PKP Kraśnik koło Lublina. 2026r.

Kraśnik 2026-11-19

Kraśnik

PKP Kraśnik. 2026 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
PKP Kraśnik. 2026 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
PKP Kraśnik. 2026 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
PKP Kraśnik. 2026 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
PKP Kraśnik. 2026 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman
PKP Kraśnik. 2026 rok. Zdjęcie Karol Placha Hetman

Kraśnik to jest miasto w Polsce, w województwie lubelski, które jest siedzibą powiatu kraśnickiego. Kraśnik położony jest 49 km, na południowy zachód od Lublina. W okresie 1975-1998, miasto administracyjnie należało do województwa lubelskiego. Historycznie Kraśnik należał początkowo do Ziemi Krakowskiej, następnie do Ziemi Sandomierskiej i ostatecznie do Ziemi Lubelskiej. Miasto było osadą szlachecką, których kolejni właściciele pochodzili z zacnych Polskich rodów. W 2024 roku, Kraśnik liczył 30 842 mieszkańców. Miasto ma powierzchnię 25,28 km2. Kraśnik leży na Wyżynie Lubelskiej. Miasto rozciąga się wzdłuż rzeki Wyżnicy, po obu jej stronach, na Wzniesieniach Urzędowskich. W okolicach miasta swój początek ma Roztocze Zachodnie. Miasto składa się z dwóch zasadniczych część Kraśnik (Kraśnik Stary, Kraśnik Lubelski) – część południowo-wschodnia oraz część Kraśnik Fabryczny (Dzielnica Fabryczna) – część północno-zachodnia. Obie części oddalone są od siebie o 6 km. Łączy je ulica Urzędowską, a dawniej także linia kolejowa. Do 1975 roku, Kraśnik Fabryczny był osobnym miastem. 

Kraśnik Fabryczny to miasto które powstało na bazie fabryki – Fabryka Łożysk Tocznych. Firma powstała w 1938 roku, jako Fabryka Amunicji Nr 2, która była budowana w ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego. Lokalizacja budowy obejmowała kompleks leśny między miastem Kraśnik a Urzędowem. Pod fabrykę wyznaczono 676 hektarów. Jednocześnie rozpoczęto budowę osiedla dla 6 000 mieszkańców. Osiedle przyjęło nazwę Dąbrowa Bór. Do wybuchu drugiej wojny światowej powstało 39 budynków mieszkalnych i 6 budynków ogólnej użyteczności, między innymi; szkoła, szpital, dom kultury z kinem. Nie wszystkie budynku były wykończone. Profil produkcyjny fabryki obejmował wyrób artyleryjskiej amunicji, kalibrów od 37 do 155 mm i zapalników. Kadra inżynieryjna fabryki pochodziła z zakładów zbrojeniowych w Radomiu, Skarżysku Kamiennej i Warszawy. Pracownikami fizycznymi została okoliczna młodzież. 

Z początkiem agresji germańskiej na Rzeczypospolitą przerwano produkcję i wstrzymano roboty budowlane. W dniu 2 września 1939 roku, germańcy zbombardowali i uszkodzili tor kolejowy i kilka budynków fabryki. Polacy zorganizowali kilka transportów ewakuacyjnych. Niektóre z nich kierowały się do Krzemieńca. Germańcy okupację Dąbrowy Boru rozpoczęli w dniu 15 września 1939 roku. Sprowadzili własnych specjalistów i pracowników administracyjnych, jednak produkcji na uruchomili. Cenniejsze maszyny germańcy wywieźli do rajchu. Pozostałe maszyny zgromadzili w jednej hali i uruchomili warsztat naprawczy pojazdów wojskowych oraz niewielką produkcją części zapasowych do samolotów typu Heinkel. W pozostałych halach germańcy umieścili magazyny zboża, żywności długoterminowej oraz okradzionych mieszkańców z Lubelszczyzny. Oczywiście, część terenu fabryki germańcy przeznaczyli na obóz koncentracyjny, który był filią obozu w Majdanku. Zginęło w nim 8 000 osób. Wyzwolenie Dąbrowy Boru nastąpiło w dniu 27 lipca 1944 roku. 

