88 m). Są trzy kolejne przejazdy lokalnej drogi.

Jackowice mała stacja (93,38 km, elewacja 94 m). Są dwa perony jednokrawędziowe i dworzec. Dalej są trzy przejazdy lokalnych dróg.

Zosinów przystanek osobowy (99,70 km, elewacja 100 m). Są dwa perony jednokrawędziowe. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Dalej są dwa przejazdy kolejowo-drogowe lokalnych dróg.

Żychlin stacja (107,10 km, elewacja 114 m). Są tutaj dwa perony i trzy krawędzie peronowe. Są cztery tory przelotowe, trzy tory stacyjne bocznicowe i bocznica do Cukrowni Dobrzelin (na północny-zachód od stacji). Na stacji jest dworzec, nastawnia „Zl” i przejazd w ciągu ulicy Dworcowa. Dalej jest przejazd; DW Nr 583. Następnie są trzy przejazdy lokalnych dróg.

Złotniki Kutnowskie przystanek osobowy (115,86 km, elewacja 114 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę, a między nimi przejazd lokalnej drogi. Za przystankiem jest przejazd lokalnej drogi. Linia przechodzi pod autostradą A1. Następnie jest przejazd drogi powiatowej Nr 2128E. Kaszewy były posterunek odstępowy (117,39 km, elewacja 112 m). 

Stara Wieś koło Kutna stacja (120,61 km, elewacja 110 m). Obecnie to jest Terminal kontenerowy PCC Intermodal. Jest tutaj pięć torów przelotowych i cztery tory terminalu. Jest nastawnia Stara Wieś „SW”. Jest bocznica do 3 Regionalnej Bazy Logistycznej – Skład Kłutno, a także do innych zakładów produkcyjnych, które są na południu. Stara Wieś były posterunek odstępowy (120,96 km, elewacja 107 m). 

Sklęczki przystanek osobowy (122,05 km, elewacja 111 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę, a między nimi jest przejście osobowe, była ulica Grunwaldzka. W pobliżu, na południu, przebiega DK Nr 92. Dalej linia przechodzi nad DK Nr 60, a następnie nad ulicą Józefów. Linia przekracza rzekę Ochnia i wiaduktem nad ulicą Łąkoszyńska. Od strony południa dochodzi LK od strony Łodzi.

Kutno stacja (125,90 km, elewacja 108 m). LK Nr 3b, 16, 18, 33, 921. Na stacji są cztery perony, osiem krawędzi peronowych, LCS Kutno „Kt” oraz dworzec. Nad stacją przebiega wiadukt, ulica Łęczycka. W tym miejscu jest rozdział części osobowej od towarowej. Stacja towarowa składa się z trzech części. Jest tutaj całe zaplecze techniczne stacji. 

Azory przystanek osobowy (129,22 km, elewacja 111 m). LK Nr 18. Jest tutaj jeden peron jednokrawędziowy tylko dla LK do Płocka. Nieco dalej tory kolejowe się rozdzielają na kierunek; Włocławek i Konin – Poznań. Dalej LK Nr 3 przechodzi pod DK Nr 92. Poprzednio był przejazd. Miejsce Historyczne 3/1 (132 km, elewacja 114 m). 

Nowe Kutnowskie przystanek osobowy (134,59 km, elewacja 124 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę, a między nimi jest przejazd lokalnej drogi.

Krzewie stacja (138,78 km, elewacja 122 m). Przed stacją linia przechodzi pod DK Nr 91. Są dwa perony wyspowe i cztery krawędzie peronowe. Jest dworzec i duża część towarowa, a także bocznica do zakładu Multimodal Terminal Miratrans, na północy. Jest nastawnia „Kw” i przejazd w ciągu lokalnej drogi. Warto dodać, że przy stacji była stacja kolei wąskotorowej: Krośniewicka Kolej Dojazdowa, która obecnie nie istnieje. Dalej linia przekracza rzekę Miłonka, a dołem przechodziła także linia kolejki wąskotorowej. Są dwa przejazdy w ciągu lokalnych dróg. Granica województwa łódzkie – wielkopolskie (144,64 km). Jest jeszcze jeden przejazd.

