Głogów Małopolski. 2026-11-14
Głogów Małopolski.
Głogów Małopolski to historyczne miasto położone w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, około 12 km na północ od Rzeszowa. Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Miasto łączy bogatą historię sięgającą XVI wieku, tradycyjną zabudowę małomiasteczkową, tereny leśne Puszczy Sandomierskiej oraz coraz bardziej rozwijającą się infrastrukturę gospodarczą, mieszkaniową i komunikacyjną.
Głogów Małopolski znajduje się w południowej części Kotliny Sandomierskiej, na terenie województwa podkarpackiego. Z miasta jest dystans do: Rzeszów – około 12 km, Kolbuszowa – około 20 km, Sokołów Małopolski – około 15 km, Łańcut – około 30 km. Miasto ma dogodne położenie komunikacyjne dzięki Drodze Krajowej Nr 9, Autostradzie A4, w pobliżu oraz połączeniu kolejowemu. Bliskość lotniska Rzeszów Jasionka stanowi dodatkowy atut komunikacyjny.
Historia miasta Głogów Małopolski rozpoczęła się w 1570 roku. Wtedy Krzysztof Głowa z Nowosielec, herbu Jelita, uzyskał przywilej lokacyjny i założył miasto pod nazwą Głowów. Głogów Małopolski leży w dawnej Ziemi Przemyskiej. W późniejszych stuleciach miejscowość rozwijała się jako ośrodek handlowy i rzemieślniczy. Do XVIII wieku, miasto rozwijało się spokojnie i rozwijał się majątek rodu Lubomirskich. W okresie 1726-1727, zbudowano zespół pałacowy należący do Jana Kazimierza Lubomirskiego. W XVIII wieku, rozwinęło się rzemiosło, w tym złotnictwa. W XIX wieku, nastąpił rozwój przemysłu i regionalnego handlu. Po drugiej wojnie światowej do nazwy miasta dodano określenie „Małopolski”, aby odróżnić je od Głogowa na Dolnym Śląsku. W okresie 1975-1998, miasto administracyjnie należało do województwa rzeszowskiego.
Projekt miasta Głogów Małopolski (Głogow) był odważny, jak na ówczesne warunki. Wyznaczono kwadratowy rynek, o bokach o długości 168 m, na którym wymierzono 40 placów pod budowę parterowych domów, o dwuspadowych dachach. Zarządcy miasta wyznaczyli także miejsca pod ogrody mieszczańskie, kościół i plebanię, łaźnię, szpital, młyn, browar oraz folwark pański. W mieście planowano zbudowanie około 200 domów (gospodarstw). Zwolnienie od podatków i danin wyznaczono na 20 lat, co było stosunkowo długim okresem, jak na miejsce korzystne dla osadnictwa, na przecięciu dróg handlowych i z dobrymi glebami. Mieszkańcom nadano prawo warzenia piwa, miodu pitnego i gorzały. Nadano prawo dwóch jarmarków w ciągu roku; w uroczystość świętego Jana Chrzciciela i Świętej Agnieszki. Wtorek został wyznaczony dniem targowym. Rada miejska składała się z czterech rajców. Dwóch wybranych przez mieszkańców i dwóch wskazanych przez właściciela. Rajcowie kolejno obejmowali urząd burmistrza na okres jednego miesiąca. Był sąd złożony z wójta i siedmiu ławników. Sąd rozstrzygał sprawy o mniejszej wadze dla miasta. Ważne sprawy rozstrzygał właściciel. Miał on także prawo miecza, czyli skazania na karę śmierci.
