Tczew 2026-01-17

PKP Tczew.

Miasto Tczew.

Tczew to miasto na Pomorzu, położone nad Wisłą, będące największym ośrodkiem na Kociewiu, znane z strategicznego położenia. Populacja miasta liczy ponad 57 000 mieszkańców, w 2021 roku. Miasto oferuje spokój, tereny zielone i dobrą infrastrukturę, będąc dobrym miejscem do życia, zwłaszcza dla rodzin, z dogodną lokalizacją w pobliżu Gdańska. Miasto wchodzi w skład Aglomeracji Trójmiejskiej. Tczew leży w województwie pomorskim, w powiecie tczewskim. W okresie 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego. Tczew leży nad Wisłą, a miasto opływa Kanał Młyński.

Osada powstała w 1252 roku, a w 1260 roku, nadano prawa miejskie. Powierzchnia miasta wynosi 22,26 km kwadratowego. Średnia elewacja wynosi 29 m. W 2023 roku, populacja miasta wynosiła 57 218 mieszkańców. Tablice rejestracyjne: GTC, XTC. Geograficznie miasto leży na Pojezierzu Starogardzkim, w pradolinie Wisły. Z Tczewa do Gdańska jest 33 km. Miasto jest ważnym węzłem komunikacyjnym; na kierunku germańsko-moskiewskim (Berlin – Królewiec) oraz Śląsk – Porty. 

Znaleziska archeologiczne wykazały, że ślady osadnictwa człowieka sięgają tutaj 2000 lat przed naszą erą. Znaleziono cmentarzysko z okresu rzymskiego (500 lat przed naszą erą) oraz ślady osadnictwa wczesno-średniowiecznego. Ponieważ osada była wielonarodowa powołano radę miejską. Była to jedna z pierwszych rad miejskich na terenie Polski. Miasto kontrolowało przewóz towarów na kierunku wschód – zachód oraz przepływ towarów rzeką Wisła w kierunku Gdańska. Funkcjonowała komora celna. Na Wiśle zbudowano port rzeczny. Do portu wpływały statki morskie z Zachodnich. Głównie rozwijał się tu handel i drobne rzemiosło. Miasto otrzymało prawo bicia monet, które były wymienne ze srebrnymi denarami. W 1289 roku, do Tczewa sprowadzono zakon OO Dominikanów, którzy zbudowali tutaj świątynię i klasztor. W 1308 roku, krzyżacy podstępnie zajęli miasto. Miasto został spalone, a ludność wygania. Dopiero w okresie 1364-1383, miasto zostało odbudowane, ale było pod kontrolą krzyżacką. Nowa lokacja miasta nastąpiła na prawie chełmińskim. Zbudowano zamek i miasto otoczono murami z trzema bramami. Po bitwie grunwaldzkiej (1410 rok) miasto na krótko powróciło do Korony. W 1440 roku, Tczew przystąpił do Związku Pruskiego. W 1466 roku, miasto zostało przyłączone do Polski. Miasto stało się Polskim centrum handlu zbożem. Miasto nawiedzały pożary, wojny i epidemie. Największy pożar był w 1577 roku. Podczas potopu szwedzkiego i wojny północnej miasto znacznie ucierpiało. Z powodu pierwszego rozbioru Rzeczypospolitej, Tczew znalazł się pod panowaniem pruskim. OO Dominikanie byli ostoją polskiej kultury do 1818 roku, czyli do czasu kasaty zakonu w prusach. Podczas wojen napoleońskich, miasto na krótki czas (1807-1812) było w rękach żołnierzy Henryka Dąbrowskiego i polskiej administracji. 

Ważną datą dla Tczewa był 1857 rok, kiedy oddano do użytku pierwszy stały most kolejowo-drogowy. Budowa mostu trwała w okresie 1851-1857. Jest to most z wieżyczkami i kratownicowymi gęstymi żelaznymi przęsłami. Projektantem mostu był F.A. Stüler. Filary mostu ozdobiono neogotyckimi wieżami. Na przyczółkach wybudowano bogato zdobione bramy wjazdowe. W tym czasie, był to najdłuższy most w Europie Północnej, o długości około 800 m. Przy moście zbudowano pierwszy dworzec i stacje kolejową. Dworzec ten już nie istnieje.

W połowie XIX wieku, prusacy rozebrali część murów obronnych, baszty i bramy wjazdowe, z czasów szwedzkich i napoleońskich. Rozebrali były zamek krzyżacki. 