Turzynów przystanek osobowy (148,26 km, elewacja 127 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę, a między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Dalej jest przejazd; lokalna droga. Linia przekracza rzeczkę Rgilewka, dopływ rzeki Rgilewka. Są dwa przejazdy lokalnych dróg. Straszkówek były posterunek odstępowy (154,75 km, elewacja 130 m). 

Kłodawa stacja, LCS (157,62 km, elewacja 126 m). Stacja jest stosunkowo duża i pracuje głównie na potrzeby kopalni soli Kłodawa. Kopalnia znajduje się po stronie północnej i do niej dochodzi bocznica. Dalej jest część towarowa z czterema torami przelotowymi. Jest przejazd: DW Nr 263, a dalej część osobowa stacji. Są dwa perony dwukrawędziowe, dworzec, tory odstawcze, nastawnia „Kł”. Dalej są trzy przejazdy w ciągu lokalnych dróg. Felicjanów były posterunek odstępowy (161,49 km, elewacja 115 m). 

Zamków posterunek rozgałęźny „Za” (163,83 km, elewacja 110 m). LK Nr 544, 740. Jest to początek skrzyżowania LK Nr 3 z Magistralą Węglową. Skrzyżowanie umożliwia jazdę pociągów w dowolnym kierunku. LK Nr 3 przechodzi pod Magistralą Węglową. 

Barłogi stacja (166,10 km, elewacja 101 m). LK Nr 737, 809. Stacji Barłogi, tu LK Nr 3 spotyka się z linią kolejową Barłogi – Borysławice oraz linią kolejową Ponętów – Barłogi. Na stacji są dwa perony jednokrawędziowe, dworzec, nastawnia „Br” i przejazd ulicy Warszawska. Linia przekracza rzekę Rgilewka. Jest przejazd; ulica Kolejowa. Chojny były posterunek odstępowy (171,53 km, elewacja 117 m). Linia przechodzi pod DK Nr 92. Następnie są dwa przejazdy; DW Nr 270, ulica Włocławska oraz droga lokalna ulica Przesmyk.

Koło stacja (175,65 km, elewacja 102 m). Na stacji Kutno, linia styka się z linią kolejową Łódź Widzew – Kutno, linią kolejową Kutno – Piła Główna oraz linią kolejową Kutno – Brodnica. Od Kutna linia dochodzi do posterunku odgałęźnego Zamków, skąd odgałęziają się linia kolejowa Zamków – Borysławice oraz linia kolejowa Ponętów – Zamków. Na stacji są dwa perony i trzy krawędzie peronowe, dworzec, nastawnia „Ko”, część towarowa i bocznice do zakładów pracy, między innymi Zakłady Mięsne SOKOŁÓW w Kole. Dalej są dwa przejazdy: ulica Ślusarska, ulica Toruńska. Linia przekracza rzekę Wiercica.

Budki Nowe przystanek osobowy (182,20 km, elewacja 95 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejście osobowe pod torami. Dalej linia wchodzi w las przy kopalni węgla brunatnego.

Kramsk stacja (187,83 km, elewacja 101 m). Na stacji są dwa perony i cztery krawędzie peronowe, dworzec, nastawnia. Dalej linia przechodzi pod lokalną drogą i pod następną drogą. Milin były posterunek odstępowy (191,72 km, elewacja 89 m). Tutaj jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Są dwa kolejne przejazdy. Patrzyków była stacja po której nie ma śladu (195,12 km, elewacja 88 m). 

Patrzyków przystanek osobowy (195,64 km, elewacja 87 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe, ustawione naprzeciwko siebie. Przed peronami jest przejazd. Dalej jest przejazd; DW Nr 266. Linia przekracza rzekę, dopływ Warty. Dalej linia przechodzi pod ulicą Licheńska. Jest przejazd; ulica Rudnicka. Dalej linia przekracza Kanał Ślesiński, dopływ Warty. Linia łukami kieruje się do stacji Konin. Linia przekracza lokalną ulice Staromorzysławska. Morzysław były posterunek odstępowy (199,62 km, elewacja 89 m). Od północy dochodzi bocznica z Huty Aluminium KONIN. Dalej linia przechodzi pod wiaduktem Przemysława, a następnie pod wiaduktem; DK Nr 25 ulica Przemysłowa. Linia łukiem ponownie kieruje się na zachód.