Po śmierci Krzysztofa Głowy miasto przeszło w ręce Mikołaja Spytka Ligęzy z Bobrku herbu „Półkozic”, kasztelana Sandomierskiego. Nowy właściciel nie tylko potwierdził przywileje, ale wprowadził nowe prawa. Wybudowano drewniany kościół parafialny z dzwonnicą (1630 roku), przytułek dla ubogich, oraz pierwszy, też drewniany ratusz (1636 roku). Po najeździe tatarskim w 1624 roku, miasto otoczono wałem ziemnym i systemem stawów. Na wałach zbudowano baszty, które przydzielono poszczególnym cechom rzemieślniczym. Resztki tych umocnień są widoczne do dziś. Część mężczyzn została przeszkolona w używaniu broni palnej. Po śmierci Mikołaja Spytki Ligęzy w 1637 roku, doszło do sporów pomiędzy okolicznymi rodami. Ostatecznie miasto zostało objęte przed ród Lubomirskich. Miasto zostało spalone i rozgrabione dwukrotnie; w 1657 roku, przez Rakoczego i w 1709 roku, przez szwedów i Sasów. W 1706 roku, proklamowano Państwo Głogowskie. W 1725 roku, właściciele zbudowali murowany pałac na miejscu pierwotnego folwarku, a w miejscowości Rudna zbudowali letnią rezydencje. Dla podniesienia rangi Państwa Głogowskiego, Urszula Lubomirska sprowadziła księży misjonarzy świętego Wincentego à Paulo i w 1766 roku, ufundowała kościół wraz z domem rekolekcyjnym. W tym czasie, zbudowano murowany ratusz, oraz proklamowano sąd miejski.
Druga połowa XVIII wieku, to dobry okres dla Głogowa. Mieszczanie się bogacili, ale nastąpił rozbiór Rzeczypospolitej i Głogów został zajęty przez Austriaków. W zamku zakwaterowano szwadron kawalerii austriackiej. Majątki wystawione na sprzedaż były kupowane przez okupantów. W 1803 roku, został podpalony klasztor OO. Misjonarzy. Zmieniali się właściciele miasta, które popadło w gospodarczą stagnację. W XIX wieku, Głogów pełnił rolę centrum życia tylko dla okolicznych wsi. Znajdował się w nim sąd powiatowy/miejski, urząd skarbowy, poczta, notariat, apteka, lekarz i szkoła. W 1878 roku, utworzono Ochotniczą Straż Pożarną.
W okresie germańskiej okupacji (1939-1944) germańcy zamordowali około 5 000 cywilnych mieszkańców miasta i okolicznych wiosek. W 1944 roku, germańcy zorganizowali obronę głogowskiego węzła drogowego, celem opóźnienia marszu moskali. W dniu 30 lipca 1944 roku, moskale zajęli miasto.
W 1950 roku, nastąpiła elektryfikacja miasta. W 1960 roku, zbudowano linię kolejową z Rzeszowa do Głogowa. W 2005 roku, otwarto obwodnicę miasta w ciągu Drogi Krajowej Nr 9. W dniu 2 kwietnia 2006 roku, został poświęcony kościół pod wezwaniem świętego Józefa.
Największą wartością historyczną miasta jest jego renesansowy układ urbanistyczny. Rynek miejski ma kształt kwadratu. Wyróżnia się regularnym rozplanowaniem i ulicami wychodzącymi z pierzei rynku. Jest to jeden z ciekawszych przykładów renesansowego planowania miast w Polsce. Najważniejszym zabytkiem jest kościół parafialny pod wezwaniem Świętej Trójcy, zbudowany w okresie 1876-1879. W centrum rynku stoi XVIII wieczny ratusz. Jest także figura Matki Boskiej i figura świetego Floriana. Stoi pomnik upamiętniający króla Jana III Sobieskiego, zwycięscy w bitwie koło Wiednia. W Głogowie Małopolskim są pozostałości dawnego zespołu klasztornego OO. Misjonarzy.
Jednym z ciekawszych rozdziałów historii Głogowa Małopolskiego jest działalność rodu Lubomirskich. W okresie 1726–1727, powstał tutaj zespół pałacowy związany z Janem Kazimierzem Lubomirskim i jego żoną Urszulą z Branickich. Dawny pałac był wielokrotnie przebudowywany i zmieniał przeznaczenie. Nie zachował pierwotnej świetności. Pozostałością dawnego założenia parkowego jest miejski park Grabina, który stanowi miejsce spacerów i odpoczynku mieszkańców.