Most kolejowo-drogowy przestał wystarczać. Dlatego w okresie 1888-1890 wybudowano tuż obok, w odległości 30 m drugi most. Przejął on funkcję mostu kolejowego, gdyż ten pierwszy służyć miał odtąd potrzebom ruchu pieszego i kołowego. 

Z końcem XIX wieku, zbudowano młyn parowy, fabrykę maszyn Muscata, warsztat naprawy maszyn Kriesela, fabrykę wyrobów metalowych Kelcha, królewski zakład budowy maszyn, odlewnię żelaza, wytwórnie wyrobów cementowych Hoffmana, dwie cukrownie, fabrykę wafli, browar, gazownię, wodociągi, zakład kanalizacji, wodociągi miejskie, Bank Ludowy. W 1905 roku, w Tczewie zbudowano piękny gamach poczty. W 1908 roku, zbudowano nowy ratusz według projektu architekta Kurta Hempel. Oparciem polskości w Tczewie był Kościół Katolicki. Językiem powszechnym był germański, ale większość ludności Polskiej była dwujęzyczna. Katolików było 57 %, a ewangelików było 43 %. 

W 1918 roku, władze w mieście przejęła Rada Ludowa. Miasto oddało hołd oddziałom „Błękitnej Armii” generała Józefa Hallera. Od 1919 roku, ukazywała się codzienna gazeta „Dziennik Tczewski”. W 1920 roku, w Tczewie fundowano pierwszą w Polsce Państwową Szkołę Morską. W okresie międzywojennym znaczny był dorobek miasta w dziedzinie przemysłu. Istniało wiele fabryk, rozwijało się rzemiosło i handel oraz budownictwo mieszkaniowe. Wybudowano kościół pod wezwaniem świętego Józefa i stadion sportowy. Zmodernizowano wodociągi, kanalizację i rzeźnię miejską. Ukazywało się kilka gazet i czasopism polskich. W mieście stacjonował 2. Batalion Strzelców dla obrony mostów i maista. Liczba mieszkańców wzrosła z 16 000 w 1921 roku do 28 000 w 1938 roku.

W dniu 1 września 1939 roku, Polscy saperzy wysadzili mosty na Wiśle, po próbie przejęcia mostów przez germańców. Okupacja germańska skończyła się 12 marca 1945, kiedy do Tczewa weszły oddziały sowieckie i rozpoczęła się dyktatura państwa moskiewskiego. 

Po drugiej wojnie światowej Tczew należał do najbardziej zniszczonych, przez działania frontowe, miast Pomorza Gdańskiego. Prawie wszystkie fabryki zostały zniszczone, a ich maszyny zostały wywiezione do Moskwy. Populacja miasta wynosiła tylko 18 000 mieszkańców. Mieszkańcy i ludność napływowa przystąpili do odbudowy zniszczonego miasta. W 2016 roku, patronką miasta Tczew została święta Jadwiga Andegaweńska, Król Polski. Najstarszym zabytkiem w mieście jest kościół Podwyższenia Krzyża Świętego z XIII wieku. Zabytkowy jest także kościół świętego Stanisława Kostki pochodzący z XIV wieku. Atrakcją Tczewa są mosty na Wiśle. 

PKP Tczew.

Adres: ulica Pomorska 18, 83-142 Tczew. Uwaga: W niektórych bazach lub mapach stację lokalizuje się przy ulicy Jarosława Dąbrowskiego, ale to jest informacja błędna. Współrzędne geograficzne: 54.097N 18.789E. Elewacja stacji 13-17 m.

Tczew jest jednym z najważniejszych węzłów kolejowych w Polsce. Łączy Warszawę, Bydgoszcz, Chojnice, Piłę z Trójmiastem, Słupskiem i Koszalinem. Stacja jest ważna w ruchu pasażerskim, jak i towarowo-przeładunkową. Według klasyfikacji PKP stacja ma kategorię dworca regionalnego.

Decyzja w postaci ustawy, o budowie linii kolejowej Berlin – Królewiec została uchwalona w dniu 7 grudnia 1849 roku. Już wówczas było wiadomo, że linia będzie przebiegać z Bydgoszczy do Tczewa i dalej do Malborka. Stacja kolejowa w Tczewie została uruchomiona 1852 roku, kiedy doprowadzono linię kolejową z Bydgoszczy. Stacja była zlokalizowana w tak zwanym Nowym Mieście. Od 1852 roku, miasto rozwinęło i rozwija się wokół stacji kolejowej.