Konin stacja LCS (204,49 km, elewacja 107 m). LK Nr 388. Są tutaj dwa perony i cztery krawędzie. Jest dworzec, LCS. Od strony północnej dochodzi tor normalny sieci kolei kopalni węgla brunatnego KWB Konin z trakcją 2,4 kV DC. Nad stacją przechodzi Wiadukt Pokoju, który rozdziela część osobowo-towarową od części towarowej. Stacja towarowa ma 20 torów przelotowych. Są bocznice do zakładów produkcyjnych i magazynów, między innymi Konińska Wytwórnia Prefabrykatów KON-BET. 

Konin Zachód przystanek osobowy (206,55 km, elewacja 100 m). Przystanek znajduje się tuż za ostatnimi rozjazdami stacji Konin. Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione naprzeciw siebie. Dojście na perony jest na piechotę, minimum 300 m, od ulicy Makowa lub 400 m, od ulica Parowozowania. Dalej są przejazdy; ulica Rumiankowa, ulica Bukowa Boczna, ulica Dębowa. Kraśnica były posterunek odstępowy (207,07 km, elewacja 100 m). 

Kawnice przystanek osobowy (211,63 km, elewacja 90 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd; ulica Królewska. Dalej jest jeden przejazd w ciągu lokalnej drogi.

Spławie przystanek osobowy (216,16 km, elewacja 99 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd; ulica Kolejowa. Kiedyś była tutaj stacja. Dalej są dwa przejazdy w ciągu lokalnych dróg. Lądek były posterunek odstępowy (220,40 km, elewacja 99 m). 

Cienin Kościelny przystanek osobowy (221,61 km, elewacja 98 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Wieś Cienin Kościelny leży na południe od przystanku.

Cienin stacja (224,49 km, elewacja 100 m). Są tutaj dwa perony i cztery krawędzie, pięć torów przelotowych, dworzec, a przed peronami przejazd. Dalej jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Następnie linia przechodzi pod DK Nr 92, ulica Warszawska. Jest kolejny przejazd; ulica Wspólna. Linia przekracza rzeczkę Meszna. Kamień były posterunek odstępowy (228,77 km, elewacja 92 m). Są dwa przejazdy; ulica Pyzderska oraz DW Nr 466 (ulica Henryka Sienkiewicza.

Słupca przystanek osobowy (232,82 km, elewacja 98 m). Przystanek Słupca to była stacja. Pozostały bocznice do zakładów przemysłowych. Są dwa perony jednokrawędziowe i dworzec. Słupca to miasto o populacji 13 000 mieszkańców i leży na północ od LK Nr 3. Ze stacji Słupca do stacji Strzałkowo biegną trzy tory. Dalej linia przekracza przejazdem ulicę Przemysłowa. Na terenie Strzałkowa linia przekracza ulice; Księdza Stanisława Marusarza i ulicę Kolejową.

Strzałkowo stacja (236,86 km, elewacja 102 m). Była stacja przy granicy między moskalami i germańcami. Strzałkowo to duża wieś gminna, powiat słupecki, zamieszkana przez ponad 5 600 osób. Położona przy DK Nr 92. Kolej dotarła do Strzałkowa już w XIX wieku. Stacja została zbudowana w 1888 roku, kiedy to linia normalnotorowa z kierunku Wrześni została doprowadzona do tej miejscowości. Wtedy Strzałkowo stało się końcem zachodniego odcinka tej linii w stronę zaboru moskali (Królestwo Polskie). Później, w okresie międzywojennym, w okresie 1921–1922, zbudowano odcinek łączący Strzałkowo – Konia – Kutno, który umożliwił bezpośrednie połączenie kolejowe Warszawy z Poznaniem, najkrótszą trasą. Stacja Strzałkowo ma dwa perony i cztery krawędzie, pięć torów przelotowych, bocznice i dworzec. Dalej linia przechodzi pod DK Nr 92. 