W dniu 15 września 1948 roku, narodził się Polski Przemysł Łożysk Tocznych. Dzisiaj mało kto pamięta, że produkcja łożysk dla przemysłu była bardzo ważna. Na mocy decyzji centralnych władz państwowych, w ramach wielkiego procesu uprzemysłowienia kraju, na miejscu dawnej fabryki COP-u wzniesiono Kraśnicką Fabrykę Wyrobów Metalowych, pierwszą w historii Polskiego przemysłu wytwórnię łożysk. Jednocześnie budowano miasto, by zapewnić mieszkania napływającym pracownikom i ich rodzinom. W 1953 roku, miasto otrzymał nazwę Kraśnik Fabryczny. W dniu 1 maja 1949 roku, zakończono produkcję pierwszej partii 1 000 łożysk kulkowych typu 6204. 

Chronologia wydarzeń: 1954 rok – Kraśnik Fabryczny uzyskał prawa miejskie. 1956 rok – zakład otrzymał imię Mariana Buczka. 1963 rok – rozpoczęto produkcję łożysk wielkogabarytowych. 1967 rok – uruchomiono nowoczesny Wydział Łożysk Wielkogabarytowych. 1969 roku – uruchomiono nowy oddział kuźni z automatyczną prasą szwajcarskiej firmy Hatebur.

Fabryka zaspakaja kolejne potrzeby Polskiego przemysłu, a nawet uzyskał kontrakty zagraniczne. W dniu 8 stycznia 1958 roku, Kraśnicka Fabryka Wyrobów Metalowych Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione w Kraśniku koło Lublina, Fabryka Łożysk Tocznych rejestruje znak słowno-graficzny FŁT 1 obejmujący towary: łożyska toczne i ich części. W dniu 8 października 1967 roku, uroczyście otwarto nowoczesny Wydział Łożysk Wielkogabarytowych (W-18). W dniu 27 listopada 1972 roku, kombinat zmienił nazwę na Kombinat Przemysłu Łożysk Tocznych „Predom-FŁT”. W dniu 5 listopada 1975 roku, kombinat został rozwiązany, a fabryka stała się ponownie samodzielnym zakładem. Inżynierowie z fabryki nawiązali współpracę z inżynierami w Japonii w Osace. Polacy wykorzystali wiedzę zdobytą w Japonii. W dniu 2 sierpnia 1982 roku, nastąpiło uroczyste otwarcie Zakładu Produkcji Kulek (Z-6), w którym udział wzięli; ambasador Japonii w Polsce oraz prezes firmy NSK-AKS (Amatsuji Steel Ball Mfg), Busuke Mori. W 1986 roku, zakład zdobył licencję z RFN, na produkcję łożysk igiełkowych. Uruchomiono wydział produkcji łożysk igiełkowych, P-1. 

W szczytowym okresie rozwoju fabryka zatrudniała tysiące osób. W 1979 roku, pracowało w niej około 7 600 osób. Pod koniec 70-lat XX wieku, zdolność produkcyjna wynosiła około 30 milionów łożysk rocznie. Produkowano łożyska dla motoryzacji, maszyn przemysłowych, rolnictwa i innych gałęzi gospodarki. Fabryka była nie tylko miejscem pracy, ale również ważnym ośrodkiem życia społecznego, a nawet politycznego. Komuniści nie potrafili i nie potrafią rządzić. W czerwcu 1976 roku, doszło w fabryce do strajków. W lipcu 1980 roku, ponownie wybuchł strajk. W dniu 14 grudnia 1981 roku, po wprowadzeniu stanu wojennego przez komunistów, rozpoczął się duży strajk, który w dniu 18 grudnia 1981 roku, został spacyfikowany przez ZOMO i wojsko.

W dniu 2 stycznia 1995 roku, państwowa fabryka została przekształcona w spółkę akcyjną. Około 2010 roku, fabryka FŁT-Kraśnik S.A. zatrudnia około 2 700 pracowników i produkowała 8 500 łożysk rocznie, czyli tyle samo co w 80-latach. Wyroby trafiały do wielu krajów na całym świecie. W dniu 8 grudnia 2005 roku, Elektrociepłownia FŁT, została sprzedana spółce Praterm. W 2013 roku, FŁT została przejęta przez ZXY Luxembourg Investment S.a.r.l. z siedzibą w Luksemburgu. Firma wchodzi w skład Tri-Ring Group Corporation of China. W dniu 1 stycznia 2015 roku, został wprowadzony nowy znak firmowy oraz oznaczenie produkowanych łożysk PBF (Polish Bearing Factory), w miejsce KFŁT oraz FŁT-1. Głównym asortymentem produkowanym w zakładzie są łożyska toczne i ich elementy. Ponadto w Kraśniku produkowane są wrzeciona szlifierskie, łożyskowe zestawy naprawcze, oprzyrządowanie i narzędzia różne oraz maszyny, urządzenia, podzespoły obrabiarek, razem z dokumentacją projektowo-konstrukcyjną. Według raportu ESG za 2024 rok, fabryka zatrudniała 1 067 osób i oferowała około 1 500 typów łożysk.