Prace na linii kolejowej Bydgoszcz – Tczew rozpoczęto w 1851 roku. Już w dniu 19 lipca 1852 roku, mieszkańcy Tczewa mogli zobaczyć pierwszy pociąg złożony z parowozu i kilku wagonów. Pociąg dostarczył materiały dla dalszej budowy linii kolejowej. Oficjalne otwarcie linii nastąpiło w dniu 6 sierpnia 1852 roku, w obecności pruskiego króla. Linia do Gdańska nie była przedłużeniem linii Bydgoszcz – Tczew, ale osobnym projektem, dla której Tczew był początkiem szlaku. Natomiast linia z Bydgoszczy biegła dalej do Malborka, Elbląga i Królewca. Odcinek Tczew – Malbork otwarto dopiero w dniu 12 października 1857 roku, kiedy zakończono budowę mostu drogowo-kolejowych na rzece Wisła i drugiego mostu na rzece Nogat. Początkowo linie były jednotorowe, ale planowano już zbudowanie drugiego toru.

W 1875 roku, do Tczewa doprowadzono linię z Chojnic, czyli skrót Kolei Wschodniej, z pominięciem Bydgoszczy. W 1876 roku, linia ta była już dwutorowa. Drugi tor otrzymały linie: do Malborka 1873 rok, do Gdańska 1876 rok. W 1880 roku, w Tczewie zbudowano okragłą lokomotywownię „Okrąglak”, przy obecnej ulicy Warsztatowa. Taką samą lokomotywownię zbudowano w Pile. Około 1880 roku, zbudowano stację towarową na linii z Bydgoszczy, przy obecnej ulicy Jana z Kolna. W 1909 roku, zbudowano budynek noclegowni ze stołówką, a także budynek poczekalni dla pasażerów 4 klasy. Ten drugi budynek był parterowy, a następnie dobudowano piętro.

Z początkiem XX wieku, germańcy w rejonie Tczewa i Malborka przeprowadzali liczne manewry wojskowe z udziałem transportu kolejowego. Bardzo szybko okazało się, że stacja towarowa w Tczewie blokowała się eszelonami. Zapadła wówczas decyzja o zbudowaniu drugiej stacji towarowej, na mokradłach i łąkach, tutaj gdzie obecnie są perony stacji osobowej. Na tym nie koniec. W 1910 roku, rozpoczęto budowę stacji Zajączkowo Tczewskie. W ciagu 10 lat, także w czasie wielkiej wojny światowej, powstała grupa torów towarowych, górka rozrządowa i łącznice. Budowa stacji Zajączkowo Tczewskie spowodowała, że cały ruch towarowy został tu przeniesiony. Już w 1913 roku, stacja Zajączkowo Tczewskie otrzymała bezpośrednie połączenie z linią z Chojnic i transfer do Gdańska. Budowę tej stacji gnębiły różne przeszkody; finansowe, terenowe i prozaiczny brak robotników. Dopiero w 1917 roku, uruchomiono nastawnie, wszystkie zwrotnice i semafory kształtowe. Do 1920 roku, uruchomiono trzecią grupę torową, dwie wachlarzowe lokomotywownie z obrotnicami, budynki socjalne i pozostałą infrastrukturę. 

W 1918 roku, Rzeczypospolita odzyskała niepodległość. W 1920 roku, stacja Tczew i Zajączkowo Tczewskie stały się stacjami granicznymi na kierunku do Malborka i do Wolnego Miasta Gdańska. Układ torowy sprzyjał ruchowi tranzytowemu germańców i niezakłócony rozwój Rzeczypospolitej. Jedynym problemem były pociągi osobowe na szlaku Bydgoszcz – Tczew – Gdańsk. Na stacji Tczew pociągi musiał zmieniać czoło i składy musiano wyciągać na most w kierunku Malborka. Stacja Tczew pełniła także ważną funkcję; Przeładowywano tutaj węgiel kamienny na statki morskie, do czasu uruchomienia portu w Gdyni. 