Wólka przystanek osobowy (240,84 km, elewacja 95 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Wieś leży na wschód od przystanku. Dalej jest przejazd; lokalna droga.

Otoczna przystanek osobowy (245,21 km, elewacja 105 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione naprzeciw siebie. Przed peronami jest przejazd; lokalna droga. Dalej jest przejazd; ulica Czereśniowa.

Gutowo Wielkopolskie przystanek osobowy (248,46 km, elewacja 107 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi. Dalej jest przejazd; ulica Za Parkiem. Gutowo Małe były posterunek odstępowy (251,51 km, elewacja 106 m). Linia wkracza w teren miasta Września. Centrum miasta znajduje się po południowej stronie linii. Linia przechodzi pod DK Nr 15, ulica Niepodległości i przejazdy; ulica Powidzka, oraz ulica Kosynierów.  

Sokołowo Wrzesińskie posterunek odgałęźny (253,29 km, elewacja 111 m). Posterunku odgałęźny Sokołowo Wrzesińskie, skąd odchodzi linia kolejowa Sokołowo Wrzesińskie – Września. Dalej biegnie wiaduktem nad linią kolejową Oleśnica – Chojnice, a na stacji Podstolice styka się z linią kolejową Września – Podstolice. LK Nr 807 prowadzi w kierunku południowym do Stacji Września. LK Nr 3 dalej prowadzi w kierunku zachodnim. Linia górą przekracza ulicę Bitwy pod Sokołowem. Dalej LK Nr 3 górą przechodzi nad LK Nr 281 Oleśnica – Chojnice. Linia górą przekracza ulicę Czerniejewska. Linia łukiem skręca nieco na południe i ponownie na zachód. Następnie długim mostem linia przekracza Zalew Wrzesiński oraz ulicę Grójecka. Linia przechodzi pod DK Nr 92.

Podstolice stacja (262,72 km, elewacja 113 m). LK Nr 3c, 808. Przy nastawni Podstolice „Pd” linia łączy się z LK Nr 808 ze stacji Września. Na stacji Podstolice jest jeden peron wyspowy. Za peron jest przejazd; ulica Kasztanowa/Sosnowa. Miejsce historyczne 3/2 (265,06 km, elewacja 115 m). Linia łukiem skręca lekko w lewo i ponownie w prawo. Następnie są przejazdy; ulica Wiosny Ludów oraz Dworcowa.

Nekla przystanek osobowy, była stacja (268,40 km, elewacja 111 m). Nelka to małe miasto w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim. Populacja wynosi 4 000 mieszkańców. Miasto leży na północ pod linii kolejowej, w odległości około 1 500 m. Na stacji są dwa perony jednokrawędziowe, dworzec i nastawnia „Na”. Na stacji są cztery bocznice i plac składowy. Dalej linia przechodzi przez las.  

Gułtowy przystanek osobowy (274,15 km, elewacja 108 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi; ulica Kasztanowa. Iwno była stacja po której nie ma śladu (278,30 km, elewacja 106 m). Dalej są dwa przejazdy w ciągu lokalnych dróg. Następnie linia przechodzi pod autostradą S5.

Kostrzyn Wielkopolski stacja (281,27 km, elewacja 101 m). Są tutaj dwa perony i trzy krawędzie. Jest dworzec i nastawnia „Ko”. Na stacji jest 7 torów przelotowych. Miasto ma populacje 10 000 mieszkańców. Za stacją jest przejazd; ulica Warszawska/Kórnicka. Dalej jest przejazd; ulica Warzywna. Linia przekracza rzekę Kopel.

Paczkowo przystanek osobowy i stacja (285,82 km, elewacja 101 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Między nimi jest przejazd lokalnej drogi; ulica Średzka. Z południowej strony jest Terminal Clip i inne zakłady, do których prowadzą bocznice. Nad torami jest droga; ulica Poznańska Boczna, a dalej kolejny wiadukt; ulica Słoneczna. Jasin były posterunek odstępowy (289,26 km, elewacja 96 m). 