Na terenie Kraśnika są tereny inwestycyjne w Kraśnickiej Podstrefie Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Inne fabryki w Kraśniku. Tsubaki-Hoover Polska Sp. z o.o. – produkcja wyrobów metalowych. Gumet – produkcja uszczelnień gumowo-metalowych i gumowych. Nabor – produkcja wyrobów gumowych i gumowo-metalowych. AJG – Zakłady Poligraficzne. I inne.

Historia miasta Kraśnik.

Miasto położone jest na dawnym szlaku handlowym ze Śląska do Włodzimierza i Kijowa. W XIII wieku, tereny Kraśnika weszły w skład kasztelani w Zawichoście. W 1377 roku, została potwierdzona lokacja miasta, jednocześnie rozszerzono prawa dla miasta. Z końcem XIV wieku, fundowano drewniany kościół parafialny pod wezwaniem świętego Pawła. Miasto było własnością rodu Gorajów, a następnie kolejno Tęczyńskich, Olelkowicze-Słussy, Radziwiłowie, Zamojscy. W 1604 roku, Jan Zamoyski włączył miasto do Ordynacji Zamojskiej, do 1866 roku. Miasto kilkakrotnie trawiły pożary i zarazy. Wały które otaczały miasto przebudowano na mury obronne. Był zamek obronny. Miasto zniszczyli Szwedzi. W 1863 roku, Kraśnik, za udział mieszkańców w powstaniu styczniowym, utracił prawa miejskie. W czasie wielkiej wojny światowej, obok Kraśnika toczyły się ciężkie walki między moskalami i Austriakami. Dla poprawy zaopatrzenia frontu moskale zbudowali linię kolejową Lublin – Rozwadów, którą oddano do użytku w dniu 31 grudnia 1914 roku. 

Po odzyskaniu przez Rzeczypospolitą niepodległości Kraśnik na nowo otrzymał prawa miejskie. W okresie 1937–1938, w ramach tworzenia Centralnego Okręgu Przemysłowego, zbudowano fabrykę amunicji. Od 1922 roku, w mieście stacjonował 24. Pułk Ułanów, który w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku, wziął udział w walkach w składzie 10. Brygady Kawalerii. Ułani z Kraśnika walczyli na frontach Europy Zachodniej, między innymi w pancernej brygadzie generała Maczka. W dniu 9 października 1942 roku, oddział Gwardii Ludowej, pod dowództwem Grzegorza Korczyńskiego rozbił areszt w Kraśniku i uwolnił kilkudziesięciu aresztowanych. Podczas akcji wywiązała się walka, w której zginęło dwóch żandarmów i jeden partyzant. W nocy z 31 grudnia 1942 na 1 stycznia 1943 roku, w ramach akcji „Wieniec II” wysadzono w powietrze przepust kolejowy pod Kraśnikiem. Oddziałem Szarych Szeregów dowodził Tadeusz Zawadzki pseudonim Zośka, bohater książki Aleksandra Kamińskiego, pod tytułem „Kamienie na szaniec”. W dniu 10 marca 1945 roku, w Kraśniku został zamordowany przez „nieznanych sprawców” ksiądz Stanisław Zieliński, rektor kościoła pod wezwaniem Świętego Ducha i kapelan Narodowych Sił Zbrojnych. 