W 1939 roku, germańcy rozpoczęli drugą wojnę światową. Węzeł tczewski został zniszczony we wrześniu 1939 roku, a następnie w lutym 1945 roku. Najbardziej ucierpiał dworzec, lokomotywownie, nastawnie i mosty na Wiśle. Oceniono, że węzeł tczewski został zniszczony w 90 %. Cały kolejowy węzeł Tczew praktycznie zbudowano od nowa, bo w tym czasie szlaki kolejowy były krwioobiegiem gospodarki, która musiano odbudować po barbarzyńskich działaniach germańców i moskali. Z uwagi na zmianę granic, zmieniły się znaczenia poszczególnych szlaków kolejowych. To spowodowało, że przeniesiono perony osobowe w kierunku południowo-zachodnim. Dzięki temu perony łatwo obsługiwały pociągi z kierunku Malborka i Bydgoszczy w stronę Trójmiasta. Jednocześnie zmalało znaczenie szlaku z Chojnic, LK Nr 203. 

W 60/70-latach XX wieku, stacja Zajączkowo Tczewskie notowała największy przepływ towarów, zwłaszcza na kierunku do/z portów morskich. W 1964 roku, powstały nowe grupy torowe w rejonie ZTC z górką rozrządową i nastawnią, z przekaźnikowymi urządzeniami sterowania ruchem kolejowym. W okresie 1983-1988, na tej stacji zbudowano hale napraw wagonów. Na stacji towarowej do 2005 roku, na górce rozrządowej stosowano hamowanie wagonów płozami. W okresie 1998-2000, wykonano modernizację stacji osobowej Tczew.

W 1968 roku, trakcja elektryczna dotarła do Tczewa od strony Bydgoszczy. W 1969 roku, zelektryfikowana była cała stacja Tczew. W 1970 roku, ruszyła elektryfikacja w kierunku Trójmiasta i Malborka. Planowano zelektryfikowanie szlaku do Chojnic. Ale tego szlaku i związanych z nim łącznic nigdy nie zelektryfikowano. W 1983 roku, zelektryfikowano LK Nr 9 przez Malbork do Warszawy.

Układ torowy w Tczewie pozwala na kierowanie pociągów towarowych z magistrali węglowej, LK Nr 131, do stacji Zajączkowo Tczewskie z pominięciem głównej stacji lub kierowanie ich z tej samej magistrali w kierunku Malborka, bezpośrednio na most nadwiślański przez teren poprzedniej lokalizacji stacji, do LK Nr 9. 

Obecnie na stacji są 4 perony i 7 krawędzi peronowych. Wszystkie perony mają wysokość 0,76 m. Najkrótszy jest Peron 1 jednokrawędziowy, który ma długość 280 m, a najdłuższy Peron 4, który ma długość 420 m. Peron 2 ma długość 300 m. Peron 3 ma długość 400 m. Perony 2, 3 i 4 są częściowo zadaszone wiatami, a dojście zapewnia obudowana kładka nad torami, schody i windy.

Obecnie ruch kolejowy na stacji Tczew jest kierowany przez Lokalne Centrum Sterowania, nastawnia „TW”, przy ulicy Kolejowa, na wysokości peronów. Cała stacja wyposażona jest w elektryczne rozjazdy, a semafory są świetlne. W okresie 2009-2012, stacja w ramach modernizacji linii E65, przeszła gruntowną modernizację układu torowego, wymianę trakcji elektrycznej oraz przebudowę peronów. Zabudowano nowoczesne, komputerowe urządzenia sterowania ruchem kolejowym typu EBI LOCK 950 firmy Bombardier, a całe sterowanie z nastawni potocznie zwaną „Grzybkiem” przeniesiono do nowego obiektu położonego przy ulicy Kolejowa. Lokalne Centrum Sterowania „TW” steruje także stacją Pszczółki. 

Przy budynku Galerii Kociewskiej znajduje się zabytkowa kolejowa wieża wodna. Na terenie Tczewa, jako pomniki techniki stoją dwie lokomotywy parowa; TKh49-11 oraz TKT48-170 (pomalowana w biało-czarne pasy). W okrągłej lokomotywowni, tak zwanym „Okrąglaku”, planowano zorganizować muzeum kolejowe. 

Jak przystało na miasto kolejarzy jest tutaj wiele obiektów kolejowych. Jest tutaj kilka stacji i podstacji trakcji elektrycznej. Przy ulicy Gdańska znajduje się zabytkowa wachlarzowa lokomotywownia z obrotnicą. Obecnie (2026 rok) znajduje się tutaj Zakład Naprawy Środków Transportu. W północnej części miasta znajduje się zakład PKP Cargo – Pomorski Zakład Spółki i jest kolejna zabytkowa wachlarzowa lokomotywownia, która także jest użytkowana przez zakład PKP Cargo – Pomorski Zakład Spółki. Obok lokomotywowni stoi następna wieża wodna. W pobliżu znajduje się nastania Zajączkowo Tczewskie „ZTA1”. Nieco dalej znajdują się dwa perony służbowe, na północ, za rzeką Motława jest 3 peron służbowy. Jeszcze przed rzeką Motława jest grupa torów towarowych. Tuż przed rzeką Motława nad torami przechodził wiadukt drogowy, z którego pozostały tylko ruiny. Nosi on nazwę Most Zajączkowski. Na północ, za rzeką Motława znajduje się nastawnia „ZTA”, a przy niej wspomniany już 3 peron służbowy. W pobliżu rzeki Motława i ulicy Motławska znajdował się budynek dworca/przystanku Zajączkowo Tczewskie. Obecnie w tym miejscu jest prywatny dom mieszkalny. Między torami jest nastawnia „ZTB”. W kierunku północno-zachodnim jest kolejna grupa torów towarowych. Mieszczą się tutaj pociągi towarowe o długości nawet 700 m. Jest tutaj 28 torów postojowych. Pod torami przepływa Rów Młyński Struga. Za następną rzeczką jest kolejna grupa torów towarowych. Jest ich 26, ale mogą tutaj zatrzymać się pociągi towarowe o długości nawet 1 000 m. Za równią stacyjną jest nastawnia „ZTC”. Dalej w kierunku Trójmaista biegną cztery tory szlakowe. Jest przystanek osobowy Miłobądź. Są tutaj dwa perony jednokrawędziowe, przy torach szlakowych torów osobowych, po stronie północno-wschodniej. Przy przystanku jest nastawnia „ZTD”. 

Wróćmy teraz do rejonu gdzie znajduje się zakład PKP Cargo i pojedźmy w kierunku południowo-zachodnim. Są tutaj tory w kierunku Chojnic i obwodnicy towarowej miasta. Tory przechodzą wiaduktami nad DK Nr 91, Aleja Solidarności. Dalej po wschodniej stronie  torów płynie kanał Młyński, a po stronie zachodniej są Rodzinne Ogrody Działkowe. W sumie jest 5 torów, które należą do różnych linii kolejowych. Najważniejsze są tory do Chojnic, LK Nr 203, które z trzech łączą się dwa. Ten trzeci tor to jest tor towarowy ze stacji Zajączkowo Tczewskie. Dwa pozostałe tory skręcają w kierunku wschodnim, a następnie dołączają do linii kolejowej Nr 131, do Bydgoszczy. Kanał Młyński przepływa pod wszystkimi wspomnianymi torami na stronę zachodnią i dalej towarzyszy linii kolejowej do Chojnic. Jest nastawnia Tczew Suchostrzygi „TS”. Linia przejazdem przekracza DW Nr 224, ulica Jagielońska. 

Natomiast tory w kierunku Bydgoszczy łączą się przy nastawni Górki „Gk” z linią LK Nr 131. W tym miejscu, były także bocznice do lokalnych fabryk, ale obecnie nie są użytkowane. Główne tory LK Nr 131 biegną w kierunku północnym przez miasto. Od wiaduktu ulicy Wojska Polskiego są rozjazdy i więcej torów bocznicowych. Była tutaj pierwsza stacja towarowa w Tczewie. Po zachodniej stronie torów jest lokomotywownia „Okrąglak”. Dalej dwa główne tory szlakowe skręcają w lewo na stację osobową Tczew. Jeden tor szlakowy skręca w kierunku wschodnim i przed mostem na Wiśle dołącza do LK Nr 9. W pobliżu jest zakład PKP Energetyka Zakład Północny. W tym rejonie węzła Tczew nie mam kolizji między ruchem kolejowym i ruchem samochodowym. Są cztery wiadukty nad torami; dwa wiadukty ulicy 1 Maja, wiadukt 800-lecia Tczewa, ulicy Mostowa. Dzięki temu w Tczewie nie ma korków i długiego czekania przed zamkniętymi przejazdami kolejowymi. Bez wątpienia, układ torowy w Tczewie, który powstał głównie po 1945 roku, jest logiczny i wydajny.

Dworzec Tczew.

Pierwszy dworzec w Tczewie został zbudowany w okresie 1856-1857 roku. Był on zlokalizowany bliżej mostu kolejowo-drogowego na Wiśle, na terenie dzisiejszej ulicy i ronda 1 Maja. Projektantem dworca był Friedrich August Stüler. Pierwsza stacja kolejowa w Tczewie powstała w miejscu, gdzie pierwotnie znajdowało się historyczne wzgórze Zamayte, które było otoczone zakolem zbudowanego w połowie XIV wieku; Kanału Młyńskiego. Dworzec położony był w pobliżu rzeki Wisła, na osi mostu kolejowo-drogowego, pomiędzy dwiema linia kolejowymi; bydgoską i gdańską. Takie położenie stacji podyktowane było przebiegiem Kolei Wschodniej z Berlina do Królewca. Do dworca prowadziła obsadzona drzewami aleja, będąca przedłużeniem nowej drogi z Tczewa do Gdańska. Budynek był dwukondygnacyjny, zbudowany na podstawie trójkąta, 13-osiowy, z ryzalitem wejściowym i zbudowany z żółtej cegły. Cegła była dostarczana przez lokalną cegielnię. Poszczególne bryły dworca były przykryte kopertowymi dachami, o niewielkim spadku. W przedniej części budynku umieszczono pomieszczenia poczty, spedycji i kasy biletowe-bagażowe. Poprzeczny korytarz zapewniał komunikację między peronami. Tylną część obiektu zajmowały jasne i obszerne poczekalnie-restauracje dla podróżnych oraz zaplecze restauracyjne. Poczekalnie-restauracje 1 i 2 klasy były przedzielone szklaną ścianą. Była wydzielona strefa z salonem dla dam oraz salon królewski. Na piętrze, ostatnim pomieszczeniem był salon królewski z półokrągłą ścianą z wielkimi oknami, przez które rozpościerał się widok na dolinę Wisły, most oraz widok w kierunku swoich braci moskali. W budynku była także poczekalnia 3 klasy, dostępna dla wszystkich podróżnych. Na pietrze były mieszkania dla zawiadowcy stacji, kierownika poczty i restauratora. Dworzec należał do dworców wyspowych, w międzytorzu, tak samo jak dworzec w Poznaniu, Pile i Toruniu. Na placu dworcowym była ogromna wiata, pod którą zatrzymywały się powozy, dorożki i samochody z podróżnymi. Plac był wybrukowany. Na froncie budynku umieszczono ogromny zegar z białym cyferblatem.

Dworzec przetrwał do drugiej wojny światowej, kiedy to w dniu 1 września 1939 roku, oraz w dniach 22-22 luty 1945 roku, został zniszczony w wyniku działań wojennych. Większość zniszczeń wywołały bombardowania. W marcu 1945 roku, zniszczenia dokonał pożar, wywołany przez moskali i budynek nadawał się tylko do rozbiórki, która została zakończona w 1955 roku.

Po drugiej wojnie światowej na stacji nie zachował się żaden budynek dworcowy. Obsługa pasażerów odbywała się w barakach i zachowanych magazynach. W 1949 roku, oddano do użytku nowy modernistyczny dworzec z dużym holem, bardzo dobrze doświetlonym oknami umieszczonym pod sufitem. Projektantem był inżynier architekt Zygmunt Polatyński. Dworzec został połączony kładką z peronami i druga częścią miasta. Kładka została całkowicie obudowana. 

Ostatni remont dworca został przeprowadzony w okresie 2019-2021. Całkowicie zmieniono wystrój wnętrza i odnowiono elewacje. Prace remontowe i modernizacyjne trwały w praktyce od sierpnia 2019 roku do połowy 2021 roku. Remont został zrealizowany w ramach Programu Inwestycji Dworcowych na okres 2016-2023, ze środków budżetu państwa, z minimalnym dofinansowaniem unijnym (Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko). W dniu 19 sierpnia 2021 roku, zmodernizowany budynek dworca został oficjalnie otwarty dla podróżnych. Modernizacja dworca obejmowała: Remont elewacji i części zewnętrznych budynku, poprawiający estetykę i trwałość konstrukcji. Dostosowanie obiektu do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, między innymi poprzez montaż wind, automatycznych drzwi, ścieżek prowadzących w terenie i wewnątrz budynku, oznaczeń w alfabecie Braille’a oraz dotykowych planów dworca. Budynek wyposażono w nowoczesne instalacje i systemy: monitoring, kontrola dostępu, sygnalizacja przeciwpożarowa oraz system inteligentnego zarządzania budynkiem (BMS). W budynku są energooszczędne rozwiązania i ocieplenie budynku, wymiana stolarki okiennej i drzwiowej oraz instalacja paneli fotowoltaicznych. Dokonano usprawnienia funkcjonalne wnętrza: odnowione poczekalnie, cztery kasy, lepsze oświetlenie i komfort przestrzeni dla pasażerów. Usprawnienie otoczenia; nowa nawierzchnia placu przed dworcem, uporządkowanie zieleni, stojaki rowerowe ze stacją naprawczą. Łączny koszt przebudowy wyniósł 17,9 mln złotych brutto.

Budynek dworca jest czynny całodobowo. W budynku dworca funkcjonują kasy biletowe. Są 4 okienka kasowe; PKP InterCity i Polregio. Na dworcu dostępne są restauracja, kiosk i piekarnia. Na terenie dworca również można skorzystać całodobowo z WC czy dostępu do WiFi. Zarówno dworzec jak i kładka nad torami zostały pozbawione barier architektonicznych. Przy dworcu znajduje się Dworzec Autobusowy, galeria handlowa „Kociewska” i wieża wodna. 

Ruch pasażerski.

Od 2017 roku, stacja notuje zwiększający się ruch pasażerski. W 2017 roku, stacja obsłużyła 2 850 000 pasażerów, a w 2024 roku, już 4 380 000 pasażerów, co dało stacji 23 miejsce w Polsce. Załamanie nastąpiło tylko w 2020 roku, kiedy stacja obsłużyła 1 980 000 osób. Powodem była pandemia chińskiego wirusa. Na stacji zatrzymują się pociągi InterCity (IC, ICP, TLK) i PolRegio. W dniu 15 stycznia 2026 roku, ze stacji Tczew odjechało dokładnie 200 pociągów osobowych. Można było pojechać do stacji: Białystok, Bielsko-Biała Główna, Bydgoszcz Główna, Chojnice, Elbląg, Frankfurt/Oder, Gdańsk Port Lotniczy, Gdańsk Wrzeszcz, Gdynia Chylonia, Gdynia Główna, Gliwice, Gorzów Wielkopolski, Jelenia Góra, Katowice, Kołobrzeg, Kostrzyn, Kraków Główny, Krynica-Zdrój, Kwidzyn, Lichkov, Luzino, Łódź Fabryczna, Malbork, Olsztyn Główny, Poznań Główny, Rzeszów Główny, Słupsk, Smętowo, Starogard Gdański, Szczecin Główny, Szklarska Poręba Górna, Warszawa Zachodnia, Wrocław Główny, Zakopane, Zielona Góra Główna, Żory. Natomiast germańcy nie mogą już pojechać do swoich braci moskali, bo nie ma połączenia z Królewcem i dalej do Moskwy lub Petersburga. Chwilowo bracia udają, że się nie lubią. 

Ruch towarowy. 90 % ruchu towarowego jest obsługiwana przez stacje kolejową Zajączkowo Tczewskie. Ruch jest kierowany po łącznicach znacznie odciążając stację Tczew.

Linie kolejowe.

Linia kolejowa Nr 9 jest dwutorowa, zelektryfikowana prądem 3 kV DC i ma długość 323,393 km. Linia była budowana odcinkami w okresie 1852-1876, czyli w czasie kiedy Polska była pod zaborami; germańców, moskali i austro-węgier. Linia powstała w zaborze ruskim i w zaborze pruskim (germańskim). Linia przebiega z centrum Polski, w kierunku północno-zachodnim i leży na terenie województw; mazowieckiego, warmińsko-mazurskiego, pomorskiego.

Linia kolejowa Nr 9 Warszawa Wschodnia – Gdańsk Główny jest drugą w Polsce linią kolejową, po linii CMK, na której pociągi osobowe mogą kursować z prędkością 200 km/h. Przyczyniła się do tego, prowadzona przez ostatnich kilka lat modernizacji tego szlaku. Linia ta jest bardzo ważna dla ruchu kolejowego nie tylko na odcinku Warszawa – Gdańsk – Gdynia, ale także dla połączenia do Słupska – Koszalina – Kołobrzegu. W styczniu 2020 roku, w kierunku Trójmiasta prowadzone były testy z prędkością 200 km/h, między innymi  przejazdy pociągu typu EZT ED250 „Pendolino”. Testy były prowadzone pod nadzorem ETCS Level 2. Ale pamietajmy, że od 2024 roku, także klasyczne składy wagonowe, z lokomotywą EU200, mogą się poruszać z prędkością 200 km/h. Formalne wprowadzenie prędkości 200 km/h, na LK Nr 9 nastąpiło w dniu 13 grudnia 2020 roku. To dopuszczenie objęło kilka odcinków o łącznej długości 113 km. Na pozostałych odcinkach dopuszczono prędkość 170-190 km/h. Infrastruktura kolejowa została dostosowana do prędkości 200 km/h, już w 2015 roku. Zmodernizowano wówczas tory i instalacji systemu ETCS Level 2. Wszystkie prace zakończono i wydano certyfikaty do 2021 roku. 