Swarzędz stacja (291,61 km, elewacja 91 m). LK Nr 352 Swarzędz – Poznań Franowo. Była także bocznica do Młynów Zieleniec (młyn parowy), którą zlikwidowano w 1946 roku. Na stacji są dwa perony i trzy krawędzie. Jest sześć torów przelotowych, dworzec, nastawnia „Sw”. Za stacją są dwie linie kolejowe; LK Nr 3 w kierunku północno-zachodnim oraz LK Nr 352 w kierunku południowo-zachodnim, stacji Poznań Franowo, Towarowa Obwodnica Poznania. Jest tutaj sporo rozjazdów, które umożliwiają jazdę w różnych kierunkach. Linia Nr 3 przekracza rzekę Cybiną i obok biegnie DK Nr 92, ulica Warszawska. Linia przechodzi pod torami Towarowej Obwodnicy Poznania.

Poznań Antoninek stacja (294,10 km, elewacja 108 m). LK Nr 804. Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Są tutaj bocznice do zakładów, między innymi POL CAR. Obok przystanku jest duży węzeł drogowy. Linia przechodzi pod wiaduktem Orląt Lwowskich i skręca na zachód. Są tutaj tereny zielone. Linia skręca w kierunku północno-zachodnim i kolejnym łukiem w kierunku północno-zachodnim. Jest tutaj Centrum Pojazdów Szynowych. Do linii dochodzą jeszcze dwie inne linie.

Poznań Wschód stacja (298,99 km, elewacja 65 m). LK Nr 3d, 353, 356. Są tutaj trzy perony i pięć krawędzi peronowych. Po południowej stronie są tory towarowe i bocznice do zakładów pracy. Jest nastawnia „PW” i dworzec. Za stacją linia przekracza ulicę Świetego Marcina. Linia łukiem skręca na zachód. Górą przekracza DW Nr 196, ulica Podwale. Dalej jest rzeka Cybina, kolejny most na Starorzeczu Warty, wiadukt nad ulicą Panny Marii, most nad rzeką Warta i wiadukt nad ulicą Garbary. 

Poznań Garbary przystanek osobowy (301,57 km, elewacja 61 m). Są dwa perony jednokrawędziowe, ustawione naprzeciwko siebie. Miejsce historyczne 3/3 (302,43 km, elewacja 66 m). LK Nr 3e. Za peronami Poznań Garbary rozpoczyna się łuk w kierunku południowym do stacji Poznań Główny. Są wiadukty nad ulicami; Aleja Niepodległości, Przepadek, Cicha, Karola Libelta. Do LK Nr 3 dochodzą od zachodu linie kolejowe ze Krzyża Wielkopolskiego i Piły. Linie przebiegają pod; Mostem Teatralnym, Rondo Kaponiera i Mostem Dworcowym (już nad peronami).

Poznań Główny stacja, LCS (304,65 km, elewacja 72 m). LK Nr 3e, 3g, 3h, 271, 272, 351, 351a. Stacja znajduje się w centrum miasta i zachowała cechy dworca wyspowego. Na stacji jest 11 peronów. Linia kieruje się na południe. Są to właściwie trzy linie. LK Nr 3 jest środkowa. Poznań Główny Towarowy była stacja (305,49 km, elewacja 76 m). Po stacji została duża równia stacyjna. Miejsce historyczne 3/4 (307,40 km, elewacja 80 m). Po zachodniej stronie jest zakład Utrzymania Taboru – Koleje Wielkopolskie. Linie przekraczają górą DW Nr 196, 433, ulica Hetmańska. Dalej linie się rozdzielają. LK Nr 3 łukiem skręca na zachód, przechodząc górą nad linią do Wrocławia; LK Nr 271. LK Nr 3 łączy się z linią kolejową ze Środy Wielkopolskiej, wchodząc między tory tej linii. Linia przekracza górą ulice Grójecka. 

Poznań Górczyn stacja (309,19 km, elewacja 84 m). LK Nr 3h, 801. Na stacji jest jeden peron dwukrawędziowy. Nad peronem jest Wiadukt Kosynierów Górczyńskich. Za wiaduktem jest część towarowa, umieszczona dokładnie na kierunku równoleżnikowym. Za stacją jest przejazd; ulica Kopanina. Z południowej strony jest Staw Baczkowski. 