Kraśnik jest znaczącym węzłem drogowym województwa lubelskiego. Droga Szybkiego Ruchu S19 Via Carpatia. Via Carpatia to międzynarodowy korytarz drogowy łączący północną i południową Europę. W Polsce jego główną częścią jest droga ekspresowa S19, prowadząca od granicy z Litwą w Budzisku, przez Białystok, Lublin, Kraśnik, Rzeszów i Duklę, do granicy ze Słowacją w Barwinku. Docelowa długość Polskiego odcinka wyniesie około 700 km. Droga Krajowa Nr 74 to ważna trasa we wschodniej i centralnej Polsce. Łączy okolice Sulejowa i Piotrkowa Trybunalskiego z Kielcami, Opatowem, Kraśnikiem, Janowem Lubelskim, Zamościem i przejściem granicznym w Zosinie. DW Nr 833 to droga wojewódzka w województwie lubelskim, łącząca Kraśnik z Urzędowem i Chodlem. Droga ma 29 km długości i stanowi ważne połączenie Kraśnika z zachodnią częścią powiatu kraśnickiego oraz powiatem opolskim. 

W Kraśniku funkcjonuje; 8 szkół podstawowych, dwie szkoły muzyczne, 7 przedszkoli, 6 szkół ponadpodstawowych. Są trzy muzea: Muzeum Regionalne, Muzeum 24 Pułku Ułanów, Muzeum Św. Floriana. Wydawane są cztery gazety; „Głos Gazeta Powiatowa”, „Kurier Lubelski”, „Dziennik Wschodni”, Kraśnik 24.pl. Działa 14 klubów sportowych. W Kraśniku jest 6 parafii. 

Stacja kolejowa Kraśnik.

Stacja kolejowa Kraśnik. Adres; Kolejowa 1, 23-200 Kraśnik. Współrzędne geograficzne; 50.929N 22.282E. Elewacja 246 m. Stacja Kraśnik znajduje się na 44,108 km LK Nr 68 Lublin Główny – Przeworsk.

Nietypowy przebieg linii kolejowej wynika przede wszystkim z historycznego wytyczenia trasy, a nie z późniejszych remontów szlaku. Linia kolejowa Nr 68 wykonuje szeroki łuk w okolicach Kraśnika, przede wszystkim z powodów historycznych i związanych z przebudową jej pierwotnego przebiegu. Nie był to przypadkowy objazd ani efekt ówczesnego projektowania. Linia Lublin – Rozwadów została zbudowana przez moskali podczas wielkiej wojny światowej. Budowę rozpoczęto we wrześniu 1914 roku. Pierwszy pociąg wojskowy dotarł do Rozwadowa w dniu 31 grudnia 1914 roku. Około 105 km torów powstało w niecałe cztery miesiące. Była to inwestycja strategiczna, mająca połączyć kolej w Królestwie Polskim z siecią kolejową Galicji. Początkowa trasa miała charakter prowizoryczny i była budowana w pośpiechu. Szczególnie interesujący jest fragment między Niedrzwicą a Kraśnikiem. Z opracowania historycznego pana Rafała Borowca, opublikowanego w „Roczniku Lubelskim”, wynika, że: planowano korektę przebiegu około 12 kilometrowego odcinka. Sprawa była przedmiotem wieloletnich negocjacji. Ordynacja Zamojska sprzeciwiała się przesunięciu trasy bliżej Wilkołaza, ponieważ oznaczałoby to oddalenie kolei od cukrowni w Zakrzówku. To bardzo ważna informacja: przebieg torów zależał nie tylko od ukształtowania terenu, ale również od interesów gospodarczych i właścicieli gruntów. Warto pamiętać, że kiedy powstawała kolej, Kraśnik wyglądał zupełnie inaczej niż obecnie. Dzisiejszy Kraśnik Fabryczny rozwinął się znacznie później, wokół fabryki amunicji / łożysk tocznych. Kolej miała przede wszystkim zapewniać połączenie Lublina z Rozwadowem, a nie przebiegać przez środek miasta. Według historycznego przebiegu, długość linii Lublin – Rozwadów zmniejszyła się z około 105 km do 99,3 km, wskutek przebudowy niektórych, innych odcinków. Nie ma dokumentu, który jednoznacznie przypisywałby sam szeroki łuk przy Kraśniku jednej konkretnej przeszkodzie terenowej. Ważna wskazówka: linia na odcinku Lublin – Kraśnik – Rozwadów powstała już w 1915 roku. Była więc wytyczana w zupełnie innych realiach technicznych i komunikacyjnych niż współczesne linie kolejowe. Możliwe, że były rozmowy wojskowych pod kątem militarnym. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku, Kraśnik znalazł się pod panowaniem Austrii, w Galicji Zachodniej (Nowej Galicji). Potwierdza to również dokumentacja historyczna miasta. Granica z zaborem moskiewskim przebiegała stosunkowo blisko, w rejonie Bystrzycy, zaledwie 20 km od Kraśnika. Linia kolejowa, która nie przebiega prosto, ale często zmienia kierunek przebiegu, jest łatwiejsza do dokonania zamachu na wojskowe transporty kolejowe. Generalnie trasę poprowadzono wzdłuż działu wodnego, czyli granicy zlewni rzek, aby uniknąć kosztownych robót ziemnych. Dzięki temu można było szybciej układać tory. Ale powstawały ostre łuki i duże pochylenia. To z kolei powodowało, że prędkość biegu pociągu nie była wysoka. 

