Niedoradz 2026-05-27

Niedoradz stacja kolejowa. 

Adres: Dworcowa 2, 67-106 Niedoradz, gmina Otyń, województwo lubuskie. Współrzędne geograficzne: 51.865N 15.664E. Elewacja 72 m. 

Niedoradz to jest wieś w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, gmina Otyń. W 2021 roku, miejscowość liczyła 1 381 mieszkańców. Najważniejszą budowlą jest murowany kościół rzymsko-katolicki pod wezwaniem świętego Jakuba, o prostej bryle, która nie pozostawia złudzeń, że to jest świątynia. Kościół został zbudowany w połowie XVII wieku. Budowla jest jednonawowa. We wsi jest szkoła podstawowa imieniem Henryka Sienkiewicza. Tablice rejestracyjne pojazdów FNW. Ze wsi Niedoradz jest 9 km do Nowej Soli i 14 km od Zielonej Góry. Przez wieś przebiega autostradą S3. We wsi znajduje się stacja kolejowa Niedoradz, na LK Nr 273 Wrocław – Szczecin. 

Niedoradz, po germańsku Nittritz. Miejscowość rozwinęła się w formie owalnicy, poprzez wykarczowanie znacznego obszaru lasu i przemianie ludności wędrownej w ludność osiadłą. Ludność stała się typowymi rolnikami już w XII wieku. Pierwsze wzmianki pisane o wsi pochodzą z 1376 roku. W XV wieku, wieś była własnością rycerską rodu von Zabeltitz. W XVI wieku, Niedoradz należał do rodu von Rechenbergów. Od 1639 roku, wieś należała do zakonu jezuitów z Otynia. W 1787 roku, po likwidacji zakonu jezuitów, wieś przeszła w ręce księcia żagańsko – kurlandzkiego, Piotra Birona. Następnie właścicielką została księżna Dorota de Talleyrand-Périgord. W czasach germańskich wieś zaliczano do Dolnego Śląska, a mieszkańców nazywano Ślązakami. Z początkiem XVIII wieku, wieś liczyła około 400 mieszkańców. Pod koniec XVIII wieku, było już blisko 800 mieszkańców, a w połowie XIX wieku, ponad 1 000 mieszkańców. Ale w 1935 roku, było już tylko 600 mieszkańców.

Po 1945 roku, po zmianie granic, ludność germańską wysiedlono, a miejscowość zasiedlili napływowi Polacy, którzy przyjechali tutaj koleją. W 1947 roku, zatwierdzono Polską nazwę Niedoradz. W okresie 1954–1957, wieś należała i była siedzibą władz gromady Niedoradz, a po jej likwidacji była w gromadzie Otyń. W okresie 1950–1998, miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego. W 2011 roku, wieś liczyła 1 485 mieszkańców i była to największa populacja tej miejscowości w całej historii. 

Stacja kolejowa Niedoradz (Nittritz) została otwarta w dniu 1 października 1971 roku. Został zbudowany typowy pruski budynek dworcowy, który dotrwał do obecnych czasów. Zbudowano magazyny, bocznicę i plac składowy. Nie zbudowano wieży wodnej, zasiek węglowych, ani lokomotywowni. Na stacji była nastawania dysponująca „Ne”, umieszczona w budynku dworca oraz nastawania wykonawcza „Ne1”, od strony stacji Nowa Sól. Nigdy nie zbudowano kładki nad torami, ani tunelu dla pasażerów. Stacja pełniła rolę bramy dla wywozu płodów rolnych i produktów lokalnych. W czasach PRL przewożono tutaj towary przemysłowe i surowce. Miała powstać bocznica kolejowa do firmy LCL. Były środki finansowe z zewnętrznego źródła, ale firma nie mogła dogadać się z gminą, przez co środki finansowe przepadły. Stacja nadal istnieje i jest czynna. Są dwa perony jednokrawędziowe. Są używane tory dodatkowe. Jest rampa dla rozładunku bocznego i od końca wagonu. Semafory kształtów zastąpiono sygnalizatorami świetlnymi w czasie elektryfikacji linii kolejowej. Na terenie stacji stoi także kolejowy budynek mieszkalny.

Dwa jednokrawędziowe perony są nowoczesne. Mają bordowe płyty krawędziowe o wymiarach 1 m x 2 m, z żółtymi linia ostrzegawczymi. Reszta peronów jest wybrukowana betonową kostką. Droga dojazdowa do stacji jest wybrukowana kostką granitową. Na peronach znajdują się wiaty przystankowe, ławki, miejsca dla rowerów, tablice informacyjne. 

Został zbudowany typowy pruski budynek dworcowy, który dotrwał do obecnych czasów. Budynek jest dwubryłowy, z dobudówką dla nastawni dysponującej. Budynek jest podpiwniczony i przykryty dwuspadowymi dachami, o średnim spadku. Do budynku prowadzą wysokie schody i dwoje drzwi wejściowych. Jest także osobne wejście do pomieszczeń piwnicznych. Nie ma drzwi wyjściowych dla pasażerów bezpośrednio na perony. W budynku umieszczono kasę biletowo-bagażową, poczekalnię, restaurację, pomieszczenia służb kolejowych i mieszkania. Budynek jest otynkowany (pomalowany) i ma liczne detale architektoniczne. Do budynku dworca przylega murowany budynek magazynu. Obecnie (2026 rok) budynek jest niedostępny dla podróżnych.

Opracował Karol Placha Hetman