Poznań Junikowo przystanek osobowy (312,84 km, elewacja 83 m). Była stacja, ale nadal są bocznice kolejowe do zakładów pracy, po południowej stronie. Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest wiadukt nad ulicą Grunwaldzka. Linia opuszcza tereny zamieszkałe. Linia przechodzi pod ulicą Kolejowa i dalej pod autostradą S11. Plewiska była ładownia i planowany przystanek osobowy (314,52 km, elewacja 84 m). 

Palędzie stacja (318,27 km, elewacja 82 m). Palędzie to jest wioska. Stacja ma dwa perony, cztery krawędzie peronowe, pięć torów przelotowych, bocznice do zakładów pracy (COLAS Polska) i dworzec. Dalej są przejazdy; ulica Pocztowa, ulica Leśna. Jest lekki łuk w kierunku południowo-zachodnim. Są przejazdy; ulica Szkolna, ulica Wyzwolenia.

Dopiewo przystanek osobowy (323,50 km, elewacja 86 m). Są dwa perony, jednokrawędziowe, ustawione naprzeciw siebie. Dalej linia przechodzi pod autostradą A2, Autostrada Wolności. Linia ponownie skręca na zachód i mija tereny zielone. Jest przejazd; ulica Bukowska.

Otusz przystanek osobowy (329,40 km, elewacja 95 m). Są dwa perony, jednokrawędziowe, ustawione na mijankę. Pomiędzy jest przejazd; ulica Otuska. Dalej jest jeden przejazd.

Buk stacja (334,13 km, elewacja 86 m). Przed stacją jest przejazd: ulica Bukowska. Są dwa perony i cztery krawędzie. Buk to miasteczko zamieszkałe przez 6 000 mieszkańców. Miasto leży na północ od linii. Za stacją jest przejazd; ulica Zakładowa.

Wojnowice Wielkopolskie przystanek osobowy (338,58 km, elewacja 81 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd; ulica Dworcowa. Dalej jest przejazd; DW Nr 307, ulica Poznańska. Jest rzeczka Mogilnica Środkowa. Są tereny leśne, przejazd ulica Parkowa, rzeczka Mogilnica Zachodnia. Są kolejne dwa przejazdy; ulica Łąkowa i 5 Stycznia.

Opalenica stacja, LCS (343,37 km, elewacja 81 m). Opalenica to jest miasto z populacją 9 000 mieszkańców. Na stacji są dwa perony, cztery krawędzie, 9 torów przelotowych, bocznice, dworzec i LCS. Bocznica jest między innymi do Cukrowni Opalenica, którą przejęli germańcy. Za stacją jest przejazd; ulica Nowotomska i przejazd pod DW Nr 307. Linia przechodzi przez tereny leśne. Sielinko Północne były posterunek odstępowy (347,55 km, elewacja 94 m). 

Porażyn przystanek osobowy (351,14 km, elewacja 107 m). W zasadzie jest to stacja z bocznicami do 4 Regionalna Baza Logistyczna. Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd lokalnej drogi. Bukowiec były posterunek odstępowy (354,22 km, elewacja 95 m). Dalej jest przejazd w ciągu lokalnej drogi.

Sątopy przystanek osobowy (356,78 km, elewacja 84 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd drogi Nr 2722P. W pobliżu przebiega DW Nr 308. Dalej jest przejazd; DW Nr 308. 

Nowy Tomyśl stacja (362,04 km, elewacja 84 m). Przed stacją i za stacją są przejazdy; droga lokalna i ulica Kolejowa. Są dwa perony i cztery krawędzie, ustawione na mijankę. Jest pięć torów przelotowych, bocznice do zakładów pracy, dworzec. Za stacją linia przechodzi pod DW Nr 305. Linia ponownie wchodzi w tereny leśne. Jest przejazd; lokalna droga.

Jastrzębsko przystanek osobowy (366,96 km, elewacja 71 m). Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd; ulica Dworcowa. Miejscowość jest na północ od linii.