Stacja Kraśnik została otwarta w 1914 roku, już w czasie trwanie wielkiej wojny światowej. W dniu 31 grudnia 1914 roku, szlakiem przejechał pierwszy pociąg wojskowy. W 1926 roku, firmy budowlane PKP przełożyły część trasy na nowy, korzystniejszy przebieg. Zmieniono między innymi położenie stacji Leśniczówka i Wilkołaz, zastępując dawne stacje Sobieszczany i Borkowizna. Nie wszystkie dawne łuki torów zostały jednak wyprostowane.

Przez Kraśnik przebiega linia kolejowa Nr 68 (D29-68) Lublin Główny – Kraśnik – Stalowa Wola Rozwadów – Stalowa Wola Południe – Przeworsk. Dworzec PKP znajduje się przy ulicy Kolejowej w Dzielnicy Starej. 

Ze stacji Kraśnik w 1937 roku, zbudowano linię kolejową do Fabryki Amunicji / Fabryki Łożysk Tocznych (Kraśnik Fabryczny). Linia w 2012 roku, została rozebrana. Oprócz tej linii kolejowej istnieją jeszcze nieużywane bocznice do Jednostki Wojskowej oraz tartaku, na których ruch trwał do 90-lat XX wieku. 

Na stacji Kraśnik został zbudowany pierwszy drewniany budynek dworca. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został zbudowany nowy budynek dworca, murowany, piętrowy. Takich budynków dworcowych zbudowano w Polsce kilka, między innymi w Tarnobrzegu. W budynku były kasy biletowo-bagażowe, poczekalnia, restauracja, pomieszczenia służb kolejowych. Na piętrze były mieszkania dla kolejarzy. Z powodu systematycznego likwidowania ruchu kolejowego w okresie 1995-2005, przez kolejne masońsko-komunistyczne rządy, ruch pasażerski i towarowy systematycznie malał. Początkowo ograniczano czas otwarcia dworca, zmniejszano godziny otwarcia kas biletowych, a w końcu dworzec został zamknięty i systematycznie popadał w ruinę. Do jego rozbiórki przystąpiono w 2020 roku.

Budynek dworca był dwukondygnacyjny, 7-osi, murowany, otynkowany, przykryty kopertowym wysokim dachem, który pokryto blachą pomalowaną na brązowo. Poddasze było nieużytkowe. Do budynku była dostawiona parterowa przybudówka. Ostatnia elewacja miała kolor piaskowy, a podmurówka była jasnobrązowa. Okna były prostokątne; na parterze były wyższe.

Perony. Początkowo na stacji nie było typowych peronów. Dopiero za czasów niepodległej Polski, zbudowano dwa jednokrawędziowe perony ziemne. Od strony toru ułożono ciosane kamienie, które utworzyły krawędź peronową. Na peronie była drewniana wiata, która została rozebrana w 1975 roku.

W 1971 roku, na skwerze przed budynkiem dworca wzniesiono pomnik w hołdzie poległym i pomordowanym kolejarzom, przez germańców, w okresie 1939-1945. Pomnik stoi do chwili obecnej (2026 rok) i jest zadbany. Jest zlokalizowany na dużym zielonym skwerze. Rosną tu duże drzewa. Skwer zajmuje niemal cały poprzedni plac dworcowy.  