Przyroda i tereny rekreacyjne to jedna z największych zalet Głogowa Małopolskiego. Okolice miasta są bogate w lasy, zbiorniki wodne i tereny spacerowe. Rezerwat przyrody Bór to jest duży kompleks leśny Puszczy Sandomierskiej. Został utworzony w 1996 roku, i obejmuje 369 hektarów. Czarny Staw to jest zbiornik wodny na obrzeżach miasta, otoczony lasami. Jest miejscem odpoczynku i rekreacji. Lasy Głogowskie są rozległymi terenami leśnymi, które sprzyjają spacerom, wycieczkom rowerowym i obserwacji przyrody.
Głogów Małopolski jest jednym z szybko rozwijających się ośrodków mieszkaniowych w pobliżu Rzeszowa. Populacja miasta liczyła 9 187 mieszkańców, w kwietniu 2025 roku. Cała gmina liczyła 19 692 mieszkańców. Bliskość Rzeszowa sprawia, że miasto jest atrakcyjne dla osób pracujących w stolicy województwa, ale szukających spokojniejszego miejsca zamieszkania. Do gminy należą również: Wysoka Głogowska, Budy Głogowskie, Przewrotne, Pogwizdów Stary, Pogwizdów Nowy, Hucisko, Rogoźnica, Wola Cicha, Rudna Mała, Lipie, Zabajka, Styków.
Administracyjnie Głogów Małopolski jest miastem w gminie miejsko-wiejskiej. Powierzchnia miasta wynosi 38,20 kilometra kwadratowego. W 2026 roku, populacja miasta wzrosła do 11 201 mieszkańców. Kod pocztowy 36-060. Tablice rejestracyjne RZE.
Stacja kolejowa Głogów Małopolski.
Stacja kolejowa powstała w 1960 roku, w ramach budowy linii kolejowej Rzeszów – Głogów Małopolski. Uroczyste otwarcie nastąpiło w dniu 22 lipiec 1960 roku. Była to wówczas data głównego komunistycznego święta, obok święta 1 maja.
W 2000 roku, zawieszono ruch pasażerski. W tym czasie, trwała systematyczna likwidacja połączeń kolejowych, likwidacja stacji, przystanków kolejowych, a także całych linii kolejowych.
W dniu 1 marca 2007 roku, wznowiono ruch pasażerski. Początkowo pomiędzy stacjami Rzeszów – Kolbuszowa.
W 2010 roku, stacja przeszła modernizację. Przebudowano układ torowy. Zbudowano nowy wysoki peron.
W 2018 roku, rozpoczęła się kolejna, gruntowna modernizacja, polegająca na rozbudowie istniejącego budynku dworca oraz dobudowaniu infrastruktury autobusowej, celem stworzenia węzła przesiadkowego.
Obecnie (2026 roku) wymiana pasażerska przekracza 300 pasażerów w ciągu doby. W dniu 14 listopada 2026 roku, ze stacji Głogów Małopolski odjechało 19 pociągów osobowych. Można było pojechać do stacji: Kolbuszowa, Lublin Główny, Rzeszów Główny, Stalowa Wola Południe, Stalowa Wola Rozwadów. Przewoźnikiem jest PolRegio, oddział w Rzeszowie.
Na stacji Głogów Małopolski znajdują się następujące tory: jeden główny zasadniczy, dwa główne dodatkowe oraz jeden ładunkowy. Sterowanie na stacji odbywa się z LCS Kolbuszowa. Wraz z przystankami Głogów Małopolski Niwa oraz Głogów Małopolski Południowy obsługuje ruch pasażerski w regionie.
Linia kolejowa Nr 71 Ocice – Rzeszów Główny.
Linia kolejowa Nr 71 Ocice – Rzeszów Główny, to jest praktycznie linia, która łączy Tarnobrzeg z Rzeszowem. Linia ma długość 67,374 km i przebiega południkowo. Linię zbudowano w normalnym rozstawie szyn. Linia jest jednotorowa i zelektryfikowana (2021 roku) prądem 3 kV DC. Prędkość maksymalna biegu pociągu wynosi 120 km/h.
Historia LK Nr 71.
Linia była budowana z wielkim trudem i bardzo długo. Linia miała połączyć linię kolejową Kraków – Lwów z Sandomierzem. W tym czasie, już rozpoczęto budowę linii Lublin – Sandomierz – Tarnobrzeg. Do budowy linii w Kotlinie Sandomierskiej przymierzano się jeszcze w czasach, kiedy Polska była pod zaborem austro-węgierskim. Planowana linia w całości miała leżeć na terenie Galicji. Inicjatywa miała poparcie rządu w Wiedniu. Ale w tym czasie, nawet nie wytyczono linii na mapie. Dlatego doszło do sporu pomiędzy władzami Dębicy i Rzeszowa. Oba miasta uważały, że początek nowej linii będzie w ich mieście. Jednak, w 1914 roku, wybuchła wielka wojna światowa i nie było możliwości rozpoczęcia budowy linii. Do planów powrócono w czasie Drugiej Rzeczypospolitej, kiedy planowano zbudować Centralny Okręg Przemysłowy. W dniu 5 sierpnia 1919 roku, weszła w życie ustawa z dnia 19 lipca 1919 roku, o budowie linii Rzeszów – Sandomierz. Linię planowano poprowadzić przez Kolbuszową, Tarnobrzeg i Sobolów. Ostatecznie tak linię poprowadzono.
W 1938 roku, uruchomiono odcinek Ocice – Dęba Rozalin. Dalsze plany przerwała druga wojna światowa. Do budowy powrócono po zakończeniu działań wojennych. W okresie 1960-1964, uruchomiono odcinek Rzeszów – Kolbuszowa. W 1971 roku, uruchomiono odcinek Dęba Rozalin – Kolbuszowa i w ten sposób domknięto linię.
Ruch kolejowy opierał się głównie na transporcie towarowym. Duży odsetek, to były wojskowe eszeolony. Były także pociągi osobowe, ale z uwagi na brak elektryfikacji, były obsługiwane lokomotywami parowymi, a od 1972 roku, także lokomotywami spalinowymi. Trudno było utrzymać pociągi relacji dalekobieżnej, z uwagi na konieczną wymianę lokomotyw.
Od 1990 roku, ruch kolejowy na linii systematycznie malał. W 1992 roku, linią przestały jeździł pociągi pospieszne. W 2000 roku, ruch osobowy całkowicie zawieszono. W czerwcu 2001 roku, został całkowicie zawieszony ruch pociągów towarowych na odcinku Dęba Rozalin – Kolbuszowa – Widełka. Wszystko to było związane z likwidacją Polskiej Kolei przez rządy liberalne i postkomunistyczne. W okresie 2006-2008, za rządów prawicowych, próbowano przywrócić ruch kolejowy. Rozpoczęto od oczyszczania torowiska z samosiejek, krzaków i trawy. Wyremontowano zwrotnice, sygnalizację świetlną i przejazdy kolejowo-drogowe.
W dniu 1 marca 2007 roku, został wznowiony ruch pasażerski na odcinku Rzeszów – Kolbuszowa. Od 13 grudnia 2009 roku, kursują nią pociągi osobowe relacji Rzeszów – Stalowa Wola Rozwadów oraz od 12 grudnia 2010 roku, z Rzeszowa do Lublina. Ta ostatnia relacja została zawieszona w 2013 roku. W dniu 1 marca 2011 roku, uruchomiono dalekobieżne połączenie Zamość – Zielona Góra, z wykorzystaniem LK Nr 71. W 2014 roku, przygotowano plany elektryfikacji LK Nr 71. Jednak nie doszło do przetargu i prac nie rozpoczęto. We wrześniu 2016 roku, ukończono budowę nowego przystanku Chmielów Zagumnie. W okresie marzec 2019 roku – maj 2019 roku, zbudowano mijankę na przystanku Majdan Królewski.