Chrośnica była stacja (371,89 km, elewacja 75 m). Obecnie jest to przystanek osobowy i bocznica Tartaku Chrośnica. Są dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd lokalnej drogi. Wierzchaczewo były posterunek odstępowy (374,95 km, elewacja 66 m). Linia biegnie w kierunku południowy-zachód. Jest przejazd DW Nr 302. Linia skręca na zachód. Są dwa przejazdy; ulica Poznańska i Topolowa. Od południa dochodzi jednotorowa linia z Wolsztyna. Od północny dochodziła nieistniejąca jednotorowa linia z miejscowości Strzyżewo. Trzy linie przekraczają rzekę Obra. Przed stacją Zbąszyń jest przejazd: ulica Graniczna.

Zbąszyń stacja (379,33 km, elewacja 57 m). LK Nr 358a, 359, 367a, 373. Była granica Polska – germańcy (380,30 km). Granica województw wielkopolskie – lubuskie. Miejsce historyczne 3/5 (382,50 km). Na stacji są cztery perony i sześć krawędzi. Jest historyczny dworzec. Ze stacji wychodziła nieistniejąca już linia do miejscowości Podmokłe Wielkie.

Chlastawa posterunek odgałęźny (382,75 km, elewacja 70 m). LK Nr 819, 820. Dawniej linia biegła prosto na zachód. Jednak germańcy rozpoczęli wielką wojnę światową i stacja Zbąszyń znalazła się na terenie Rzeczypospolitej. Germańcy zbudowali stacje i miasto Nowy Zbąszyń. Ale na tym nie koniec. Germańcy rozpoczęli drugą wojnę światową i nowa stacja trafiła do Polski i otrzymała nazwę Zbąszynek. Od posterunku Chlastawa wychodzą cztery tory w kierunku południowo-wschodnim. 

Zbąszynek stacja, LCS (385,62 km, elewacja 76 m). LK Nr 358, 367. Stacja jest duża, a układ torowy jest rozbudowany. Są trzy perony i sześć krawędzi. Ze stacji wychodzi jednotorowa linia w kierunku Sulechowa. Jest także jednotorowa linia do Międzyrzecza. LK Nr 3 dwoma łukami wraca na historyczną linię w kierunku zachodnim. Linia wchodzi na istniejący most kolejowy na rzece Obra Leniwa. Linia biegnie przez las. Są tutaj nasypy i wąwozy niezrealizowanych dróg kołowych i kolejowych. Dąbrówka Zbąska posterunek odgałęźny (387,74 km, elewacja 72 m). Lk Nr 820. Bolewiny były posterunek odstępowy (392,17 km, elewacja 66 m). Miejsce historyczne 3/6 (393,67 km, elewacja 62 m). 

Szczaniec stacja (396,49 km, elewacja 68 m). Są tutaj dwa perony i trzy krawędzie peronowe, cztery tory przelotowe. Jest dworzec. Za stacją jest przejazd; ulica Lipowa. Dalej jest wiadukt nad drogą Cegielniana/Zamkowa.

Kupienino przystanek osobowy (402,08 km, elewacja 74 m). Są dwa perony jednokrawędziowe, ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd lokalnej drogi.  Dalej jest przejazd w ciągu lokalnej drogi.

Świebodzin stacja (407,34 km, elewacja 83 m). LK Nr 384. Miasto ma populację 21 000 mieszkańców. W mieście jest monumentalna figura Chrystusa Króla. Przed stacją linia przechodzi pod DW Nr 303 oraz pod autostradą S3. Są dwa perony i trzy krawędzie. Jest dworzec, pięć torów przelotowych, nastawnia „Sw”. Za stacją nad torami przechodzi wiadukt; ulica Kolejowa. Ze stacji wychodzą trzy tory. Trzeci tor to jest zlikwidowana linia w kierunku południowym do Sulechowa i przechodziła nad LK Nr 3. Obok byłego wiaduktu kolejowego jest wiadukt drogowy; ulica Cegielniana. Dalej jest przejazd; ulica Jana III Sobieskiego i kolejny przejazd; Winna Góra i kolejny przejazd; ulica Zachodnia. Dalej linia przechodzi pod DK Nr 92.

Wilkowo Świebodzińskie przystanek osobowy (412,48 km, elewacja 93 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd; lokalnej drogi. Miasto jest na południu od linii, a od północy jest Fabryka Okien Drewnianych. Dalej linia przechodzi przez las. Zieleń były posterunek odstępowy (416,49 km, elewacja 86 m). 

Mostki przystanek osobowy (417,82 km, elewacja 92 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd; lokalnej drogi. W pobliżu jest DK Nr 92. Dalej linia przechodzi pod DW Nr 92. Nadal są lasy. Jest jeden przejazd w ciągu lokalnej drogi. Bucze były przystanek osobowy (420,58 km, elewacja 104 m). 

Toporów stacja (427,56 km, elewacja 110 m). LK Nr 375, jednotorowa dochodzi do miejscowości Sieniawa i linię LK Nr 3 przekracza dołem. Już w rejonie stacji, pod torami przebiegają dwie ulice; Szkolna i Lipowa. Na stacji są dwa perony, cztery krawędzie, dworzec, są cztery tory przelotowe. Dalej linia przebiega przez lasy. Lesionki lub Jesionki były posterunek odstępowy (430,91 km, elewacja 95 m). Linia przekracza rzekę Pliszka. Generalnie linia biegnie w kierunku zachodnim, ale kilkakrotnie lekko zmienia kierunek. 

Drzewce przystanek osobowy (434,25 km, elewacja 94 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Pomiędzy peronami jest przejazd; lokalnej drogi. Przystanek jest w środku lasu. Tutaj miała być stacja i rozjazd dla linii jednotorowej w kierunku północnym, do miejscowości Koryta. Dalej linia przebiega nad DW Nr 138. Następnie jest przejazd; ulica Kolonia Leśna. Przed przystankiem linia górą przekracza ulice Podgórna. 

Torzym przystanek osobowy, była stacja (443,42 km, elewacja 111 m). Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione na mijankę. Jest dworzec i tory bocznicowe. W zachodniej głowicy stacji jest przejazd; ulica Saperska. Jest nastawnia „To”. Na północ od linii przechodzi DK Nr 92. Dalej linia przechodzi pod DK Nr 92.

Boczów stacja (451,13 km, elewacja 86 m). Jest to stacja przelotowa. Przed stacją jest przejazd; ulica Dworcowa. Są dwa perony i cztery krawędzie. Za stacją jest przejazd w ciągu lokalnej drogi. Linia biegnie wśród lasów. Linia przechodzi pod autostradą A2. Dalej linia przechodzi nad ulica Stanisława Moniuszki. Linia przekracza rzekę Ilanka. Dalej są dwa przejazdy; DW Nr 134 ulica Ośniańska oraz DW Nr 139 ulica Juliusza Słowackiego.

Rzepin stacja (460,78 km, elewacja 67 m). LK Nr 364, 821, 822, 822a. Na stacji jest pięć peronów, rozbudowany układ torowy, zaplecze kolejowe. Stacja Rzepin ma obwodnicę towarową, która omija stację Rzepin; fragment Nadodrzanki. LK Nr 3 przebiega dalej w kierunku zachodnim przechodząc pod linia jednotorową i dwutorową Nadodrzanki. Dalej są lasy. Nad torami są dwa przejście górą dla dzikich zwierząt i dwa przejazdy.

Kunowice przystanek osobowy, posterunek odgałęźny (472,93 km, elewacja 51 m). LK Nr 386 to była jednotorowa Kunowice – Cybinka, w kierunku południowym. Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe ustawione naprzeciw siebie. Dalej linia skręca w kierunku południowo-zachodnim w stronę mostu na Odrze.

Słubice przystanek osobowy (475,92 km, elewacja 48 m). Są dwa perony jednokrawędziowe, naprzeciwko siebie. Za peronami jest przejazd; DK Nr 29, ulica Transportowa.

Granica państwowa Polska – germańcy (478,09 km). Tu jest Most Odrzański.

Opracował Karol Placha Hetman