Stacja przeszła gruntową modernizację. Zmieniono układ torowy. Położono nowe tory i rozjazdy. Zmodernizowano urządzenia starowania ruchem kolejowym. Sterowanie ruchem na stacji przeniesiono do LCS Szastarka. Przez stacje poprowadzono cztery tory przelotowe; jeden zasadniczy i trzy dodatkowe. Pomiędzy torem Nr 1 i Nr 3 wybudowano nowy wysoki peron. Peron ma długość 250 m i szerokość około 6,50 m. Dojście na peron znajduje się w poziomie torów od strony północno-zachodniej peronu. Pozostawiono kilka torów bocznych, w tym bocznicę do pobliskiego skupu złomu, do magazynu oraz dawnej Jednostki Wojskowej, zaś bocznicę do dawnego tartaku przekształcono w tor odstawczy. Zlikwidowano natomiast zbędne i nieużywane tory boczne. Nowy tor Nr 3 powstał w miejscu dawnego toru Nr 5. 

Całkowicie zlikwidowano linię kolejową do stacji Kraśnik Fabryczny, między innymi z powodu budowy drogi ekspresowej S19. Linia miała długość 6 km. Ruch kolejowy na tej linii wstrzymano w 2011 roku, Demontaż torowiska nastąpił w 2013 roku. Linia przebiegała równolegle z DW Nr 833, ulica Lubelskiego Lipca 1980 roku. Na terenie fabryki, starotorze zarasta samosiejkami. Ale pozostały latarnie uliczne.

Peron na stacji Kraśnik ma długość 250 m i szerokość około 6,50 m. Płyty krawędziowe są w kolorze beżowym. Mają nawierzchnię antypoślizgową, żółtą linię ostrzegawczą i guziki. Reszta peronu jest wybrukowana betonową kostką. Jest odpływ liniowy wody opadowej. Na peronie jest; oświetlenie, system audio, system telewizji przemysłowej, jedno krótkie zadaszenie, ławki, kosze na śmieci, zegary, tablice i gabloty informacyjne. Wątpliwości budzi wiata na peronie, która jest zbyt wysoka i w żaden sposób nie chroni przed wiatrem.

Obie stare nastanie kolejowe; „K” dysponująca, na kierunku Lublina oraz nastawnię „K1” wykonawcza, na kierunku Szastarka, zostały zlikwidowane i wyburzone. Miały one urządzenia mechaniczne scentralizowane z sygnalizacją świetlną, czyli były jeszcze stosunkowo nowoczesne. 

Podczas remontu stacji Kraśnik, a jednocześnie remontu toru LK Nr 68 stacja w Kraśniku pełniła rolę stacji końcowej. Początkowo dla pociągów z/do Stalowej Woli i Rzeszowa (marzec – wrzesień 2018 rok), a następnie dla pociągów z Lublina (wrzesień 2018 rok – marzec 2019 rok). Podróżni kontynuowali podróż zastępcza komunikacją autobusową. 

Za rządów zjednoczonej prawicy dokonano ważnej elektryfikacji linii kolejowej Nr 68 i stacji Kraśnik. Inwestycja została przeprowadzona w okresie marzec 2018 rok – marzec 2019 rok. Elektryfikacja spowodowała znaczny wzrost ruchu pociągów na tym szlaku.

Nowy dworzec w Kraśniku zbudowano jako systemowy. W tym samym czasie, oddano do eksploatacji także dworzec w Sadurkach. Różnią się one wykończeniem elewacji. W sierpniu 2020 roku, na czas budowy nowego dworca w Kraśniku postawiono kontenery w których umieszczono kasę biletową, poczekalnię i toaletę. W Kraśniku dużym problemem był brak map instalacji podziemnych. Inwentaryzacja tych instalacji trwała kilka miesięcy. W kwietniu 2021 roku, pogoda dopisywała i prace szły planowo. Konstrukcja budynku była już gotowa. Nowy dworzec otwarto w dniu 7 listopada 2022 roku. W budynku jest poczekalnia, toaleta, pomieszczenia gospodarcze i techniczne, miejsce dla usługi podróżnych, między innymi możliwość sprzedaży biletów; biletomat. Znajdą się w nim elektroniczne tablice przyjazdów i odjazdów pociągów, bankomat oraz automat z napojami i słodyczami. Obiekt dostosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych. Pod wiatą zlokalizowano parking dla rowerów i stacja naprawcza rowerów.