Dzięki działaniom rządzących w Polsce – Zjednoczonej Prawicy, w dniu 16 listopada 2018 roku, została podpisana umowa na elektryfikację linii Nr 71 z PKP Energetyką. Elektryfikacja trwała w okresie; wrzesień 2019 rok – styczeń 2021 roku. Była to jedna z ważniejszych inwestycji kolejowej w południowo-wschodniej Polsce. Elektryfikacja pozwoliła na uruchomienie EZT, które należą do Kolei Podkarpackich – PolRegio (Podkarpacka Kolej Aglomeracyjna). W dniu 12 grudnia 2021 roku, uruchomiono pociąg dalekobieżny InterCity relacji Rzeszów – Szczecin, przez LK Nr 71. Poprzednio pociąg kursował przez stacje; Przeworsk i Nowa Sarzyna. Czas podróży został zdecydowanie skrócony. Od dnia 3 stycznia 2022 roku, Podkarpacka Kolej Aglomeracyjna uruchamiała już 16 par pociągów na szlaku Rzeszów Główny – Kolbuszowa.
Przebieg LK Nr 71.
Ocice stacja (0,00 km, elewacja 153 m). Tutaj rozpoczyna się LK Nr 71, a bierze początek od LK Nr 25 Łódź Kaliska – Dębica.
Chmielów Zagumnie przystanek osobowy (0,49 km, elewacja 153 m). Linia przekracza rzeki: Mokrzyszówka i Trześniówka. Linia chwilowo biegnie w kierunku południowo-wschodnim.
Cygany były posterunek odgałęźny (1,55 km, elewacja 152 m), dla LK Nr 71a. Posterunek znajdował w pobliżu mostu na rzece Trześniówka. Linia odchodziła w kierunku północno-wschodnim, do stacji Jeziórko i Olendry. Linia miała kiedyś Nr 932. Pozostało starotorze porośnięte samosiejkami. Układ torowy pozwalał na przejazd do stacji Grębów LK Nr 84. Stacja Olendry została zbudowana na potrzeby Kopalni i Zakładów Przetwórczych Siarki Siarkopol, w 70-latach XX wieku. Wykorzystywano ją do obsługi okolicznych linii kopalń Siarkopolu. Wydobyta w pobliskim Jeziórku siarka, transportowana była koleją. Stacja węzłowa w Olendrach łączyła się ze stacją w Grębowie oraz posterunkiem odgałęźnym w Furmanach. W odległości około kilometra od stacji, w 80-latach zbudowano ciepłownię, do której doprowadzono bocznicę, którą transportowano węgiel kamienny. Ciepłownia Olendry, przez blisko 20 lat, dostarczała ciepło dla mieszkańców Tarnobrzega, a została zamknięta w 2001 roku. Stacja Olendry została definitywnie zamknięta w 2008 rok, bowiem zamknięto kopalnie siarki. Ruch na stacji został wstrzymany. Obecnie (2025 rok) jest to miejsce opuszczone.
Cygany przystanek osobowy (2,09 km, elewacja 152 m). Przystanek znajduje się obok przejazdu kolejowo-drogowego w ciągu głównej ulicy Targowa. Wieś Cygany w 2011 roku, liczyła 1 086 mieszkańców. Dalej linia przekracza dwa razy skrzyżowaniem drogi lokalne.
Jadachy przystanek osobowy (5,47 km, elewacja 154 m). Przystanek znajduje się przy osadzie Kozielec. Przy przystanku jest przejazd kolejowo-drogowy w ciągu DK Nr 9. Droga DK Nr 9 towarzyszy linii kolejowej do samego Rzeszowa. Za przystankiem linia wchodzi w Puszczę Sandomierską.
Tarnowska Wola przystanek osobowy (10,01 km, elewacja 157 m). Przystanek osobowy znajduje się przy skrzyżowania z lokalną drogą. Wieś Tarnowska Wola w 2011 roku, liczyła 861 mieszkańców.
Dęba Rozalin przystanek osobowy (12,68 km, elewacja 166 m). Stacja powstała w 1938 roku. Stacja została zamknięta w 2000 roku. W 2009 roku, uruchomiono tutaj przystanek osobowy. Przystanek znajduje się w pobliżu Dęby, która jest częścią miasta Nowa Dęba. Przed przystankiem jest duża stacja towarowa, która ma obecnie cztery tory przelotowe i wszystkie są zelektryfikowane. Ze stacji odchodziły i odchodzą bocznice kolejowe. Była bocznica do tartaku. Była bocznica do Zakładów Metalowych DEZAMET. Jest bocznica do wojskowej rampy, która obsługuje sąsiedni poligon wojskowy.
Nowa Dęba przystanek osobowy (14,18 km, elewacja 182 m). Przystanek uruchomiono w 1971 roku. Zamknięto w 2000 roku. Ponownie otwarto w 2009 roku. Przystanek znajduje się w lesie, pomiędzy miastem Nowa Dęba i Podstrefą „Euro-Park Wisłosan w Nowej Dębie”. Dalej linia przekracza rzekę Koniecpółka. Następnie linia przechodzi pod kolejową Linią Hutniczo-Szerokotorową.
Huta Komorowska przystanek osobowy (18,29 km, elewacja 200 m). Obok przystanku jest skrzyżowanie z DW Nr 872. Przystanek został uruchomiony w 2017 roku. Wieś Huta Komorowska w 2021 roku, liczyła 1 390 mieszkańców.
Majdan Królewski przystanek osobowy (19,80 km, elewacja 204 m). Przystanek powstał w 1971 roku, jako mijanka. Drugi tor został rozebrany około 2005 roku. W 2009 roku, przystanek ponownie uruchomiono z jednym torem. W 2019 roku, odtworzono mijankę. Przystanek znajduje się przy osadzie Gubernia, która należy do wsi Majdan Królewski. W 2021 roku, wieś liczyła 2 872 mieszkańców. Dalej linia przechodzi pod DK Nr 9 (ulica Rzeszowska).
Majdan Królewski Podlasek przystanek osobowy (22,28 km, elewacja 221 m). Przystanek uruchomiono w 2017 roku, ze środków gminy. Przystanek znajduje się przy skrzyżowaniu z ulicą Polesie. Linia ponownie wchodzi w lasy.
Komorów Podmurynia przystanek osobowy (23,83 km, elewacja 211 m). Przystanek otwarto w 1985 roku. Został zamknięty w 2000 roku. Ponownie uruchomiony w 2009 roku. Przystanek znajduje się w osadzie Podmurynia, przy skrzyżowaniu drogi lokalnej.
Cmolas przystanek osobowy (31,28 km, elewacja 210 m). Przystanek uruchomiono w 1971 roku. Zamknięty został w 2000 roku. Ponownie otwarty w 2009 roku. Przystanek znajduje się przy skrzyżowaniu z ulicą Lasowiacka. W 2020 roku, wieś Cmolas liczyła 3 064 mieszkańców. Dalej linia przekracza rzekę Przyrwa.
Zarębki przystanek osobowy (33,62 km, elewacja 200 m). Przystanek uruchomiono w 1971 roku. Zamknięty w 2000 roku. Ponownie otwarty w 2009 roku. Przystanek znajduje się przy skrzyżowaniu z lokalną drogą. Zarębki to wieś typowa ulicówka, która w 2020 roku, liczyła 896 mieszkańców. Dalej linia skrzyżowaniem przekracza ulicę Tamobrzeska. Następnie linia przechodzi pod DW Nr 875 i nieco dalej jest skrzyżowanie z ulicą Tyszkiewiczów.
Kolbuszowa stacja (36,89 km, elewacja 210 m). Stacja została uruchomiona w 1973 roku, jako dworzec kolejowo-autobusowy. W 2009 roku, stacja została przebudowana. Obecnie są 3 tory i 2 perony. Zbudowano LCS. W okresie 2020-2022, przebudowano budynek dworcowy. Ze wschodniej strony stacji znajduje się Kolbuszowska Fabryka Mebli „Furniture”. Kolbuszowa to jest miasto, które w 2024 roku, miało populację 8 495 mieszkańców.
Kolbuszowa Górna przystanek osobowy (39,96 km, elewacja 215 m). Przystanek został zbudowany w czerwcu 2023 roku. Przystanek znajduje się przy skrzyżowaniu z lokalną ulicą.
Widełka przystanek osobowy (45,43 km, elewacja 241 m). Przystanek otwarto w 1964 roku. W 2000 roku, wstrzymano ruch kolejowy. W 2007 roku, wznowiono ruch na odcinku Rzeszów – Kolbuszowa. W 2009 roku, wznowiono ruch na całej linii, a jednocześnie zmieniono lokalizację przystanku. Wieś Widełka w 2020 roku, miała populacje 2 296 mieszkańców. Za przystankiem, linia górą przekracza DK Nr 9.
Widełka Orlen baza paliw (46,75 km, elewacja 238 m). Wszystkie tory boczne są torami należącymi do bazy paliw „Orlen Metro Tank”. Przy bazie linia przekracza skrzyżowaniem ulicę Widełka.
Budy Głogowskie przystanek osobowy (50,35 km, elewacja 248 m). Przystanek został otwarty 1964 roku. W 2000 roku, został zamknięty. W dniu 1 lutego 2011 roku, został ponownie otwarty. Przed przystankiem linia górą przebiega nad ulicą Pejzażowa.
Głogów Małopolski stacja (53,97 km, elewacja 228 m). Stacja została uruchomiona w dniu 22 lipca 1960 roku. Została zamknięta w 2000 roku. W dniu 1 marca 2007 roku, ponownie uruchomiona na trasie Rzeszów – Kolbuszowa. W 2010 roku, stacja została zmodernizowana; jeden tor główny zasadniczy, dwa tory główne dodatkowe, jeden tor ładunkowy. W 2018 roku, rozpoczęto modernizacje dworca, celem zrobienia węzła przesiadkowego. Przed stacją jest skrzyżowanie z ulicą 3 Maja. Miasto Głogów Małopolski w 2024 roku, miało populację 10 583 mieszkańców.
Głogów Małopolski Niwa przystanek osobowy (55,45 km, elewacja 220 m). Przystanek został uruchomiony w dniu 11 czerwca 2023 roku. Przystanek znajduje się przy skrzyżowaniu z ulicą Wola Cicha.
Rogoźnica koło Rzeszowa przystanek osobowy (57,64 km, elewacja 211 m). Przystanek został uruchomiony w dniu 13 grudnia 2009 roku. Przystanek znajduje się w granicach miasta Głogów Małopolski, w dzielnicy Podbór. Dalej linia przebiega pod DW Nr 869, nieco dalej przebiega pod autostradą A4. W tym miejscu, LK Nr 71 spotyka się z bocznicą LK Nr 626 do przystanków osobowych: Głogów Małopolski Południowy oraz Lotnisko Jasionka.
Zaczernie stacja (60,16 km, elewacja 204 m). Stacja została uruchomiona w 1960 roku. W 2000 roku, stacja została zamknięta. W dniu 1 marca 2007 roku, stacja została ponownie uruchomiona. Na stacji są dwa perony i dwie krawędzie peronowe. Stacja pełni rolę mijanki. Bocznica do lotniska odchodzi od LK Nr 71 trochę wcześniej, od jednego toru. Dalej linia przekracza rzekę Mrowla.
Rzeszów Miłocin przystanek osobowy (62,43 km, elewacja 214 m). Przystanek został otwarty w 1974 roku. W 2000 roku, przystanek został zamknięty i ponownie otwarty w 2009 roku.
Rzeszów Staromieście przystanek osobowy (63,90 km, elewacja 212 m). Przystanek został uruchomiony w dniu 11 czerwca 2023 roku. Przystanek znajduje się na wysokości przystanku osobowego Rzeszów Baranówka, który należy do linii w kierunku Krakowa.
Rzeszów Zachodni przystanek osobowy (65,28 km, elewacja 208 m). Przystanek został uruchomiony w dniu 9 czerwca 2019 roku. Na przystanku są dwa perony i trzy krawędzie peronowe. Są tutaj LK Nr 91, 611.
Rzeszów Główny stacja (66,78 km, elewacja 203 m). Stacja powstała 15 listopada 1858 roku. Są tutaj LK Nr 71, 91, 106. Jest tutaj LCS. Na stacji są trzy perony i 6 krawędzi peronowych. Na stacji jest tunel pod peronami, kasy biletowe, punkty handlowe, informacja kolejowa, parking, komunikacja miejska i TAXI.
LK Nr 71 umożliwia prędkość pociągów osobowych z prędkością 120 km/h oraz 80 km/h dla pociągów towarowych. Na linii funkcjonuje 5 stacji kolejowych i 20 przystanków osobowych.
Elektryfikacja.
W dniu 12 grudnia 2021 roku, po zelektryfikowanej linii LK Nr 71 ruszyły pociągi elektryczne. Inwestycja kosztowała 67 milionów złotych i była finansowana z budżetu państwa. Elektryfikacja jednotorowej trasy Ocice – Rzeszów umożliwiła zwiększenie oferty dla podróżnych. W nowym rozkładzie jazdy 2021/2022 na trasie przewidziano więcej pociągów dalekobieżnych i regionalnych, między innymi do Stalowej Woli Południe oraz do Warszawy i Szczecina. Wśród około 35 par połączeń są też aglomeracyjne relacji Rzeszów Główny – Kolbuszowa – Rzeszów Główny, które zaplanowano od stycznia 2022 roku. Pociąg Intercity z Rzeszowa do Szczecina, zamiast przez Przeworsk, Nową Sarzynę, jedzie krótszą, zelektryfikowaną trasą przez Kolbuszową, Tarnobrzeg. Dodatkowo, mijanka na przystanku osobowym Majdan Królewski zwiększa przepustowość szlaku.
Obecnie (maj 2025 rok) na dystansie Rzeszów – Kolbuszowa kursuje 14 par pociągów. Czas przejazdu wynosi około 35 minut. Głównie są to pociągi PolRegio, oddział Podkarpacki. Są także dwie pary pociągów InterCity: 31104 WITOS (Przemyśl – Warszawa Wschodnia), 31106 SAN (Przemyśl – Warszawa Wschodnia). Pociągi pokonują dystans w 20 minut. Całą trasę Rzeszów – Tarnobrzeg przemierza 8 par pociągów. Sześć pociągów PolRegio oraz wspomniane pociągi InterCity. Pociągi PolRegio jadą około 1 godziny 25 minut, a pociągi InterCity około 48 minut. Ceny biletów wynoszą od 17 złotych (PolRegio) do 26 złotych (InterCity).
Za czasów Zjednoczonej Prawicy opracowano plan Centralnego Portu Komunikacyjnego (CPK). W planach było powstanie tak zwanych szprych kolejowych. Dla Podkarpacia przewidziano szprychę Nr 6. Szprycha miała mieć dwa punkty startowe: Krosno i Sanok. W Rzeszowie obie linie miały się połączyć. Kolejne miejscowości to: Stalowa Wola, Ostrów Świętokrzyski, Radom, Grójec i CPK. Linia miała wykorzystywać część istniejących szlaków kolejowych, a pozostałą cześć należało zbudować od podstaw. Niestety, w 2023 roku, do władzy doszła Zorganizowana Grupa Przestępczą, która zlikwidowała program CPK.
Opracował Karol Placha Hetman