Linia kolejowa Nr 131 Chorzów Batory – Tczew to jest linia kolejowa w Polsce łącząca Górnośląski, Częstochowski Okręg Przemysłowy oraz Rybnicki Okręg Węglowy z węzłem kolejowym w Tczewie, a dalej z Portem Gdańsk i Portem Gdynia. Linia została zbudowana jako linia towarowa, stąd omija duże miasta, z wyjątkiem Bydgoszczy. Linia przechodzi przez teren pięciu województw oraz 18 powiatów. Praktycznie pokrywa się z jedną z najważniejszych inwestycji w Drugiej Rzeczypospolitej, czyli magistrali węglowej. Linia Nr 131 była budowana i otwierana fragmentami w okresie 1852–1933. Prace wykończeniowe nad infrastrukturą towarzyszącą trwały do 1935. W okresie 1965–1974, linia została zelektryfikowana. LK Nr 131 jest najdłuższą (493,472 km) linią zarządzaną przez PKP Polskie Linie Kolejowe, magistralną, prawie w całości dwutorową, normalnotorową, zelektryfikowaną, o znaczeniu państwowym, jako część linii C-E 65. 

Linia kolejowa Nr 203 Tczew – Piła Główna – Kostrzyn to jest linia o długości 342,890 km, dwutorowa i jednotorowa, niezelektryfikowana.  Od Tczewa biegnie w kierunku południowo-zachodnim, aż do granicy zachodniej Polski. Linia przebiega przez województwa: Pomorskie, Wielkopolskie i Lubuskie. Prędkość maksymalna biegu pociągu wynosi 120 km/h. Linia została poprowadzona długimi prostymi odcinkami i gdyby linia miała większy wpływ na Polską Gospodarkę, możliwe byłoby zwiększenie prędkości do 200 km/h. 

Linia kolejowa Nr 730 to jest łącznicą jednotorowa, w większości zelektryfikowana, znaczenia miejscowego, łącząca rejon ZTD stacji Zajączkowo Tczewskie z posterunkiem odgałęźnym Tczew Suchostrzygi. Linia umożliwia jazdę z Trójmiasta w kierunku Chojnic bez zmiany czoła i z pominięciem stacji Tczew. Linia została w całości ujęta w kompleksowej i bazowej towarowej sieci transportowej TEN-T. 

Linia kolejowa Nr 726 jest to łącznicą, pierwszorzędna, głównie dwutorowa, zelektryfikowana linia kolejowa znaczenia państwowego łącząca rozjazd nr 71 na stacji Tczew z rozjazdem nr 402 na stacji Zajączkowo Tczewskie (rejon ZTB). Długość 2,945 km. Prędkość maksymalna 60 km/h. 

Linia kolejowa Nr 727 jest to pierwszorzędna, jednotorowa, niezelektryfikowana linia kolejowa łącząca stację Tczew z posterunkiem odgałęźnym Malinowo. Długość 1,232 km. Prędkość maksymalna 60/80 km/h. 

Linia kolejowa Nr 728 jest to pierwszorzędna, jednotorowa, zelektryfikowana linia kolejowa łącząca rozjazd nr 46 na stacji Tczew z rejonem ZTB stacji Zajączkowo Tczewskie. Długość 3,768 km. Prędkość maksymalna 60 km/h. 

Linia kolejowa Nr 732 jest to pierwszorzędna, jednotorowa, zelektryfikowana linia kolejowa znaczenia państwowego łącząca rozjazd Nr 3 (dawny posterunek Tczew Południe) z rozjazdem Nr 11 (dawny posterunek Tczew Wisła) w obrębie stacji Tczew. Linia umożliwia jazdę z Malborka w kierunku Bydgoszczy bez zmiany czoła i z pominięciem głównej części stacji. Długość 0,848 km. Prędkość maksymalna 30/40 km/h.

Na terenie miasta Tczew znajdują się posterunki odgałęźne; Górki, Malinowo i Tczew Suchostrzygi.

Opracował Karol Placha Hetman