Budynek powstał w formule Innowacyjnego Dworca Systemowego. Nowy budynek jest parterowy. Ma poczekalnię, toalety, elektroniczne tablice odjazdów i przyjazdów, biletomat, udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami oraz wieżę zegarową. Inwestycja kosztowała około 5 mln złotych. 

Dworzec w Kraśniku należy do Innowacyjnych Dwor­ców Systemowych (IDS) – autorskiego projektu PKP S.A. W całej Polsce zaplanowano 40 takich dworców, w ramach Programu Inwestycji Dworcowych na okres 2016–2023. Nie oznacza to jednak, że wszystkie 40 inwestycji zrealizowano. 

Warto wiedzieć, że istnieją trzy odmiany projektu dworca: IDS-A – mniejszy, z półotwartą poczekalnią. IDS-B – większy, z zamkniętą poczekalnią i pomieszczeniami usługowymi. IDS indywidualny – projekt dopasowany do konkretnej stacji. Nie mam potwierdzonej, aktualnej liczby wszystkich ukończonych IDS-ów w okresie do listopad 2026 roku. Problemem jest obecna władza, która systematycznie niszczy Polskę. Według materiałów PKP S.A. i zestawień inwestycji dworcowych, Innowacyjne Dworce Systemowe (IDS) powstały między innymi na poniższych stacjach. Trzeba rozróżnić budynki typowe IDS-A i IDS-B od projektów indywidualnych. Lista stacji z dworcami IDS. IDS-A – mniejsze budynki: Biadoliny Szlacheckie, Żelistrzewo, Gorzkowice, Wilkoszewice, Barchów, Przetycz. IDS-B – większe budynki: Chałupy, Biskupice Wielkopolskie, Pobiedziska Letnisko, Janikowo, Rogów, Chrzęsne, Dobczyn, Ząbki, Czarna Tarnowska. Sterkowiec, Kanie, Kraśnik, Sadurki, Świdnik Miasto. Dworce IDS o projektach indywidualnych; Nasielsk, Mława, Ciechanów, Strzelce Krajeńskie Wschodnie, Pomiechówek, Oświęcim, Sędziszów Małopolski, Bielsko Podlaskie, Nidzica, Czeremcha, Nowy Tomyśl.

Pomiędzy stacją Lublin Główny i Stalowa Wola Rozwadów, to jest jedna z dwóch stacji, na których zatrzymują się pociągi dalekobieżne. Drugą stacją jest Zaklikowa. W 2017 roku, stacja Kraśnik obsługiwała do 200 pasażerów w ciągu doby. Ruch pasażerski systematycznie wzrastał i w 2024 roku, doszedł do 500 pasażerów w ciągu doby. Lekkie załamanie było w czasie pandemii chińskiego wirusa (2020-2021). Na stacji Kraśnik zatrzymują się pociągi InterCity; Nr 3538 Bystrzyca Bydgoszcz Główna – Rzeszów Główny. Nr 23108 Smok Wawelski Kraków Główny – Lublin Główny. Nr 3836 Noteć Piła Główna – Rzeszów Główny. Nr 1338 Wisłok Rzeszów Główny – Warszawa Zachodnia. Nr 8334 Zamoyski Rzeszów Główny – Szczecin Główny. Pociągów InterCity jest 5 par. Resztę pociągów obsługuje przewoźnik PolRegio, składami EZT. W ciągu doby ze stacji Kraśnik odjeżdża aż 30 pociągów pasażerskich (18 listopad 2026 rok). Można pojechać do stacji: Bydgoszcz Główna, Kraków Główny, Lublin Główny, Piła Główna, Rzeszów Główny, Stalowa Wola Południe, Stalowa Wola Rozwadów, Szastarka, Szczecin Główny, Warszawa Zachodnia.

Obok dworca znajduje się pętla autobusowa z przystankiem o nazwie Dworzec PKP. Zatrzymują się tutaj autobusy komunikacji MPK w Kraśniku oraz busy prywatnych przewoźników. 

Na stacji pozostawiono wieżę wodną, która jest wsparta na stalowej, ażurowej konstrukcji. Wieża jest eksploatowana i zasila w wodę okoliczne domostwa. Obok tej wieży zachowały się elementy starszej wieży wodnej. 

Opracował Karol Placha Hetman

Kategorie: